Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Σπιτικά και φτηνά ( σολομός )




Παστώνεται ο σολομός ? 
Η απάντηση είναι ρητή .. Ναι.. Και όχι μόνο παστώνεται αλλά 
γίνεται και  ένα ωραιότατο γκουρμέ (για τους θαυμαστές της λέξης.. μην πώ καμιά κουβέντα ) 
γίνεται λοιπόν ένα ωραιότατο υλικό 
 για τα καναπεδάκια σας , 
για την μους σας, 
για το ζυμαρικό σας .. 

Και γίνεται τόσο εύκολα , και με τα απλούστερα υλικά που σε όλες τις κουζίνες υπάρχουν , αρκεί να έχεις υπομονή 3- 4 ημερών ώστε να του δώσεις τον χρόνο να «ψηθεί» και να υπολογίσεις να είναι έτοιμος κοντά στις μέρες που θα τον σερβίρεις .. 



 Τα υλικά 
 Ένα κομμάτι από φιλέτο σολομού χωρίς τα κοκαλάκια του .. 
Αλάτι , (δύο σφηνάκια )
ζάχαρη, ( δύο σφηνάκια ) 
μαϊντανό ,( ένα φλιτζάνι τσαγιού ) 
άνηθο , ( ένα και μισό φλιτζάνι τσαγιού )
ένα λεμόνι και ένα πορτοκάλι για το ξύσμα τους, ( μισή κουταλιά απ το ένα , μισή απ το άλλο )
και προαιρετικά μερικές κουταλιές βότκα .. 

Όλα τα υλικά εξαρτώνται απ το μέγεθος του ψαριού αφού θα τα κάνουμε πολτό στο μπλέντερ και θα καλύψουμε μ αυτό τον σολομό ( δεν βγάζουμε το δέρμα του ) 


 Τυλίγουμε σφιχτά σε καθαρή πετσέτα κάνοντάς τον σαν πακετάκι ( εγώ τον τύλιξα πρώτα σε μια γάζα ) και τον βάζουμε στο ψυγείο για τρεις –τέσσερις μέρες με ένα βάρος από πάνω του , φροντίζοντας να αναποδογυρίζουμε δυό φορές την ημέρα το πακετάκι έτσι ώστε τα ζουμιά να ποτίζουν το κομμάτι παντού. 


Στο τέλος τον καθαρίζουμε απ τον πολτό το πλένουμε  και τον σερβίρουμε .. Κόβουμε λεπτά λοξά φετάκια για τα μεζεδάκια μας  και ελάχιστα πιο χονδρό για τις ταλιατέλες μας.



(Υ.Γ Οι δόσεις των υλικών μέσα στις παρενθέσεις  είναι αυτές που έβαλα εγώ σε ένα μικρό κομμάτι ψαριού , όπως βλέπετε στην φωτογραφία)


Εύκολο ?? 

Καλά να είσαστε  βρε ..

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Chenopodium ...και τα λοιπά και τα λοιπά..




Εν αρχή είν ο λόγος που ομολογώ δεν ξέρω από πού έρχεται. 
Μετά ακολουθούν οι διατροφολόγοι που επίσης δεν ξέρω αν πληρώνονται όπως οι γιατροί για να διαδώσουν ένα νέο προϊόν .
Μετά ακολουθούν ο τύπος, 
και το διαδίκτυο με τις διάφορες Food περσόνες που όλο και έχουν το κατιτίς τους 
θες απ τις διαφημίσεις στα blog τους 
θες απ τα like ( ότι του λείπει δηλαδή του καθενός για να επιβεβαιωθεί ως άτομο) 

... και μετά ? και μετά?? 

 Μετά ακολουθούμε εμείς οι γυναίκες ως μιμητικά πανέμορφα ζωάκια και κυρίως εμείς οι γυναίκες που έχουμε το πάνω χέρι στο σπίτι και το έτερον ήμισυ δεν έχει το σθένος να μας φέρει αντίρρηση σχετικά με ότι τον μπουκώνουμε για το καλό του. 

‘Όπως βλέπετε δεν βγάζω την ουρά μου απ έξω αφού κι εγώ το μαγείρεψα  αυτό το πράγμα 
άσχετα αν το έκανα για να έχω  άποψη και λόγους να το βρίζω .. 

Το ότι οι θρεπτικές του ουσίες είναι παρόμοιες με αυτές των άλλων σιτηρών δεν το συζητάει κανένας ..αλλά και ποιος να το συζητήσει αφού ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών δήλωσε το 2013 ως το "Διεθνές Έτος της Quinoa". ( Ο λόγος  που γράψαμε στην αρχή??? ) 
Γιατί καλά καταλάβατε  ..για την κινόα  μιλάμε . 

Το γονιδίωμα της quinoa αποκωδικοποιήθηκε το 2017 από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του King Abdullah στη Σαουδική Αραβία. Μέσω της γενετικής μηχανικής , το φυτό τροποποιείται ώστε να έχει υψηλότερη απόδοση καλλιέργειας , βελτιωμένη ανοχή στη θερμότητα και το βιοτικό στρες και μεγαλύτερη γλυκύτητα μέσω της αναστολής της σαπωνίνης. 

Αυτά τα  ολίγα ενημερωτικά και ας πάμε στην μαγειρική με Κινόα .. 

Εδώ ως σαλάτα  συνοδευτικό ψαριού 

Απαίσιο φαγητό όπως και να το μαγειρέψεις .. 
Την μαγείρεψα με πολλούς τρόπους 
την έκανα συνοδευτικό άλλον πιάτων, 
την χρησιμοποίησα σε σαλάτα ( μέχρι που σκέφτηκα απ την υφή των βρασμένων σπόρων να την κάνω χαλβά..) 
μια λέξη μπορεί μόνο να την χαρακτηρίσει , αλλά δεν μου επιτρέπεται να την γράψω.. 

Οπότε , πάει και η κινόα στην άκρη μαζί με τις άλλες υπερτροφές , και ας μην ζήσω 105 χρόνια ..ας ζήσω μόνο 90 αλλά 
νόστιμα, 
πικάντικα , και κυρίως ελληνικά .. 
έστω και μη αποδεκτά απ την κακώς εννοούμενη υγιεινή διατροφή. 

Σας φιλώ

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Σουμάδα





Μπήκαμε στον τελευταίο μήνα του χρόνου. 
Τον Δεκέμβρη των γιορτών. Και μια που χωρίς ευχές δεν μπορούμε να κάνουμε ας ευχηθούμε για ότι καλύτερο ελπίζει ο καθένας.. 

 Με ένα φλιτζάνι ζεστή σουμάδα με κανέλα 
 Από ασπρισμένα αμύγδαλα για να είναι λευκές οι μέρες μας στο πείσμα των μαύρων Παρασκευών .  
Γλυκιά σουμάδα με ελάχιστο πικραμύγδαλο σαν την γλυκόπικρη ζωή μας . 
...και πασπαλισμένη με κανέλα γιατί εμείς και τα πικρά και τα γλυκά , και τον πόνο και την χαρά με κανέλα τα πασπαλίζουμε για να ξορκίζουμε το κακό και να νομίζουμε πως έφυγε χωρίς να βλέπουμε πως οι χαραμάδες που αφήνουμε ανοιχτές δεν θα το εμποδίσουν να ξανάρθει .. 
γιατί όλο και κάτι περιμένουμε..κι αν βρει κλειστή την πόρτα τι θα γίνει? 

Σουμάδα λοιπόν .. 
Το παραδοσιακό μας ζεστό ποτό, το μετέπειτα αναψυκτικό , 
 το θιάσιον ή θιάσον των αρχαίων ελλήνων , που παρασκεύαζαν από τα «αθάσια», λεπτόφλουδα αμύγδαλα, 
 το θασόρροφον των Βυζαντινών , 
το αμυγδαλόγαλα ‘όπως αναφέρει ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στο βιβλίο του «Οδοιπορικό στην Ελλάδα» , όταν την επισκέφτηκε το 1841 . 

Βέβαια μας αρέσει να δοκιμάζουμε ξενόφερτα γιορτινά φαγητά και ποτά , κι εμένα ακόμα περισσότερο.. 
Αλλά δεν θα αλλάξω την ζεστή μυρωδάτη σουμάδα με ένα ζεστό ποντς ή ένα παγωμένο χριστουγεννιάτικο εγκ νογκ …. Ετσι… για ένα πείσμα. 


 Συνταγή για σουμάδα ( Απ το Παλαιοχώρι ) 
Υλικά: 
 • 1 κιλό ζάχαρη + μερικές κουταλιές για το κοπάνισμα 
 • 400 γραμμάρια αμυγδαλόψιχα 
 • 4-5 πικραμύγδαλα για άρωμα (ή λίγες σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλου ή ανθόνερο) 
 • 8-10 περίπου φλιτζάνια τσαγιού νερό 

 Εκτέλεση: 1. Ρίχνουμε τα αμύγδαλα και τα πικραμύγδαλα σε νερό που βράζει και τα βράζουμε επί 2-3΄ λεπτά. Τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο, τα ξεφλουδίζουμε και τα στραγγίζουμε καλά. 
 2. Έπειτα τα κοπανίζουμε λίγα-λίγα σε πέτρινο γουδί, πασπαλίζοντάς τα με 2-3 κουταλιές ζάχαρη, ή τα αλέθουμε σε μπλέντερ. Πρέπει να γίνουν σαν πολτός. 
 3. Στη συνέχεια, τα ανακατεύουμε με 4 φλιτζάνια ζεστό νερό και τα περνάμε από ψιλό τουλουπάνι διπλωμένο στα δυο, που το στύβουμε καλά, για να βγει όλος ο γαλακτώδης χυμός. Ανακατεύουμε τα αμύγδαλα που έμειναν μέσα στο τουλουπάνι με 3 φλυτζάνια νερό ακόμη και το περνάμε ξανά από το τουλουπάνι ή από μια βαμβακερή λευκή πετσέτα. Στύβουμε πάλι, για να βγει ο χυμός, και το προσθέτουμε το υγρό αυτό στο προηγούμενο. Μπορούμε, για καλύτερο αποτέλεσμα, να ρίξουμε τα κοπανισμένα αμύγδαλα στο νερό που θα χρησιμοποιήσουμε για τη σουμάδα και να τα βράσουμε 10΄λεπτά, προτού τα σουρώσουμε 
 4. Βάζουμε όλο το υγρό σε μία κατσαρόλα, ρίχνουμε τα υπόλοιπα φλιτζάνια νερό και τη ζάχαρη και βράζουμε σε δυνατή φωτιά για 15-20΄λεπτά. Ανακατεύουμε συνεχώς με ξύλινο κουτάλι και ξαφρίζουμε. 
Όταν δούμε ότι το σιρόπι έδεσε τόσο, ώστε να σχηματίζει κόμπους όταν το ρίξουμε μέσα σε πιατάκι με νερό, το κατεβάζουμε από τη φωτιά (Δεν πετάμε τα αλεσμένα αμύγδαλα που μένουν. Τα χρησιμοποιούμε για άλλο γλυκό ή τα τρώμε σκέτα ή με κρέμα). 

 5. Όταν κρυώσει, βάζουμε τη σουμάδα σε στεγνά αποστειρωμένα μπουκάλια και τα κλείνουμε καλά. Αφού ανοιχτεί το μπουκάλι διατηρείται στο ψυγείο. 

Πώς σερβίρεται: 
 Η σουμάδα παλιά ήταν από τα συνηθισμένα ποτά και σερβιριζόταν ζεστή σε γυάλινο κολονάτο ποτήρι, σαν της σαμπάνιας περίπου στο μέγεθος. Αφού ανακινήσουμε το μπουκάλι της σουμάδας, βάζουμε στο ποτήρι 1-2 δάκτυλα σουμάδα (αναλογία 1 μέρος σουμάδα προς 5 μέρη νερού περίπου), το γεμίζουμε με ζεστό νερό (ή παγωμένο το καλοκαίρι) και ανακατεύουμε καλά, μέχρι να διαλυθεί. Ρίχνουμε 1-2 σταγόνες ούζο για άρωμα, πασπαλίζουμε με κανέλα και την προσφέρουμε (Κανονίστε την αναλογία σουμάδας – νερού ανάλογα με τα γούστα σας. Αν σας φανεί πολύ γλυκιά, προσθέστε λίγο νερό ακόμα). 

Καλή επιτυχία και καλές γιορτές

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Σινάπι - σιναπόσπορος - μουστάρδα





Ίσως να το είχα ξαναγράψει παλαιότερα πως η μουστάρδα ήταν μια απ τις γεύσεις που δοκίμασα όντας ακόμα νήπιο και φαντάζομαι πως με άφησαν να την δοκιμάσω για να σταματήσω να κλαίω και να τραβάω το τραπεζομάντηλο δείχνοντάς την ουρλιάζοντας .. 
Η δεύτερη «απαγορευμένη» γεύση για την ηλικία μου ήταν η κάπαρη.. Και στις δύο περιπτώσεις σταμάτησα το κλάμα, και έμεινα στήλη άλατος , απ την έκπληξη , το κάψιμο στο στόμα και στα μάτια αλλά άξιζε τον κόπο. Κατάλαβα πως αυτοί οι μεγάλοι έτρωγαν νοστιμότερα φαγητά απ αυτά που τάιζαν εμένα . 
Η μόνη που ενοχλήθηκε έντονα ήταν η γιαγιά μου και το έδειξε με έναν ακόμα καυγά με την μάνα μου που μάλλον με έβλεπε σαν κούκλα της , αφού είχαμε δεν είχαμε δεκάξι χρόνια διαφορά.. 

Κράτησα στην μνήμη μου όλες τις γεύσεις που γνώρισα τότε ακόμα και της κρέμας « βανίλιας – Γιώτη» και μου κάνει εντύπωση πως σήμερα δεν έχει ούτε το χρώμα ούτε και το έντονο άρωμα που είχε τότε . Σχεδόν πάντα οι παιδικές μου αναμνήσεις έχουν να κάνουν με το φαί και είμαι σίγουρη πως και των υπολοίπων η μνήμη από μένα , έχει να κάνει με τα τραγελαφικά προβλήματα που τους δημιουργούσα με τις γευστικές μου αναζητήσεις και κατορθώματα , κινδυνεύοντας αρκετές φορές να πάθω δηλητηρίαση έτσι όπως δοκίμαζα ό,τι μου «γυάλιζε» στο μάτι . 

Την συγκεκριμένη μουστάρδα ( με τα σποράκια του σιναπιού να διακρίνονται ) την έφτιαξα όταν είδα την τιμή της στο σούπερ μάρκετ ..Το θεώρησα γελοίο να πληρώσω τόσα λεφτά γιατί είχε μέσα συστατικά που μπορούσα να τα προσθέσω κι εγώ μέσα, όπως διάφορα βότανα, μυριστικά και άλλα κι ακόμα πιο γελοίο γιατί ήταν μια γνωστή εισαγόμενη μάρκα από χώρα που φημίζεται για την μουστάρδα της .. 
Έτσι έφτιαξα τις δικές  μου , με βαλσαμικό ξύδι σύκου (δικό μου ) με πολτό ψημένων φρούτων , με πετιμέζι από σταφύλια και με τον δικό μου κουρκουμά..


Κουρκουμάς ακατέργαστος ακόμα..


Είναι η μουστάρδα που όλοι γνωρίζετε πως γίνεται αλλά γράφω την συνταγή της για να υπάρχει στο blog μου.. Δεν έχει αναλογίες ..Με ένα φλιτζάνι του τσαγιού σιναπόσπορο φτιάχνεις περίπου ένα βαζάκι μαρμελάδας του εμπορίου.. Ο μαύρος σιναπόσπορος είναι για πιο καυτερή μουστάρδα .Εγώ έβαλα μισό και λίγο παραπάνω μαύρο και σχεδόν μισό άσπρο.. 



Μουλιάζουμε για δυό μέρες τα σποράκια μέσα σε υγρό από νερό και ξύδι σε ίσες ποσότητες . 
Μετά τα χτυπάμε στο μούλτι και από εκεί και πέρα αρχίζει το μαγευτικό ταξίδι ( τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ ) 
Γιατί είναι μαγεία να δοκιμάζεις , να προσθέτεις να ξαναδοκιμάζεις να φαντάζεσαι τι γεύση και άρωμα θα έχει αν βάλεις το τάδε ή το δείνα υλικό.. 



Η βάση της όμως είναι σινάπι , αλάτι, κουρκουμάς (όχι απαραίτητα) και γλυκαντικό - ζάχαρη ή μέλι - και την αραιώνουμε με ξύδι λευκό και με νερό ( χωρίς λάδι) . 
Την αφήνουμε μια μέρα έξω απ το ψυγείο για να βγουν όλα τα αρώματά της και μετά την βάζουμε στα βαζάκια της .. 



Πόσο κρατάει στο ψυγείο δεν πρόλαβα ποτέ να το διαπιστώσω …μου τελειώνει γρήγορα..



Σ.Σ. Θα πρέπει να προσέξουμε , όταν την δουλεύουμε στο μούλτι να ανοίγουμε με προσοχή το καπάκι γιατί αλλιώς θα μας κάψει τα μάτια .. 
Αυτά ….

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Καλλιέργειες..και καλλιέργειες

Η φύση στο πιάτο σου
Όλα τα θαύματα για να τα ζήσεις χρειάζονται αγάπη ..
Έτσι και τούτο ..Και την προσοχή σου θέλει 
και το κανάκεμα του χρειάζεται 
και την καθημερινή του τροφή σε τακτά διαστήματα 
και την ξεκούρασή του αφού ο ύπνος θρέφει τα παιδιά όπως λένε. 
Έτσι θα το δεις να μεγαλώνει, να πληθαίνει μ ένα μαγικό τρόπο, και κατανοείς πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι προσωπική σου υπόθεση αλλά πως συμβάλλεις στην ανανέωση της ίδιας της ζωής ακριβώς όπως δεν είναι προσωπική σου υπόθεση και η γέννηση ενός παιδιού αν σκεφτείς πως αυτό το παιδί είναι η συνέχεια του κόσμου. 
Και που ανάλογα πως θα μεγαλώσει ή θα «χαθεί» απ την άχρηστη τροφή που του έδωσες παρασύροντας και όσους είναι γύρω του , ή θα μεταφέρει στους υπόλοιπους - και κατ επέκταση στον κόσμο - την δύναμή του, την ενέργειά του, την ομορφιά και την γεύση ελπίδας ότι τίποτα δεν χάνεται φτάνει να μην φοβηθείς την κούραση , την αγωνία, και αδιαφορώντας για τα εύκολα , και τα αμφιβόλου ποιότητας πρότυπα με τα οποία σε βομβαρδίζουν.. 

Γέννηση 

Όλα αυτά απαιτούν καλό προζύμι γιατί γι αυτό μιλάμε. Για το ψωμί .. 
Το ψωμί το αληθινό, το κοπιαστικό , το ψωμί που έχουμε ξεχάσει ..για χάρη  του κόσμου που καταφέραμε να δημιουργήσουμε. 
 Ο παραλληλισμός με το παιδί δεν είναι τυχαίος .. Είναι οι φάσεις που περνά στην ζωή του ο άνθρωπος .. Την νηπιακή ( το ξεκίνημα ), την παιδική ( την καλλιέργεια ) και την εφηβική ( το ζύμωμα του ψωμιού ) Και ουαί και αλίμονο αν στην εφηβική του φάση αφήσεις το προζύμι σου λάσκα.. 
 Τώρα είναι που θέλει παίδεμα .. αυστηρό παίδεμα και όχι πια κανακέματα και χάδια .. 
για  να σου βγεί σωστό ψωμί και όχι να γίνεται ψίχουλα και να διαλύεται στην πρώτη «μαχαιριά» , θα κουραστείς , αλλά θυμήσου το γνωστό «με τον ιδρώτα του προσώπου σου» , καθώς και το : «τα καλά κόποις κτώνται» 

 Σ.Σ. Αν δεν βαριέστε ,  ψάξτε να βρείτε τι μας προσφέρει το ψωμί με το προζύμι ( και όχι με μαγιά του εμπορίου ) και γιατί πρέπει να αποφεύγουμε τα ψεύτικα  ωστόσο όμως, πολύ νόστιμα , λαχταριστά, και ανάλαφρα ψωμιά.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ντομάτες ! ( Φυλακίσαμε το λυκοπένιο σε βαζάκια και το προσθέτουμε στο φαγητό..)


     




Κάλλιστα όμως με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσαμε να φυλακίσουμε ( όπως θα δείτε παρακάτω ) τα φυτοφάρμακα με τα οποία ραντίζονται οι ντομάτες και να τα φάμε για να μην πάνε και χαμένα , αφού τόσα χρήματα ξοδεύονται για να έχουμε τα λαχανικά στο τραπέζι μας , να ζήσουν οι καλλιεργητές τους αλλά κυρίως να ζήσουν και οι φαρμακοβιομηχανίες… 
 Μαύρο χιούμορ θα μου πεις , αλλά πως αλλιώς να αντιμετωπίσεις καταστάσεις που έχουν μπει για τα καλά στην ζωή μας .. Και προς θεού..Δεν θέλω να κατηγορήσω π.χ. την Monsanto που ότι κάνει το κάνει για την ευημερία της ανθρωπότητας και ποτέ για το κέρδος. Δεν φτάνει που μας χορταίνει θα την βρίσουμε κι από πάνω ? Εξ άλλου θα ήταν απάνθρωπο να δηλητηριάζει κάποιος ανθρώπους για το κέρδος. Ε δεν είδα και πουθενά στον κόσμο να καταστρέφεται η παραδοσιακή αγροτική παραγωγή του κάθε τόπου και να αντικαθίσταται με κάτι άλλο άγνωστο στους παραγωγούς και ακατάλληλο για το υπάρχον κλίμα .. Αυτά να τα λέμε.. 

 Όχι πως δεν μ απασχολεί αλλά δεν είμαι  ιδιαίτερα προσεκτική στα λαχανικά ..
Εκτός από καλό πλύσιμο , άντε και λίγο ξύδι στο νερό τίποτα άλλο .. τους παραπάνω κινδύνους τους αποθηκεύω, και κλειδώνω και την πόρτα της αποθήκης .. 
Και δυστυχώς , καταχωνιάζω κάτι που αφορά παιδιά.. 
 Γιατί εγώ τι να πάθω στον πρώτο αιώνα της ζωής μου ..Το πολύ - πολύ να μην ζήσω όλον τον δεύτερο.. 

 Η μέρα της ντομάτας για την κουζίνα μας ήρθε κι εφέτος και μας βρήκε με ένα καφάσι ντομάτες - δώρο από κήπο χωρίς φυτοφάρμακα .. Νόμισα πως κρατούσα στα χέρια μου κάτι σπάνιο σε σημείο που λυπόμουν τα κοτσάνια και τις φλούδες τους, που θα τα πετούσα. 



 Η σάλτσα δεν άργησε να μπει στα βαζάκια και αυτά να αποθηκευτούν για τον χειμώνα.. 
 Με τέλειο κατακόκκινο χρώμα και με χωρίς τίποτα άλλο μέσα . 
Ούτε αλάτια , ούτε ζάχαρες , ούτε λάδι στην επιφάνεια.. 
Το μόνο αρνητικό είναι πως δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις μεγάλες γυάλες αφού μόλις τις  ανοίξεις θα πρέπει να μπουν στο ψυγείο. 
Και το θετικό , πως από ένα βάζο του μισού κιλού π.χ. μπορείς να κάνεις πάρα πολλά φαγητά. 

 Μιας και η μέρα μου ήταν αφιερωμένη στην ντομάτα , δεν θα μπορούσαν βέβαια να απουσιάζουν οι ντοματοκεφτέδες .. (πως τους φτιάχνω εδώ



 


Και επειδή όταν μπει κάτι στο μυαλό μου δεν φεύγει με τίποτα σχετικά με το πέταμα των κοτσανιών και των φλούδων , πέταξα μόνο τα κοτσάνια ..
Τις φλούδες τις αποξήρανα και τις έκανα σκόνη .. Εξ ου και ο τίτλος « Φυλακίσαμε το λυκοπένιο» Το άρωμα , το χρώμα και η γεύση θαυμάσια …και χωρίς ίχνος φυτοφάρμακου ..

Όσο για το φόντο  των φωτογραφιών  που φαίνονται οι δικές μου ντοματιές  , δεν επιλέχτηκε καθόλου τυχαία .. Ήταν μια  κίνηση από μέρους μου για να τις εκδικηθώ  και να τις αποδείξω πως μπορώ και χωρίς αυτές .. 
Φυτεμένες απ τον Μάιο.. έριχναν συνέχεια τον ανθό τους και ξαφνικά  φόρτσαραν.. Τώρα ... Μήνα Οκτώβρη .. Σιγά μην προλάβουν να κοκκινίσουν..

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Καβουρμάς




Τον καβουρμά τον είχα μόνο ακουστά.. 
Τον δε καβουρμά από βουβάλι φοβάμαι πως θα τον έχω σ όλη μου τη ζωή ακουστά. 
Κάποτε επιχείρησα να φτιάξω  καθώς και σύγλινο , αλλά δεν είχα μέτρο σύγκρισης για να πώ πως έγινε καλός ή όχι.. 



Εδώ στον απομακρυσμένο εξωτικό Βύρωνα δεν υπήρχε εκτός κι αν εγώ δεν τον πήρα είδηση . 
Όταν κατέβαινα στο κέντρο για άλλα ψώνια και μου ερχόταν στο μυαλό , πάντα ξεχνούσα πως τον έλεγαν για να τον ζητήσω και επειδή δεν μ αρέσουν οι περιγραφές οι παρόμοιες με του Γιώργου Κωνσταντίνου και του προφιτερόλ πάντα το άφηνα για την επόμενη φορά.. 

Τελικά έφτασε επί τέλους στα χέρια μου και παρ όλο που δεν ήταν από βουβάλι , ούτε καν προερχόταν από βόρεια, η γεύση του έμοιαζε με το γνωστό Corned beef της κονσέρβας και επίσης προς μεγάλη μου χαρά έμοιαζε μ αυτό που είχα φτιάξει.. 

Η συνταγές όχι και τόσο πολλές , κι εγώ βιαστική για να επινοήσω μια πιο περίεργη . 

Κι έτσι τον έφτιαξα με παπαρδέλες τις οποίες «ζύμωσα» για πρώτη φορά με σιμιγδάλι μισό-μισό με το αλεύρι .. 

Εκτός από ελάχιστο σκόρδο και μισοωμή ντομάτα δεν έβαλα κανένα άλλο είδος μυριστικού στην σάλτα με τον καβουρμά. Είναι μια συνήθεια μου , το προϊόν που χρησιμοποιώ για πρώτη φορά να μην μπερδεύω την γεύση του με τίποτα για να μπορέσω να το «καταλάβω» 

 Και ιδού