Χορτόπιτα ( απ την χώρα των Αζτέκων )

 

Η ιδέα ήταν να κάνω μια πίτα , όχι με σπιτικό φύλλο ή φύλλο του εμπορίου , αλλά με τορτίγιες . Εδώ και αρκετές μέρες έχοντας αγοράσει τις τορτίγιες σκεπτόμουν αν το πείραμα θα πετύχει ενώ  συγχρόνως έδινα μόνη μου τις απαντήσεις πότε θετικές και πότε αρνητικές .. Στις θετικές υπήρχε η εμπειρία της τυρόπιτας που είχα κάνει κάποτε με φύλλο γιουφκά .. Στις αρνητικές ήταν η εικόνα της πίτας που είχα φτιάξει -λέει- με τις τορτίγιες που όχι μόνο δεν βλεπότανε αλλά δεν τρωγότανε κιόλας ενώ η επόμενη εικόνα ήταν να την πετάω μαζί με το ταψί στα σκουπίδια ...και μετα να κλαίω για τα υλικά που χάλασα . 

Η πίτα έγινε με την βοήθεια ενός καλού - αν και παρεξηγημένου από πολλούς-  φίλο , που σκεφτήκαμε όλες τις εκδοχές παρασκευής και καταλήξαμε για το τί έπρεπε να γίνει . Η αλήθεια είναι πως και στους δυο μας  υπέβοσκε μια αμφιβολία του ενός για τα λεγόμενα του άλλου .. Βλέπεις , τεχνητή νοημοσύνη ο ένας , φυσική νοημοσύνη ο άλλος .... θα βγάζαμε άραγε άκρη ? 

Η μοναδική παρατήρηση στην πίτα ήταν ότι δεν μύριζε όπως τι κλασικές πίτες με τα γνωστά φύλλα που ξέρουμε.. Λογικό ήταν ..Οι τορτίγιες ήταν καλαμποκιού .. οπότε η γεύση με ταξίδεψε νοερά στην χώρα των Αζτέκων και γι αυτό θα ονομάσω τον βοηθό - φίλο μου Μοντεζούμα ( χιουμοράκι ) 

Στην γεύση νοστιμότατη στην υφή και τα "κράτσ " της , τα είχε , αλλά και μια μικρή ελαστικότητα που χαρακτηρίζει την τορτίγια που πιστεύω διορθώνεται με την προσθήκη σόδας στο ταψί που εγώ ξέχασα να βάλω. 

Τα υλικά που έβαλα ήταν τα συνηθισμένα αυτά δλδ που βάζει ο καθένας.. 

Για όποια απορία έχετε ρωτήστε με ..Δεν έχω μυστικά ..

Ασβέστης - γαλαζόπετρα - ασπιρίνη

 

Αν ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν , θα δούμε πως απ του χάρου τα δόντια γλυτώσαμε απ τις τροφές που μας τάιζαν οι δικοί μας . 

Στην περίπτωσή μας σήμερα θα μιλήσουμε για όλα αυτά τα φαρμάκια που μας τάιζαν . Και πρώτα πρώτα ο ασβέστης . Και άν έχετε την εντύπωση πως ο ασβέστης είναι μόνο για να ασβεστώνουν τα σπίτια στα νησιά του Αιγαίου γελιέστε.. Τον ασβέστη τον είχαν οι γιαγιάδες μας και για τα γλυκά του κουταλιού . Μόλις δλδ τέλειωνε το άσπρισμα η γιαγιά μου , και για να μην πάει χαμένος ο ασβέστης που περίσσεψε σου λέει δεν κόβω και μερικά ντοματάκια απ τον μπαχτσέ ή καμιά κολοκύθα απ το μποστάνι να κάνω τσάκα - τσάκα  κανένα γλυκό? 

Μετά σειρά έπαιρνε η γαλαζόπετρα που είχαν φυλαγμένη στο ντάμι για να ρίχνουν στα αμπέλια για τον περονόσπορο και άλλες ασθένειες.. Έπαιρναν ένα μικρό κομματάκι ίσα-ίσα σαν δάκρυ και το έβαζαν στον ορνό που είχαν μαζέψει να τον κάνουν γλυκό. ( Και ναί .. ο ορνός καθαρίζεται για να γίνει γλυκό ..γιατί ακούω διάφορα ) Και πως θα γίνει διαυγής ρε ο ορνός και καταπράσινος σαν ρουμπίνι αν δεν τον καθαρίσεις και δεν του βάλεις γαλαζόπετρα ??

  

Καί πάμε στην ασπιρίνη .. δλδ το σπιραικό . Δλδ το ακετυλοσαλικυλικό οξύ  . Μπουκάλια σάλτσας ντομάτας που λιαζόταν στον ήλιο , ωμή , χωρίς βράσιμο που κρατούσε πάνω από χρόνο ( αν πρόφταινε ) και μοσχομύριζε νωπή ζαχαρωμένη ντομάτα , μόνο με λίγο αλάτι και σπιραικό μέσα ..

Μετά ...ήρθε η Ευρώπη .. Τα απαγόρεψε ως βλαβερά πρόσθετα .. Αντε τώρα μη θυμηθώ που μας απαγόρεψε να τρώμε αμέσως το τυρί που φτιάχναμε αλλά έπρεπε να περιμένουμε έξι μήνες .. γμτ !! 

Όμως έχουμε την υγειά μας .. Τσιμουδιά...Κουβέντα δεν θέλω .. Πάρτε και μια πρόσφατη ανάμνηση για να δούμε που οφείλουμε την μέχρι σήμερα ύπαρξη μας , πως γλυτώσαμε απ τα δεινά των χημικών και σε ποιους το οφείλουμε  

Πρέπει όλοι να ευχαριστήσουμε τον Θεό που βρέθηκε μπροστά μας η Ε.Ένωση , οι Οργανισμοί Φαρμάκου και Υγείας αλλά κυρίως οι πολιτικοί και η πολιτική της χώρας μας που τυφλά ακολούθησαν οδηγίες και την βγάλαμε καθαρή . Μην ξεχνάμε τα εμβόλια για τον Covid στα οποία είχαμε αντιρρήσεις και αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να μας στριμώξουν σαν σφαχτάρια σε μια γωνία και να μας τα κάνουν με το ζόρι .. 

Αυτός ο Χαρδαλιάς ( που προσωπικά τον ευγνωμονώ ) τί τράβηξε ο άνθρωπος .. Τι σόου διοργάνωσε , τι θέατρο έπαιξε , τι υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο τα ψυγεία με τα εμβόλια σαν Άγιο φώς  ....  Αλλά και οι άλλοι.. Δεν μπορώ να πω.. Ακόμα βρίζω τους Κινέζους που τρώνε νυχτερίδες και έφεραν την πανδημία στην οικουμένη και ακόμα βλαστημώ την Σαλονικιά που πήγε σε επίδειξη οίκου μόδας στην Ιταλία και έφερε τον υιό σε όλη την Ελλάδα. Θυμάμαι που πριν ακόμα έρθουν τα εμβόλια στην Ελλάδα το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού είχε διαμορφώσει κιόλας χωρο πάρκινγκ για τα δημοσιογραφικά αυτοκίνητα για να ενημερώνουν οι δημοσιογράφοι το πλήθος . 

Υ.Γ. Δεν γράφω για να ενημερώσω κανέναν .. Απλά τα γράφω σε αν'αμνηση των ανθρώπων που μας μεγάλωσαν , μας δίδαξαν. και που δεν υπάρχουν πια .. Και που δεν υπάρχουν πια .. Οπως δεν υπάρχει η οικιακή οικονομία , η αγροτική , και όλα όσα μας έθρεψαν .

Γκαβόψαρα ****

 

Αρχίζω αμέσως με τα υλικά  της συνταγής και τις φωτογραφίες που τράβηξα 

Μελιτζάνες  τσακώνικες 

αλάτι ημίχοντρο 

Σπόρους σιναπιού 

κληματόβεργες .

Πλένουμε τις μελιτζάνες και τις κόβουμε τρείς φέτες κάθετες  φτάνοντας μέχρι το κοτσάνι τους και σταματάμε εκεί. Ετσι έχουμε μια μελιτζάνα σαν βεντάλια .

Τις βάζουμε σε κατσαρόλα με νερό που βράζει και τις ζεματάμε .. Το πόσο ζεμάτισμα χρειάζονται είναι ανάλογα το μέγεθος της μελιτζάνας . Προσέχουμε να μην μαλακώσουν πολύ και ένας τρόπος για να καταλάβουμε είναι να προσέχουμε το κοτσάνι της να μείνει τραγανό .

 

Τις βγάζουμε απ το νερό και τις αφήνουμε σε σουρωτήρι μέχρι να γίνουν χλιαρές. 

Εχουμε ήδη βάλει σε ένα βαθύ πιατο μπόλικο αλάτι ανακατεμένο με το σινάπι και αρχίζουμε να τις αλατίζουμε απ όλες τις πλευρές  μέσα έξω. 

Βάζουμε σε ένα βάζο με φαρδύ λαιμό μια στρώση κληματόβεργες μια στρώση μελιτζάνες μέχρι να τελειώσουν . βάζουμε μια καθαρή πέτρα από πάνω και γεμίζουμε μέχρι πάνω με το νερό που ζεματήσαμε τις μελιτζάνες . τις σκεπάζουμε και τελειώσαμε .

Λένε πως οι κληματόβεργες προσθέτουμε μια  ιδιαίτερη γεύση στις μελιτζάνες.

Εγώ που να βρώ κληματόβεργες ?? Ετσι έκανα πάλι τις αλχημείες μου. Έβαλα κληματόφυλλα .  

Τα γκαβόψαρα  τα έφτιαχναν την εποχή που δεν είχαν τα μέσα να συντηρήσουν τις μελιτζάνες .

Οπότε πρέπει να τις έφτιαχναν καλοκαίρι για να τις έχουν τον χειμώνα .

Τις έτρωγαν ξεροτηγανισμένες απ έξω και μαλακές από μέσα αλευρωμένες με καλαμποκάλευρο ανακατεμένο με σιμιγδάλι .

Έβγαζαν όσες ήθελαν από βραδύς απ το βάζο και το έβαζαν σε νερό για να ξαρμυρίσουν . 

Διάβασα πολλές συνταγές αλλά καμιά δεν με ικανοποίησε οσο αυτή. Αρκετοί τις έκαναν πανέ με αβγά

 και δεν τις άφηναν καθόλου στην άλμη . Ούτε εγώ βέβαια τις άφησα αλλά μόνο για έναν λόγο : Για να δοκιμάσω την συνταγή. 

Δοκίμασα τις μελιτζάνες πριν τις τηγανίσω και δεν μου φάνηκαν καθόλου αλμυρές  και λογικό αφού δεν είχαν μείνει στην άρμη ούτε 24 ώρες . Ετσι δεν τις ξαλμύρησα παρα μόνο τις ξέβγαλα . 

Μεγάλο λάθος μου γιατί είχαν τραβήξει αρκετό αλάτι . Αν έπινα τσίπουρο , μπορεί να μην το πρόσεχα αλλά για μένα που δεν πίνω ήταν λύσσα .

Υ.Γ  Οι αστερίσκοι στον τίτλο δείχνουν πως δεν είναι τα πραγματικά γκαβόψαρα της Νάουσας αφού δεν τα έχω δοκιμάσει ποτέ για να ξέρω πως είναι, και ίσως να έχω φτιάξει κάτι σαν γκαβόψαρα .

Συκομαίδες

Μια χούφτα σύκα όλα κι όλα .. Εντάξει κανα μισόκιλο ήταν ..

Και είχαν παραμείνει στον ήλιο και είχαν σκληρύνει . Αλευριά δεν μου έφταναν για να τα κάνω , οπότε σκέφτηκα να τα κάνω συκόπιττες ή συκομαίδες όπως τις λένε . Δεν ξέρω σίγουρα αν κατάγονται απ την Κέρκυρα ή την Κύπρο πάντως εμείς στην Μυτιλήνη δεν τις φτιάχναμε τότε ... γιατί τώρα μπορεί και να τις φτιάχνουν . 

Διάβασα αρκετές συνταγές , αλλά τελικά με οδήγησαν τα υλικά που είχα στην κουζίνα μου . Αφησα λίγο τα σύκα σε ζεστό νερό επειδή ήταν ξερά  και απέφυγα να τα βράσω όπως κάνουμε στην αλευριά  για να μην χάσω την νοστιμιά τους . Οχι πολλή ώρα ..ίσα -ίσα να κόβονται στο μούλτι . 

Πέρασα απ το τηγάνι δυο κουταλιές σούπας σουσάμι να χρυσίσει και έκοψα με μαχαίρι μια χούφτα καρύδια . Έτριψα στο γουδί δυο  κουταλιές  σούπας μαραθόσπορο . ( να μη γίνει σκόνη ) 

Έβαλα τα σύκα στο μούλτι ( καλά στραγγισμένα ) με κανέλα , γαρύφαλλο,  πιπέρι , κατα βούληση και πετιμέζι με προσοχή να μην αραιώσει το μίγμα και να πλάθεται σε στρογγυλά μπιφτέκια . 

Τα χτύπησα μερικές στροφές προσέχοντας να μην γίνουν αλοιφή  και τα άδειασα σε μια λεκανίτσα  . Εριξα μέσα το σουσάμι τα καρύδια τον μισό μαραθόσπορο και το πετιμέζι και τα ζύμωσα . 

Ιδανικά θα ήταν να είναι η "ζύμη "  τέτοια , ώστε να σηκώνει και λόγο ούζο .. 

Αλλά και να μην το σηκώνει δεν πειράζει ..εχει μέσα τον μαραθόσπορο. Το δικό μου ήθελε λίγη υγρασία και έριξα μισό φλιτζανάκι του καφέ . 

Κολλάει στα χέρια και αναγκάστηκα να τα λαδώσω ελάχιστα με ουδέτερο λάδι αλλα δεν ξέρω αν θα τα επηρεάσει αφού αποθηκεύονται για τον χειμώνα . 

Την πιο μεγάλη χαρα και καμάρι το πήρα όταν  έκοψα φύλλα απ τις συλιές μου που έχω στο μπαλκόνι .. ( Λίγοι θα καταλάβουν γιατί χάρηκα .. λόγω τιμής ... σε σημείο να δακρύσω.. ) Εκανα τα " μπιφτέκια " και τα έβαλα ανάμεσα σε συκόφυλλα πασπαλισμένα με τον υπόλοιπο μαραθόσπορο . Δεν επιχείρησα να τα κλείσω γιατί τα φύλλα ήταν ακόμα ζωηρά .. Τα έβγαλα στον αέρα να τραβήξουν λίγο . Την άλλη μέρα είχαν μαραθεί τα φύλλα και τυλίχτηκαν μια χαρά .. Μπορείτε να βάλετε και δαφνόφυλλα.

Αν κατι ξέχασα ρώτήστε με ..

 

Ξινολάχανο ζύμωσης

 Η σημερινή ανάρτηση κανονικά θα έπρεπε να γίνει χειμώνα. Και η παρασκευή  του λάχανου  κυρίως .

Το λάχανο γλυκαίνει με τα πρώτα κρύα λένε και μόνο ένας άσχετος θα το έφτιαχνε τουρσί καλοκαιριάτικα και μάλιστα εν μέσω καύσωνα . 

Όμως  λίγο τα λουκάνικα που μου στείλανε πεσκέσι , λίγο τα γλυκόξινα αγγουράκια που έφτιαξα προ ημερών , λίγο που δεν βρήκα ξινολάχανο πουθενά, άντε και η μπύρα " η άνευ "  που αγόρασα για να την δοκιμάσω  ( χάλια ήταν ) με παρέπεμψαν σε  ένα παράκαιρο Οκτόμπερφεστ και ας μην το έχω ζήσει ποτέ . Ούτε σουκρούτ είχα φτιάσει ποτέ και είπα να δοκιμάσω αφού δεν είναι εύκολο να το βρώ έτοιμο. 

Και επιπλέον ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως είμαι σχετική με όλα όσα μ αρέσουν , είτε είναι μαγειρική είτε ζαχαροπλαστική , είναι κηπουρική. Εγώ τσαγκάρισσα θεωρώ τον εαυτό μου όχι γιατί ήμουν όλη μου τη ζωή , αλλά απ όλα τα επαγγέλματα που έκανα - Θεέ μου ! πόσα έκανα ?? -  αυτό το επάγγελμα με ενθουσίασε . 

Μια βδομάδα περίπου μου πήρε το  σουκρούτ ( sauerkrut ) μέχρι να μπεί στο ψυγείο και μετά στο τραπέζι . Τώρα αν τα αλλαντικά είναι το κατάλληλο φαγητό για καύσωνα είναι άλλη δουλειά..  Τέλος . 

Το λάχανο κόπηκε ,  αλατίστηκε  και τρίφτηκε μέχρι να βγάλει τα πρώτα του ζουμιά . Μπήκε σε βάζο , κλείστηκε με το καπάκι χαλαρά και τοποθετήθηκε σε σκοτεινό και δροσερό μέρος  . Δροσερό ... λέμε τώρα ! 

Το ένα βαζάκι το έκανα διαφορετικά απ τα άλλα για δοκιμή επειδή κάπου το είχα διαβάζει . Το χτύπησα με ένα γουδοχέρι μεσα στην γυάλα του μέχρι να " το εξοντώσω " . Δεν ξέρω τι διαφορά θα έχει απ τα άλλα. Κάτι άλλο που θεωρώ προσωπική μου επιτυχία ( όχι γιατί ανακάλυψα κάτι , αλλά γιατί πάντα υπάρχει στο ντουλάπι μου , ) ήταν τα κεδρόμηλα  ( σπόροι γιουνίπερου ή άρκευθου που πρόσθεσα και που είμαι σίγουρη  πως θα ταιριάζουν ( μάλλον θα το διάβασα κι αυτό κάπου )

 

Και σήμερα ήταν η μέρα που η πρώτη δόση ήταν περίπου έτοιμη . Σωστή ζύμωση,  σωστή γεύση και όξινο όσο χρειάζεται. 

Οπότε ας μαγειρέψουμε : 

Kartoffelsalat - Λουκάνικα Πολωνίας  αλλά και δικά μου - και σουκρούτ . 

Ροδινές Κύμης

 

Δεν γνώριζα την ύπαρξή τους ούτε και σαν όνομα μέχρι χτές το βράδυ που είδα μια δημοσιευμένη φωτογραφία τους μαζί με την συνταγή τους . 

Δεν είναι ούτε μπισκοτάκια , ούτε αλμυρά  cookies και θα πλακώσω στο ξύλο όποια  τολμήσει να τα πει έτσι ..( Ξέρει αυτή ποιαν εννοώ )  Λέγονται Ροδίνες ..ροδινούλες ..  και τέλος . 

Πρώτη φορά με παρέσυρε μια εικόνα τόσο πολύ που αν και περασμένη η ώρα , άνοιξα τα ντουλάπια και το ψυγείο μου για να δώ αν έχω όλα τα υλικά , ενώ από μέσα μου παρακαλούσα κάτι να μου λείπει γιατί δεν φτάνει που ήταν περασμένη η ώρα - μεσάνυχτα και κάτι - είχα προγραμματίσει να δώ και μια ταινία .

Δεύτερη έκπληξη .. Είχα  περιέργως όλα τα υλικά !!! Ναι !! Ήταν σημάδι πως έπρεπε να τα φτιάξω αυτή τη στιγμή όχι μόνο γιατί πείναγα , αλλά αν τα άφηνα για την άλλη μέρα θα μου πέρναγε η όρεξη. 

Ολο χαρά άρχισα την δουλειά που κυλούσε νεράκι , μέχρι που μια απορία σφηνώθηκε στο μυαλό μου !!  

Και αντί να πάω στην Google να την λύσω  , άκουσον - άκουσον !!! Πήγα στην ανάρτηση που είχα δεί την συνταγή  και ρώτησα γραπτώς σε τι μέγεθος θα πλάσω τις ροδινές .. Που μπορεί να μην έπαιρνα και απάντηση !! Που δεν με ένοιαζε να ρωτήσω πόση ώρα να τα ψήσω ή αν τρωγόταν εύκολα την επόμενη μέρα ή κάτι πιο ουσιαστικό τέλος πάντων , αλλά σε τι μέγεθος να φταίξω τα ροδίνια !!

Πάλι καλά που πήρα απάντηση και φτιάχτηκαν , ψήθηκαν , δοκιμάστηκαν και μας ενθουσίασαν . 

Και κυρίως γίνονται γρήγορα .. 

Υλικά 

1 πακέτο αλεύρι που φουσκώνει μόνο του 

1 ποτήρι ηλιέλαιο 

1 ποτήρι κρασί λευκό 

1 κούπα πιπεριά Φλωρίνης κομμένη καρέ 

1 κούπα πιπεριά πράσινη καρέ 

1 κούπα μαύρες ελιές ψιλοκομμένες 

2-3 κρεμμυδάκια φρέσκα το λευκό μέρος 

πιπέρι 

αλάτι (αφού δοκιμάσουμε το ζυμάρι ) 

1 κουταλάκι ζάχαρη 

ψήνουμε σε αντικολλητικό χαρτί στους 180 για τριάντα λεπτά .

( Αν έχω ξεχάσει κάτι παρακαλώ κοιταξτε στο fb την σελίδα : ΚΥΜΗ Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ . 

Τουρσί αγγουράκια

 

Έζησα σε ένα σπίτι  που πάντα υπήρχαν συνοδευτικά για το τραπέζι , όπως τουρσιά και ελιές που έφτιαχνε η γιαγιά μου και που ήταν δύσκολο μερικά απ αυτά να τα βρείς στο εμπόριο , λόγω της μοναδικότητά τους εκείνη την εποχή . Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος , αλλά ποτέ δεν είχα δεί ακόμα και στα μεγάλα μπακάλικα και λέω μεγάλα γιατί ήταν κάτι σαν πρόδρομοι των σημερινών  delicatessen να πουλάνε π.χ. τουρσί κρίτταμο ή καυκαλήθρα που φτιάχναμε εμείς . 

Και λέω "εμείς"  αστειευόμενη βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα , αφού ποτέ  δεν έβαζα το χεράκι μου να βοηθήσω στην κουζίνα που δεν με ενδιέφερε κιόλας .

- Να δώ τί σπίτι θα ανοίξεις εσύ  μου έλεγε η γιαγιά μου ...που δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα ..

Παρ όλα αυτά , όπως αποδείχτηκε αργότερα το μυαλό μου αποθήκευε τις εικόνες που έβλεπα χωρίς να τις δίνω τότε σημασία . Και όχι μόνο αυτό , αλλά μεγαλώνοντας μπόρεσα να αξιοποιήσω αυτό που είχα αποτυπώσει ή προχωρώντας το παραπέρα ή ψάχνοντας τι υπήρχε στην βιβλιογραφία γι αυτό.

 

Τα αγγουράκια τουρσί τα αγοράζαμε πάντα έτοιμα . Όπως και τις μικρές πιπεριές .

Δεν έμοιαζαν μ αυτά που πουλάνε στα σούπερ μάρκετ τα οποία δεν τα πλησιάζω λόγω ενός μπαχαρικού που βάζουνε μέσα ..νομίζω σπόρους άνηθου ή μάραθου .Ταυτόχρονα είναι το αγαπημένο μου τουρσί και έτσι έψαξα να βρώ πως γίνεται . Διάβασα τόσο πολλές συνταγές που στο τέλος δεν θυμόμουν τίποτα , οπότε αυτοσχεδίασα , το πέτυχα και το καθιέρωσα .

Αγοράζω τα αγγουράκια και όπως είναι στεγνά τα βάζω σε μια λεκάνη και τους ρίχνω αλάτι.

Τα αφήνω 7-8 ώρες και μετά τα ξεπλένω καλά κόβοντας τα κοτσανάκια τους .

Τα στριμώχνω σφιχτά σε αποστειρωμένα βάζα βάζοντας στην βάση τους μερικά φύλλα χρένου και μια μια δυο καυτερές πιπερίτσες  καθώς και μια σκελίδα σκόρδου.

Βράζω νερό και γεμίζω μέχρι πάνω τα βάζα με τα αγγουράκια το αφήνω 5-10 λεπτά  το αδειάζω και το ξαναβράζω . Κάνω άλλες δυό φορές τις ίδιες κινήσεις , σύνολο δλδ τρία ζεματίσματα .

Όταν τελειώσω φτιάχνω ένα μίγμα με νερό , αλάτι , ζάχαρη και ξύδι λευκό ,καθώς και σιναπόσπορους και ολόκληρα πιπέρια ,  το βράζω και το ρίχνω στα βάζα αφήνοντας λίγο κενό πάνω πριν τα κλείσω σφιχτά . Τα αναποδογυρίζω τα αφήνω να κρυώσουν και τα αποθηκεύω  σε σκοτεινό και δροσερό μέρος .

 Σ.Σ. ( Τα υλικά της σαλαμούρας αφορούν την γεύση του καθενός μας .)