Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Πλατσέντα .. (Το σιροπιαστό που τρώγεται ώριμο.)




Το ταψί καμαρωτό πάνω στον πάγκο της κουζίνας σκεπασμένο με την καρό πετσέτα του κι εγώ σε θέση αναμονής και να τρέχουν τα σάλια μου .. 
- Δεν ωρίμασε ακόμα .η απάντηση .. 
Και σε άλλη περίπτωση στην σκέψη που έκανε φωναχτά η γιαγιά μου 
- τι να τους τρατάρω το απόγευμα που θα ρθούνε ..
- Πλατσέντα της απαντούσα , με κοίταζε σκεπτική και ..
- Δεν θα προλάβει να ωριμάσει .. 

Ήταν οι φράσεις που ακούγαμε μικρές όταν ζητούσαμε να φάμε απ αυτό το εύκολο και απλούστατο γλυκό που χαρακτηρίζει την Μυτιλήνη .. 
Τότε μας φαινόταν περίεργο κι αναρωτιόμαστε τι είναι η πλατσέντα ? Φρούτο να ωριμάσει? 
Απορίες που μπορεί να σου λυθούν πολύ αργότερα ξαναφέρνοντας ωστόσο περασμένες στιγμές στο νού που σε κάνουν να χαμογελάσεις και σκουπίζοντας τα χέρια σου στην πετσέτα τα παρατάς όλα και ανάβεις τσιγάρο.. 



Ποτέ η πλατσέντα που έφτιαχνα δεν μου γινόταν καλή .. σχεδόν δεν τρωγόταν θα μπορούσα να πώ.. Νόστιμη ήταν το σιρόπι της το είχε , το καρύδι και της κανέλα της όσο έπρεπε.. αλλά κάτι της έλειπε.. 
Μέχρι που απογοητεύτηκα και τα παράτησα για αρκετό διάστημα μέχρι που …... 

 Ναι ..η μνήμη έχει τις παραξενιές της , τις ιδιοτροπίες της… 

Όταν τις προάλλες έγινε ο δυνατόν σεισμός που έριξε κάτω την Βρισιά ( Βρίσα ) νευρίασα, στεναχωρήθηκα , έβρισα θεούς και δαίμονες , χάθηκα , ξαναβρέθηκα κι άρχισα να σκέπτομαι τους δικούς μου ανθρώπους .. 
Την «κουμπάρα» τον «κουμπάρο»,  την κόρη τους την Κατινούλα , τον γαμπρό τους τον Ηρακλή τα εγγόνια τους Γιωργέλλι και Παναγιωτίτσα ( νομίζω ) 
πέρασα αστραπιαία απ τον πλάτανο, 
πήγα στην εκκλησία, μετά στο σπίτι της Κατινούλας, μετα στο γεροντικό των κουμπάρων , που δεν θα ζούν πια.. δεν είχα και κάποιον να ρωτήσω τα σπίτια όλων τους αν είναι όρθια.. 

 και ξαφνικά μου ήρθε στο μυαλό η φράση : Δεν ωρίμασε ακόμα ..
Εδώ πρέπει να πω πως την ωραιότερη πλατσέντα του κόσμου την έφτιαχνε η « κουμπάρα» Παναγιώτσα ( μανία κι αυτή ..μικρά παιδιά να φωνάζουμε τους μεγάλους όπως τους αποκαλούσαν οι άλλοι.. ) 

Δεν ωρίμασε ακόμα… Αυτό ήταν !! Έπρεπε να ωριμάσει.. 

Την έφτιαξα , την έβαλα σ ένα τάπερ και την ξέχασα .. σε δυό τρεις μέρες ξαναέφαγα την ωραιότερη πλατσέντα που υπήρχε .. 
Σχεδόν ίδια με της κουμπάρας που απ αυτήν έμαθε να την φτιάχνει κι η γιαγιά μου , ομολογώ όχι με την ίδια επιτυχία .



 Η συνταγή απλή απλούστατη όσο και τα υλικά της ( φτάνει να την αφήσετε να ωριμάσει ) Χα χα ! 

 1 φλυτζ. του τσαγιού νερό 
 Λάδι να σκεπαστεί η επιφάνεια του νερού μέσα στο σκεύος που θα ζυμώσουμε την ζύμη 
 Λίγες σταγόνες ξύδι 
 Μια κοφτή κουταλιά του γλυκού αλάτι 
 2 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι μαλακό και 
 1 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι που φουσκώνει μόνο του. 
 2 κούπες λάδι για το ζεμάτισμα . 

Πρέπει να γίνει σφιχτή η ζύμη παρ όλα αυτά  ρίχνουμε λίγο νερό ακόμα ή λίγο αλεύρι αν χρειαστεί. Την κάνουμε μπάλα την σκεπάζουμε και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για μισή ώρα . 
Μετα την ανοίγουμε φύλλα που τα βάζουμε σουρωμένα σαν πλισέ σε λαδωμένο ταψί όσο μπορούμε πιο χαλαρά και αραιά . 
Όταν γεμίσει το ταψί την κόβουμε σε κομμάτια,  περιχύνουμε με 2 κούπες καυτό λάδι και ψήνουμε στους 200 βαθμούς μέχρι να ροδίσει . 

( Θα είναι έτοιμη όταν κουνήσουμε το ταψί και μετακινούνται τα κομμάτια ) 

Σιροπιάζουμε με κρύο σιρόπι ή αντίθετα.. 

 Σιρόπι 
 2 ποτήρια νερό 
 2 ποτήρια ζάχαρη 
 Μια κουταλιά σούπας μέλι και 
 Καρύδια , ζάχαρη και αν θέλουμε και κανέλα   για να ρίξουμε πάνω απ την πλατσέντα ( Εγώ βάζω καρύδι μια ανάμεσα στα φύλλα πριν ψηθεί.. 

 Όλα αυτά φτάνει να την αφήσετε να ωριμάσει !!!

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Το τέλειο σπιτικό horseradish ( σάλτσα χρένου)





Όσοι πειραματίζονται με την μαγειρική θα έχουν νιώσει αυτήν την «άγρια» ικανοποίηση όταν καταφέρουν , το αποτέλεσμα να είναι ακριβώς όπως το είχαν φανταστεί. 
Το δοκιμάζεις ξανά και ξανά το σερβίρεις , το φωτογραφίζεις και μετά νομίζεις πως είσαι το τελειότερο , το εξυπνότερο , το καλύτερο νοικοκυροκόριτσο .. έτοιμη να κατακτήσεις το γαστρονομικό σύμπαν. 
Παίρνεις φόρα , αλλά αισθάνεσαι τόσο πλήρης που σκέπτεσαι πως δεν αξίζει να κερδίσεις τίποτα .. Τίποτα δεν έχει αξία μπροστά σ αυτό που ζείς αυτή την στιγμή . 

Αν μάλιστα έξω βράζει ο τόπος απ τον καύσωνα εσύ πλέεις σ έναν ολόδροσο νιρβάνα …σας το λέω και σας το υπογράφω ..Τίποτα δεν σ ακουμπά .. 
Ψιλοπλάκα κάνω σαφώς.. αλλά με μικρές πρέζες αλήθειας ..Αν το έχετε περάσει θα με συγχωρήσετε 

Για να φτιάξεις σάλτσα χρένου ,δλδ το γνωστό horseradish το δυσκολότερο είναι να βρεις φρέσκο χρένο 
 Αυτή τη ρίζα που πολλοί την λένε αγριοράπανο έχει στην βοτανική το όνομα Armoracia rusticana και την περίεργη ιδιότητα να καίει μόνο αν την τρίψεις σε μικρά κομμάτια ( που έχει την εξήγησή της )



 Οι έτοιμες σάλτσες horseradish που βρίσκουμε στα καταστήματα είναι φτιαγμένες με μαγιονέζα. Δοκίμασα να φτιάξω μια φορά αλλά δεν έμεινα ικανοποιημένη.. Ήθελα μια γεύση πιο «γεμάτη» που να μου λέει πως είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και όχι ένα συνηθισμένο συνοδευτικό της πιρουνιάς μου .. 



Φέτος λοιπόν έβγαλα μερικές ρίζες απ τις γλάστρες μου παρ όλο που δεν ήταν ο καιρός τους για να κάνω τις αλχημείες μου ..Και πέτυχα !! 
Σας δίνω ευχαρίστως την συνταγή με την οποία θα συνοδεύσετε το βραστό ή καπνιστό κρέας σας , τα καπνιστά σας ψάρια , τις ψητές σας πατατούλες και πολλά άλλα που θα τα ανακαλύψετε στον δρόμο 

 Τα Υλικά απλούστατα 

 Μια κούπα περίπου τριμμένο χρένο 
 Τρεις κουταλιές σούπας αλεύρι 
 ένα φλυτζάνι μικρό νερό 
 ξύδι, 
 φυτικό λάδι και 
 αλάτι και ζάχαρη σύμφωνα με την γεύση σας 

 Πως το κάνουμε 

 Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι το αλεύρι και ρίχνουμε λίγο λίγο το νερό ανακατεύοντας με σύρμα να διαλυθούν οι σβώλοι και το βάζουμε στη φωτιά ανακατεύοντας συνέχεια για να μην αρπάξει . 
Σιγά σιγά θα χάνεται το γαλακτώδες χρώμα του χυλού και θα σφίγγει τόσο που θα κολλάει στο σύρμα ..
Δεν ανησυχούμε ..ο σκοπός μας είναι να έχουμε μια σφιχτή μπάλα ζύμης που δεν θα μυρίζει αλευρίλα ..
Όταν φτάσουμε στο σημείο που θέλουμε και αφού κρυώσει την ρίχνουμε στο γουδί , στο μίξερ ή στο μούλτι  μαζί με το χρένο και αρχίζουμε να την δουλεύουμε ρίχνοντας εναλλάξ λίγο ξύδι λίγο λάδι 




..Αν δούμε πως κινδυνεύει να γίνει ξινή η σάλτσα μας αλλά παρ όλα αυτά χρειάζεται υγρό , βάζουμε νεράκι (λίγο όμως ). 
Πρέπει να είναι σφιχτή όσο και η μουστάρδα .. 
Δεν ξέρω πόσο ζεί στο ψυγείο . 
Αν κάποιος σύμφωνα με τα υλικά μπορεί να υπολογίσει ας μας πει γιατί την δική μου δεν την βλέπω να κρατάει πολύ ..
Είπαμε ..πειράματα κάνουμε .. αλλά όχι και μέχρι τέλους , για να δούμε πόσο θα κρατήσει μια σάλτσα στο ψυγείο εγκαταλείποντας την στο έλεος του θεού !! 

Υ.Γ. Η σάλτσα σας  στην αρχή θα έχει μέν το άρωμα  χρένου αλλά δεν θα καίει καθόλου . Θα πρέπει να περάσει μια βδομάδα για να αποδεσμευτούν  τα έλαια τα οποία ερεθίζουν την μύτη και τα μάτια,  γι αυτό ανοίξτε με προσοχή το βαζάκι σας .


Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Αδέσποτο πρωινό





Και το λέω αδέσποτο γιατί δεν είναι δικής μου επινόησης..κάπου το είδα αλλά δεν θυμάμαι που..

Συνήθως το δικό μου πρωινό αποτελείται από χθεσινά φαγητά αφού μισώ τα κουλουράκια τις φρυγανιές , τα μέλια και τα βούτυρα.
 Σήμερα που δεν είχε περισσέψει τίποτα από χθες και πεινούσα πάρα πολύ αναγκάστηκα να φτιάξω με τα χεράκια μου , κάτι που είχα διαβάσει..
Η είδηση είναι, πως είναι πολύ χορταστικό , αφού μπόρεσα να φάω μόνο τις δυο φέτες απ τις τέσσερις που έφτιαξα.. Απίστευτο αλλά αληθινό..

Έφτιαξα μια ομελέτα από τρία αυγά, έβαλα μέσα μπέικον , τα πράσινα μέρη φρέσκου κρεμμυδιού ψιλοκομμένα , τυρί , αλάτι και πιπέρι .

Έβγαλα με προσοχή την ψίχα από τις φέτες του ψωμιού για να μπορώ να την ξαναβάλω πάλι και στο τηγάνι , με την ομελέτα μέσα .





Σε μισό λεπτό σκέπασα τις φέτες με το καπάκι – ψίχα και τις γύρισα να ψηθούν και απ την άλλη μεριά..



Αυτό ήταν .. Δύσκολο ??


Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Κοτόπουλο στα κάρβουνα ή στο γκρίλ

( Με λεμονάτη σάλτσα ) 








 Κατ αρχήν ακονίζετε καλά τα μαχαίρια σας . 




Μετά μαχαιρώνετε το κοτόπουλο απ την μεριά του στήθους από πάνω μέχρι κάτω όπως θα ανοίγατε το στέρνο κάποιου για εγχείρηση καρδιάς..( τι γράφω παναγία μου !! ) Το επόμενο βήμα είναι να το χτυπήσετε καλά με τον μπάτη και αρκετά καλά στο στήθος και στα πόδια . 



Το αλατοπιπερώνετε προσθέτετε ρίγανη και πάπρικα αν σας αρέσει , το βάζετε στην σχάρα προσέχοντας τις φτερούγες να μην ακουμπάνε πολύ στο σώμα και το εμποδίζουν να ψηθεί και το βάζετε ή στην κάρβουνα ή στο γκρίλ . 

Και στις δυό περιπτώσεις το βάζετε σε δυνατή φωτιά κανένα δεκάλεπτο γυρνώντας την σχάρα από μια φορά για κάθε πλευρά και μετά ή τραβάτε τα κάρβουνα στην άκρη να χαμηλώσει η θερμοκρασία ή  κατεβάζετε την σχάρα στο φούρνο σκεπάζοντας το με αλουμινόχαρτο αν χρειαστεί  και το αφήνετε περίπου μια ώρα ανάλογα το μέγεθος του κοτόπουλου γυρίζοντας το κατά διαστήματα . 

Το κοτόπουλο είναι έτοιμο , όταν πιάσουμε την άκρη του ποδιού του και προσπαθήσουμε να την στρίψουμε .. αν στρίβει εύκολα , αρα ξεκολλάει η σάρκα απ το κόκαλο , τότε είναι έτοιμο.. ( Το πώς , φαίνεται στην τελευταία φωτογραφία ) 

Λεμονάτη σάλτσα 

 Αν ψήσετε το κοτόπουλο στο γκρίλ , οπωσδήποτε θα βάλετε από κάτω ένα ταψάκι για να πέφτουν τα υγρά . ( Μην ξεχάσετε να βάλετε λίγο νερό στο ταψί μην σας καεί ). Αυτό το ζουμάκι δεν το πετάμε αλλά φτιάχνουμε την σάλτσα μας. 

 Υλικά 
 1 κούπα τσαγιού απ το υγρό του ταψιού 
 ½ κούπα τσαγιού λεμόνι ( εγώ βάζω σχεδόν μια κούπα λεμόνι ) 
 2 κουταλιές της σούπας μουστάρδα , 
 1 και ½ κουταλιά της σούπας αλεύρι , 
 ελάχιστο λάδι , αλάτι αν χρειάζεται και πιπέρι . 

Βάζετε σε ένα κατσαρολάκι να πάρουν μια βράση όλα τα υλικά εκτός απ το αλεύρι .. Αυτό το διαλύεται με λίγο κρύο νερό και μετα ρίχνεται λίγο ζωμό απ αυτόν που βράζετε (όπως στο αυγολέμονο) και το ρίχνετε στο κατσαρόλι ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να πήξει .. 
Αν σας παρασφίξει ρίξτε λίγο νερό .. 





Υ.Γ  Αντί ζωμού απ το κοτόπουλο , θα βάλουμε νερό σκέτο ή με Κνορ σε περίπτωση που το ψήσουμε στα κάρβουνα οπότε είναι αδύνατο να μαζέψουμε τα υγρά του..

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Μη φοβάσαι την φωτιά ( ασβέστης - βερίκοκο )




Ναι , τον ασβέστη που χρησιμοποιούμε και στην κουζίνα μας . 
Πολλές φορές βλέπω να τρομάζουν όταν ακούν πως ορισμένα γλυκά όπως είναι το κολοκύθι , το καρπούζι , το βερίκοκο και πιθανώς και άλλα που δεν τα ξέρω για να φτιαχτούν σωστά χρειάζονται ασβεστόνερο που θα τα βοηθήσει να μην διαλυθούν στο βράσιμο,  και να σχηματίσουν τραγανό περίβλημα απ έξω παραμένοντας μέσα μαλακά και μελωμένα. 

Τι είναι λοιπόν αυτός ο «επικίνδυνος» ασβέστης ? 
 Μια πέτρα είναι ..ένα ορυκτό ..  Ο ασβεστόλιθος .
(να σας θυμίσω πως και το αλάτι Ιμαλαϊων που χρησιμοποιείτε ορυκτό είναι ..) 
Ο ασβεστόλιθος παλιά , έπρεπε να ψηθεί για αρκετές μέρες μέσα σε ασβεστοκάμινο για να πάρει την τελική μορφή του ασβέστη που βλέπομαι να χρησιμοποιείται στις οικοδομές , και αν κι αυτό σας τρομάζει , μην ξεχνάτε πως και με την γνωστή σόδα φτιάχνουμε απορρυπαντικά. 

Καλά κάνετε βέβαια και φοβόσαστε , αυτό δείχνει άγνοια, απ την οποία πολλά μπορούμε να πάθουμε αλλά ας γνωρίζουμε κάποια πράματα έτσι..σαν παραμύθι. 

« Παρασκευή 
Η πρώτη ύλη για την παραγωγή του ασβέστη είναι ο ασβεστόλιθος από τον οποίο αποτελούνται ολόκληρες οροσειρές. Ο ασβεστόλιθος είναι επί το πλείστον ανθρακικό ασβέστιο CaCO3 και μπορεί να περιέχει μέχρι και 10% MgCO3, άμμο SiO2 και άργιλο Al2O3 2SiO2 2H2O. 
Με τη πύρωση στους 1400°C, λαμβάνεται το οξείδιο του ασβεστίου CaO το οποίο ονομάζεται άνυδρος ασβέστης. Η τεχνική της πύρωσης γίνεται σε μεγάλες φρεατώδεις καμίνους (ασβεστοκάμινα). 
Ο άνυδρος ασβέστης ψεκάζεται με νερό και έτσι σχηματίζεται το υδροξείδιο του ασβεστίου (ασβεστοπολτός). Το σβήσιμο του ασβέστη είναι μια εξώθερμη αντίδραση. Στην αντίδραση του άνυδρου ασβέστη με λίγο νερό θερμαίνεται από τη θερμότητα τόσο πολύ, ώστε εν μέρη να εξατμίζεται σφυρίζοντας. Ο σβησμένος ασβέστης αναμιγνύεται με άμμο και νερό και δίνει ένα είδος πολτού που ονομάζεται κονίαμα (κουρασάνι). Αυτό χρησιμοποιείται ως δομικό υλικό σύνδεσης καθώς και ως επίχρισμα.» 

Ναι  λοιπόν είναι χημεία αλλά ας μη σας ξαναθυμίσω αστειευόμενη αυτή τη φορά πως η χημεία είναι το άλφα και το ωμέγα σε ουσιαστικές στιγμές της ζωής μας. 

Στην Αθήνα δεν βρίσκω ασβέστη σε στερεή μορφή . ( ο πολτός που άκουσα πως πουλάνε σε σακουλάκια δεν έψαξα να δώ αν περιέχει και τίποτα άλλο..) 
Κι έτσι μου έστειλε ο Γιώργος απ την Μυτιλήνη, μαζί με οδηγίες πως θα τον σβήσω , καθώς και τις υπόλοιπες ενέργειες μέχρι το σημείο που θα τον χρησιμοποιήσω για γλυκό του κουταλιού . 

Και ενώ θα έπρεπε να περιμένω αρκετές μέρες μέχρι τότε, όπως πάντα βιαστική και περίεργη την επόμενη ημέρα αγόρασα βερίκοκα να φτιάξω γλυκό μη δίνοντας σημασία - εκτός πολλών άλλων - πως δεν γίνονται όλα τα βερίκοκα γλυκό , όπως και όλες οι κολοκύθες .. 

Στην πραγματικότητα με τον ασβέστη ήθελα να παίξω να τον μάθω , να γνωριστούμε .. 
Από θαύμα ψιλοπέτυχε το γλυκό παρ όλο που δεν ήμουν προετοιμασμένη μην έχοντας ούτε λεμόνια στο σπίτι.. βασικό υλικό για να δώσει λάμψη και διαύγεια στο φρούτο .





Στο σπίτι μας είχαμε βερικοκιές με βερίκοκα για γλυκό και άλλες που τις λέγαμε ιταλικές . Οι ιταλικές ήταν άχρηστες για τούτη τη δουλειά.. 

 Τώρα δεν μένει παρά να περιμένω να βγούν τα σωστά φρούτα τα οποία δεν ξέρω και ποια είναι, 
 για να ασχοληθώ και πάλι με τον ασβέστη γιατί ακόμα δεν τον έμαθα… 
..και γιατί θέλουν τον χρόνο τους οι φιλίες ..

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Γλυκό του κουταλιού καρύδι & κουμκουάτ



Ο χειρότερος εφιάλτης μου όταν σκέπτομαι να φτιάξω γλυκά , και κυρίως γλυκά του κουταλιού, είναι ο αντίπαλός μου εαυτός .. Μόλις πάρει είδηση τι σκέπτομαι ευθείς βγαίνει απ το λαγούμι του και μου ψιθυρίζει στο αυτί , μ αυτήν την ήρεμη ωστόσο αντιπαθητική φωνή : 
- Δεν θα το πετύχεις..δεν θα το πετύχεις..δεν θα το πετύχεις .. 
Πάντα έχουμε μεταξύ μας προστριβές , πάντα τον αγνοώ , …σχεδόν πάντα δλδ - γιατί δεν με επισκέπτεται μόνο όταν θέλω να φτιάξω γλυκό – και πάντα το γλυκό μου βγαίνει διαμάντι .. 

Βέβαια  και πάντα παίρνω τα μέτρα μου γιατί μ αρέσει η οργάνωση ( !!! ) ..διαβάζω και διασταυρώνω συνταγές ξανά και ξανά , ανοίγω το τετράδιο της γιαγιάς μου , ρωτώ φίλες μου , και ετοιμοπόλεμη πια ξεκινώ.. 

Στην συνέχεια ξεχνώ ότι διάβασα , τις συμβουλές των φιλενάδων μου , ακόμα και τα γραφτά της γιαγιάς μου και κάνω μια δική μου συνταγή που περιέχει κάτι απ τις υπόλοιπες , αλλά όχι ακριβώς τις ίδιες .. Μέθοδος παρακινδυνευμένη ιδίως στην ζαχαροπλαστική προς δόξα της εσωτερικής μου φωνής που τρίβει τα χέρια της .. 
Αυτή τη φορά το θέμα ήταν πρώτα το κουμκουάτ και μετά το πράσινο καρυδάκι. 


Το κουμκουάτ το έκοψα αναγκαστικά απ το δεντράκι της γλάστρας μου γιατί είχε περάσει ο καιρός και θα μου χαλούσαν και τα φρούτα , αλλά και το ίδιο το δέντρο, το οποίο ακόμα προσπαθώ να το συνεφέρω .. 
Και ήταν  και ημέρες του φετινού Πάσχα , οπότε βρέθηκα μέσα στις φούριες της μαγειρίτσας, αυγών , κουλουριών και ότι συνοδεύει το τραπέζι αυτών των ημερών,  να φτιάχνω και το κουμκουάτ, που ομολογώ πέρυσι που ακολούθησα τυφλά μια συνταγή , μου έγινε σκληρό .. 


Αυτή τη φορά λαμβάνοντας υπ όψιν μου πως τα γλυκά σφίγγουν όταν τα βάλεις στο σιρόπι το έβρασα πολύ σκεπτόμενη πως αν διαλυθεί θα το κάνω μαρμελάδα , και το πέτυχα .. 
Οπότε το μυστικό είναι το καλό βράσιμο, σε οποιαδήποτε συνταγή κι αν ακολουθήσουμε. 



Το καρυδάκι είναι ένα «φρούτο» που στην Αθήνα είναι δύσκολο να το βρεις , αν όχι αδύνατο. 
Μου το προμήθευσε διαδικτυακή φίλη ..η Αρετή απ την καρυδιά της . 
Την ευχαριστώ γιατί μαζί με τα καρύδια , χωρίς να το ξέρει μου έβγαλε στη επιφάνεια και αναμνήσεις απ το σπίτι μου.. 

 Τι παράξενο αλήθεια να θεωρείς τον εαυτό σου επισκέπτη και ξένο στον τόπο που έζησες τα περισσότερα χρόνια της ζωής σου και να λες σπίτι σου τον τόπο που γεννήθηκες και έζησες παιδί λίγα χρόνια , που είναι όσα τα δάχτυλα των χεριών σου άντε και τρία - τέσσερα παραπάνω . 
Η τεράστια καρυδιά της πάνω αυλής του σπιτιού μου, τα καρύδια που πάντα τα κούφαινε, το μεγάλο χοντρό κλαδί της που μου έφτιαχναν κούνια , το ξύλινο σπιτάκι που μου είχαν φτιάξει στην σκιά της για να παίζω, ακριβώς απέναντι απ το μικρό σπιτάκι του Μάξ του σκύλου μου.. 

 Αρκετά … ας συνεχίσω με το γλυκό .. 
Η συνταγή της Αρετής ήταν παρόμοια με της γιαγιάς μου ..εξ άλλου κι εκείνης της γιαγιάς της ήταν όπως κατάλαβα.. 
Το πρόβλημα ήταν πως ενώ έπρεπε να πετύχω το γλυκό γιατί μετά πού θα έβρισκα καρυδάκια , εγώ πάλι έκανα τα δικά μου , εν γνώσει των συνεπειών  που θα προέκυπταν και οι οποίες θα με στεναχωρούσαν πολύ.. 
Όμως δεν αλλάζει ο άνθρωπος .. 
 Η διαφορά είναι πως φοβούμενη μην σφίξει το «φρούτο» το έβρασα αρκετά αλλάζοντας το νερό δυό τρεις φορές πριν το βάλω στο σιρόπι για να το τελειώσω .. 
Όταν δε ήρθε η ώρα να το αφήσω αρκετά σε κρύο νερό γιατί ήταν ακόμα πικρό , παρατήρησα πως η λεπτή σήτα** που το στράγγιζα  συγκρατούσε όλες τις λεπτές μεμβράνες που θα έπρεπε να καθαρίσω με λεπτό μαχαιράκι .


Και πράγματι .. κουνώντας πέρα δώθε την σήτα** κάθε φορά που άλλαζα το νερό του ξεπικρίσματος , δεν χρειάστηκε να το καθαρίσω, ενώ το σιρόπι του στο τέλος ήταν πεντακάθαρο.. 

Μου έγινε τέλειο , μαλακά τραγανό θαρρείς και το είχα βάλει σε ασβέστη . 
Το κακό είναι πως πρέπει να το κρύψω κάποια στιγμή γιατί απ τα 50 κομμάτια της Αρετής , ζήτημα είναι αν έχουν μείνει τα μισά..



Σημειώσεις : 
1) Το περισσότερο βράσιμο το έκανα σε σκέτο νερό και όχι στο σιρόπι. 
2) Η σήτα που χρησιμοποίησα ήταν απ αυτές τις λεπτές που είναι σαν «καμπάνες» και σκεπάζουμε τα εκτός ψυγείου φαγητά. 
3) Το μόνο άρωμα που έβαλα ήταν 5-6 μοσχοκάρφια..
4) Τα κομματάκια που έκοψα  απ τα καρυδάκια  δεν τα πέταξα..Τα  έχω βάλει  στον ήλιο με ζάχαρη  και προορίζονται για λικέρ.. δείγμα  λικέρ έστω.. 



Και 
5) Μην αναρωτιέστε γιατί ακόμα τα λέμε  "γλυκά του κουταλιού" , αφού τα περισσότερα  τα τρώμε πια με πιρούνι. 
Γιατί εμείς  θέλουμε να τρώμε και το σιρόπι μαζί που εσείς φαίνεται πως το απεχθάνεστε ..γι αυτό στις ονομασίες σας νικάμε... Που το περίεργο? 

Αυτά λοιποοοοοοόν …

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Πίτσα




Όταν ζυμώνετε ψωμί βάλετε λίγο αλεύρι παραπάνω, και με το επιπλέον ζυμάρι φτιάξετε βάσεις πίτσας που θα τις καταψύξετε ή σκέτες ή ντυμένες* ( * στην γλώσσα των πιτσαδόρων πρόσθεση των υπόλοιπων υλικών - στόλισμα  ) . Αλλά και ψωμί να μη φτιάχνετε  αν σας περισσεύει ελάχιστος χρόνος φτιάξτε τις έτσι σαν διασκέδαση .. 



Το ζυμάρι τους φουσκώνει μέχρι να βγάλετε και να κόψετε τα αλλαντικά και τα τυριά απ το ψυγείο , και σαφώς τρεις δικές σας πίτσες θα σας κοστίσουν περίπου όσο μια της πιτσαρίας… χωρίς το ρεύμα 
.. Τις προάλλες έφτιαξα μια τέτοια ζύμη με περίπου μισό κιλό αλεύρι τσουρεκιού – περίσσευμα- και πρόσθεσα και μια δυο χούφτες καλαμποκίσιο ..
2 φακελάκια ξηρή μαγιά  
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού χλιαρό νερό . 
 Λίγη ζάχαρη πάνω στην μαγιά που την βοηθάει , 
λάδι , και αλάτι (να μην έρθει σε επαφή με την μαγιά το αλάτι ) 

Μέχρι να πιώ έναν καφέ , ή να φτιάξω την σάλτσα - που μου παίρνει μισό λεπτό – ή να κόψω τα αλλαντικά και τα τυριά ( αν πρόκειται να ψήσετε την πίτσα αυτή τη στιγμή ) αυτό έχει φουσκώσει 



..Άνοιξα τις πίτσες φροντίζοντας να αφήσω γύρω ένα περιθώριο που θα συγκρατεί τα υλικά και τις έβαλα στην κατάψυξη .. 

Για την σάλτσα δεν υπερβάλω ..πράγματι είναι απλή 
 Μια - δυο κουταλιές πολτό ντομάτας σε μια κούπα τσαγιού με λίγο νερό για να αραιώσει, λίγο αλάτι, πιπέρι , λάδι και ρίγανη, ίσως και μια πρέζα ζάχαρη και είναι έτοιμη για άπλωμα στην πίτσα που δεν πρέπει να βγαίνει απ το περιθώριο.  



Στο "ντύσιμο"  ελάχιστο τυρί  πάνω απ την σάλτσα και μετά τα μανιτάρια   αν σας αρέσουν . 
Πάλι λίγο τυρί ( το τυρί παίζει τον ρόλο του συγκολλητή των υλικών ) και μετά ζαμπόν και ότι άλλο αλλαντικό θέλετε εκτός μπέικον , που το βάζουμε στο τέλος πριν την πιπεριά πάλι με τυρί .. Συνολικά το τυρί που βάζω σε μια πίτσα άντε να είναι ένα φλιτζάνι του τσαγιού . 

Δεν πιστεύω να σας φάνηκε περίεργη η σάλτσα που δεν την βράζω .. 
Αν συνηθίζετε να αγοράζετε πίτσες  έχετε φάει την ίδια χωρίς να το ξέρετε.. 

Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 300 βαθμούς 10 λεπτά ακριβώς .. δεν ξέρω όμως τι φούρνο έχετε εσείς ..οπότε να την προσέχετε . Επίσης δεν την βάζω σε ταψί .. απευθείας στην σχάρα πάνω σε αντικολλητικό χαρτί

Αυτάαααααα....

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ουζομεζέδες , πάστες και καλοκαιρινά φαγητά




Και όταν λέω πάστες μην πάει ο νους σου στο κακό , εννοώ αυτές τις νοστιμότατες πάστες από ελιά, χαβιάρι , ( που δεν είναι χαβιάρι , ούτε καν μπρικ αλλά ταραμάς ) αντζουγόπαστα , αυτά που τα βρίσκουμε σε σωληνάρια και στολίζουμε τα κρακεράκια μας αυτές τις όμορφες μπουκιές που συνοδεύουν το ούζο μας , το τσίπουρο …και ας μην συνεχίσω με τα ποτά γιατί είμαι εκλεκτική αλλά όχι προκλητική..

 Η αφορμή για τους μεζέδες που στρώθηκα να φτιάξω ήταν ένας καλός φίλος που με ρώτησε πως φτιάχνουμε τους βολβούς ..
Είδος άγνωστο και αδιάφορο για μένα , αλλά έτσι που το περιέγραψε , και κυρίως  που το πασπάλισε με αναμνήσεις μ έβαλε σε πειρασμό,  τέτοιον που ξαμολήθηκα να ψάξω να βρω βολβούς ..και βρήκα .. και τους έφτιαξα ..



Δύσκολο δεν θα έλεγα πως είναι για κανέναν , αλλά όχι για μένα . κι αυτό γιατί δεν γνώριζα πόσο έπρεπε να τους καθαρίσω γιατί όσο και να έβγαζα το πάνω περίβλημα το από κάτω πάλι σκληρό ήταν.
Ευτυχώς που σταμάτησα  και  δεν τους πέταξα όλους , ψάχνοντας να βρώ το τρυφερό τους μέρος. Θα θυμάμαι του χρόνου να βγάλω μόνο το εξωτερικό φλούδι..όπως ακριβώς τα κρεμμύδια .
Θέλουν ολιγόλεπτο βράσιμο , αλλά αρκετές φορές και άλλαγμα νερού την κάθε φορά.



Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να πω πως τα «κρεμμυδάκια» αυτά είναι οι βολβοί του φυτού Muscari .



Ε αυτά τα όμορφα μπλε λουλουδάκια όταν είμαστε μικρές οι δικοί μας δεν μας άφηναν να τα πιάνουμε στα χέρια μας γιατί θα βγάζαμε φούσκες .. Τα έλεγαν μάλιστα και ψώρες ..
Αυτά θυμόμουν και τους βολβούς αντί για δυο –τρεις , τους απόβρασα καμιά δεκαριά φορές από δύο λεπτά ..
Η αλήθεια είναι πως οι ειδικοί συμβουλεύουν ότι δεν πρέπει να τρώγονται .
Μια άλλη αλήθεια είναι
πως όπως κι εμείς , στην Ιταλία ένα είδος μούσκαρι το Lampagioni, με έντονη πικρή γεύση, χρησιμοποιείται στην ιταλική κουζίνα,
 η τρίτη αλήθεια
ότι υπάρχουν σαράντα είδη μούσκαρι και κάποια μπορεί να μην τρώγονται ,
και τέταρτη αλήθεια
 ότι οι ειδικοί μας συμβουλεύουν και να μην καπνίζουμε..

 Ως τόσο για να κλείσω την παρένθεση πρέπει να προσέχουμε ..Αν δεν γνωρίζουμε κάτι ας μην το ακουμπάμε..πόσο μάλλον να επιχειρήσουμε να το φάμε. Τέλος με τους βολβούς .. Πως έγιναν αφού τους έβαλα για ένα διάστημα στο ξύδι με λίγο αλάτι? ?? Τέλειοι , παράξενοι, θαυμάσιοι και πικροί.. Όμως θεϊκά πικροί .. Όπως ο πρωινός καφές μας ..




Μετά περάσαμε στις πάστες που τις έφτιαξα έχοντας μπούσουλα την γεύση απ αυτές του εμπορίου .. Αν μη τι άλλο , οι δικές μου , ξέρω τι έχουν μέσα..
Προς το παρόν έφτιαξα μια με ταραμά και μία με ελιές .. στην συνέχεια θα φτιάξω και με άλλα υλικά..






Ένα απ τα ανοιξιάτικα – καλοκαιρινά φαγητά είναι το Μυτιληνιό σφουγγάτο και λέω ανοιξιάτικο γιατί τώρα είναι στις δόξες του ο μάραθος.. Κι αυτό μεζές ..τουλάχιστον στα καφενεία της Μυτιλήνης ..



Σφουγγάτο  ( η συνταγή εδώ ) και γκιουζλεμέδες (gozleme ..) στην Τουρκία είναι φαγητό του δρόμου και τους συνοδεύουν με αριάνι ή τσάϊ.. Εμείς με ούζο ή τσίπουρο …κι εγώ… κλασικά.. με κόκα κόλα ..

Αυτοί που έφτιαξα σήμερα δεν έχουν τυρί και αυγό όπως συνηθίζεται.. έχουν μόνο κρεμμύδι φρέσκο και ξερό , πατάτα βραστή λιωμένη, μπόλικο μάραθο, και αρκετό κόκκινο πιπέρι …μέσα έξω.. αν καίνε?? Φτάρνισμα σε πιάνει…





Το κυριότερο στους γκιουζλεμέδες είναι το φύλλο..
(το δικό μου το άνοιξα  με το χέρι χωρίς πλάστη)  Θυμάμαι την γιαγιά μου όταν συζητούσαν με τις Μικρασιάτισσες φιλενάδες της, έλεγαν πως το φύλλο πρέπει να φεγγίζει ..τόσο λεπτό δηλαδή .. transparent το έλεγε η γιαγιά μου που μας είχε τρελάνει στο γαλλικό,
ενώ σε ένα λεπτό μπορεί να την άκουγες  να λέει :
- Ελίτσαααααα ..έλα ..το φαγητό είναι hazır !!!! η καλή μου η γιαγιά….

Και μια συμβουλή δώρο
Μπορούμε να καταψύξουμε μάραθο τώρα που είναι η εποχή του όπως ακριβώς τον μαϊντανό ..

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κρέπες




Οι γλυκές κρέπες που μου έφτιαχνε η γιαγιά μου και τις γέμιζε με βύσσινο γλυκό ήταν περιέργως γλυκό της μαθητικής εκδρομής . 
Και λέω περιέργως γιατί δεν βολεύει να κουβαλάει ένα παιδί κρέπες με βύσσινο ..
ούτε μπορεί να χειριστεί το τρατάρισμα στους συμμαθητές του. 
Αν και οι συμμαθητές μου ούτε από ευγένεια δεν δοκίμασαν ποτέ αφού με μια γκριμάτσα αηδίας με πρόσβαλαν κατάμουτρα νομίζοντας πως τους πρόσφερα ομελέτα με γλυκό του κουταλιού. 
Εγώ ντρεπόμουν,  παρατούσα τις κρέπες , και όταν γύριζα στο σπίτι το βράδυ τα έβαζα με την γιαγιά μου, και μετά τις απολάμβανα με την ησυχία μου..

Όπως και να χει για μένα κρέπα θα πεί εκδρομή στην Κράτηγο , θα πεί πεταλίδες στα βράχια , και μπουκέτα από μωβ αμάραντους ..…………………………………………………………………………………………………………

Η μαστοριά στην κρέπα είναι να σου γίνει λεπτή και μεταξένια .. 
Και η μαστοριά δεν είναι θείο χάρισμα ούτε χρειάζεται εμπειρία …απλά ο χυλός που θα κάνουμε να είναι όσο γίνεται αραιός .. 

Συνήθως η δόση όπως λένε , βγάζει οκτώ με δέκα κρέπες σε μέγεθος πιάτο φαγητού . 
Με πιο αραιό μείγμα έβγαλα σχεδόν τις διπλές σε αριθμό. 



Τα υλικά 
 Ένα φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσης κοσκινισμένο, 
 1 κούπα και μισή κούπα γάλα
2 αυγά 
 ένα κουταλάκι ζάχαρη 
 μια πρέζα αλάτι 
 λάδι για το μείγμα ( όσο περίπου βάζουμε στην σαλάτα μας ) 
και λάδι για το τηγάνι . 

Πάντα αφήνουμε το μείγμα στο ψυγείο από 20 λεπτά ή ως την άλλη μέρα.. 
Το βάζω σε ένα μεγάλο σέηκερ , ( ή μπουκάλι ) και για να μην πιάνει τόπο αλλά και για να μπορώ να το ανακατέψω για να κάνει τις μικρές φουσκίτσες που  θα την κάνουν να μοιάζει  με μεταξένια δαντέλα.. 


Πάντα στο βαρύ μαντεμένιο μου τηγάνι  ένα λεπτό απ την μια μεριά και μισό απ την άλλη..


 Το μέτρο για το δικό μου το τηγάνι είναι ένα μισογεμάτο ( ¾ ) φλιτζανάκι του καφέ. 
 Και στο τηγάνι αλλά και μέσα στο μείγμα το λάδι είναι σπορέλαιο. 
Το αραιώνουμε όσο χρειαστεί με γάλα.. 



 Μόλις κρυώσουν θα τις βάλω στην κατάψυξη για αργότερα..


Γλυκά, με τηγανιτή ζύμη ( Κράπφεν και άλλα )




Ντόνατς, κράπφεν , λουκουμάς , παρά τις μικροδιαφορές τους και τον τόπο προέλευσής τους , δεν είναι τίποτα άλλο από τηγανισμένη ζύμη μαγιάς , σκέτη, ή με προσθήκη γάλακτος και αυγών.. 

Ο δικός μας «λουκουμάς» - της παραλίας – μάλλον είναι μια παραλλαγή των παραπάνω και ιδίως με τα ντόνατς , αφού καμιά σχέση δεν έχει με τους γνωστούς ζουμερούς απ το σιρόπι λουκουμάδες γλυκό πασίγνωστο στα βαλκάνια . 

Αυτό που χαρακτηρίζει αυτές τις τηγανιτές ζύμες είναι η τρύπα στην μέση των ντόνατς και του «λουκουμά» και η γέμιση από κρέμα ή μαρμελάδα στα κράπφεν.. 
Η επικάλυψη με γλάσο ζάχαρης στα ντόνατς , 
η χοντρή ζάχαρη στους «λουκουμάδες» 
και η άχνη στα κράπφεν .. 

Πάντα ήθελα φτιάξω κράπφεν και κάθε φορά που πήγαινα στο μαγαζί τα τσάκιζα βλέποντάς τα πάνω στο μπάρ επιλέγοντας αυτά με την κρέμα σαμπάνιας αφού τα άλλα είχαν γέμιση μερέντας το μισητό υποκατάστατο σοκολάτας , όπως μισητά είναι όλα τα υποκατάστατα για μένα .. 
Προμηθεύτηκα τα υλικά και τα καμάρωνα χωρίς να τολμώ να ξεκινήσω από φόβο πως δεν θα τα καταφέρω.. Η φοβία μου έφυγε ξαφνικά με το γνωστό : Ε ! και ?? που δυστυχώς μου έρχεται πολύ αργά και αφού έχω χτυπηθεί κάτω σαν χταπόδι για πράγματα χωρίς ουσία . Και έχω παρατηρήσει ότι τέτοιου είδους φοβίες εξαφανίζονται πάντα μεσονύκτιες ώρες .. Φτιάχνω κράπφεν λοιπόν ώρα 2 π.μ. 

Υλικά 400 γρ. γάλα 
 40 γρ. μαγιά 
 50 μλ λάδι 
 1 κουτ. Σούπας ζαχαρη 
 μια πρέζα αλάτι , 
2 αυγά, 700 γρ. ( και κάτι παραπάνω ) αλεύρι σκληρό . 

 Εκτέλεση 
Βάζουμε την μαγιά ( εγώ έβαλα τρία φακελλάκια ) μεσα στο χλιαρό γάλα μαζί με την ζάχαρη και την ανακατεύουμε ρίχνοντας λίγο αλεύρι για να γίνει ένας αραιός χυλός . 
Χτυπάμε να διαλυθούν οι σβόλοι και ρίχνουμε το λάδι και λίγο αλεύρι ανακατεύοντας συνεχώς .. Ρίχνουμε το αλάτι και τα αυγά χτυπημένα και όταν ενωθούν όλα προσθέτουμε το υπόλοιπο αλεύρι ανακατεύοντας το μείγμα με κουτάλι και το αφήνουμε να φουσκώσει 
Εμένα μου φούσκωσε αμέσως και νομίζω πως αιτία ήταν η περισσότερη μαγιά που έβαλα φοβούμενη ότι ήταν πολυκαιρισμένη και άρα αδύνατη .. 

Όταν φουσκώσει την ρίχνουμε σε αλευρωμένη επιφάνεια ..πρέπει να είναι αφράτη και να κολλάει στα χέρια .. 
Βουτάμε τις παλάμες μας σε αλεύρι και διπλώνουμε απαλά το ζυμάρι ξανά και ξανά. ( δεν ζυμώνουμε με τις γροθιές μας ) 
Όταν πάψει να κολλάει , σχετικά , το ανοίγουμε σε φύλλο χοντρό περίπου ένα δάχτυλο και το κόβουμε με ένα ποτήρι στο μέγεθος που μας αρέσει .. ( πάντα με την βοήθεια  του αλευριού ) 

Τα σκεπάζουμε με πετσέτα να φουσκώσουν και τα τηγανίζουμε ελάχιστα σε καυτό σπορέλαιο . 
Τα βγάζουμε σε απορροφητικό χαρτί και τα γεμίζουμε με μαρμελάδα απ το πλάι .. 



( Τα γέμισα με πιστολάκι μπισκότων ) και μετά , ή τους ρίχνουμε άχνη με ένα σουρωτήρι ή τα πασπαλίζουμε σε κλειστή σακούλα με άχνη ( όπως αλευρώνουμε τα κεφτεδάκια ) και μετά τα τινάζουμε και τα τοποθετούμε σε δίσκο που σκεπάζεται ( Τουρτιέρα ? )


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Αχλάδια με σοκολάτα




Τόσο απλά που δεν χρειάζεται  συνταγή ..
Δροσερά  μαζί με παγωτό 
αλλά και σκέτα ..έτσι για να ανοίγεις το ψυγείο το απόγευμα και να υπάρχει μέσα κάτι  σοκολατένιο..

Α !!  και νηστίσιμα αφού η κουβερτούρα έχει μέσα λίγη φυτική κρέμα..



Με φόντο  οινοπνεύματα και λικέρ που τους ταιριάζουν..






Και μια κουταλιά μελωμένη και μυρωδάτη ..

Και επειδή  μου ζητήσατε την συνταγή και σας την έδωσα απ το f/b την αντιγράφω κι εδώ.. 

Ελιά Μαϊστρα Σιγά την συνταγή βρε Μελιλοτίτα !! 
Βράζεις τα αχλάδια ( χωρίς να τα λιώσεις ) σε ένα σιρόπι ελάχιστα πιο πυκνό απ της κομπόστας , βάζοντας μέσα ότι μυρωδικό θέλεις μετά τα βάζεις στο ψυγείο ( εκτός σιροπίου  ) για να κρυώσουν , αλλά και να στεγνώσουν όσο γίνεται και μετά τα βουτάς σε λιωμένη κουβερτούρα ( με προσοχή μην τα ταλαιπωρήσεις ή σου σπάσει το κοτσάνι ) στην οποία βάζεις λίγη κρέμα γάλακτος ( οσο πιο πολύ κρέμα βάλεις τόσο πιο μαλακή θα γίνει η επικάλυψη ) 
Αν δεν βάλεις καθόλου θα έχεις το αποτέλεσμα που ήθελα εγώ .. να τα δαγκώνεις και να κάνουν κρατς ..αλλά δεν τα κατάφερα .. Α ! Την ώρα που βράζουν τα αχλάδια να τα σκεπάσεις με ένα αντικολλητικό χαρτί και μετα με το καπάκι για να κρατήσουν το χρώμα τους και την κουβερτούρα να την λιώσεις σε μικρό και στενό σκεύος για να μη σε δυσκολέψουν στην βούτα ... Νταξ ???????????