Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Μαγιονέζα ( απ τις σπιτικές συνταγές που κάποια στιγμή θα χαθούν )




Και είναι φυσικό . 
Η ζωή , μας κάνει να τρέχουμε στην κατεύθυνση που αυτή θέλει και δεν υπάρχει καιρός όχι μόνο να ασχοληθούμε με συνταγές των μανάδων μας αλλά και να τις καταγράψουμε έστω και αν δεν τις φτιάχνουμε .. 

Δεν είναι τίποτα σπουδαία η ανάρτηση απλά την γράφω για να υπάρχει..που ξέρεις καμιά φορά .. Ίσως κάποιος την χρειαστεί. Όπως εγώ , που μερικές φορές άδικα ψάχνω στο διαδίκτυο για τα πιο απλά πράγματα που όμως δεν τα βρίσκω. 

 Τα υλικά ( πιο απλά δεν γίνονται ) 

 Ενας κρόκος αυγού 
Μια κουταλιά του γλυκού μουστάρδα. 
Μια κουταλιά του γλυκού λευκό ξύδι. 
Μια κουταλιά του γλυκού ζάχαρη. 
Λίγο λιγότερο από μια κουταλιά του γλυκού αλάτι . 
Φυτικό λάδι ( παίρνει αρκετό) 
και χυμός λεμονιού.
Στον δρόμο διορθώνω την γεύση  προσθέτοντας  λίγο απ τα υλικά ..ή μουστάρδα ή ζάχαρη ..
Αν μας γίνει αλμυρή συνεχίζουμε να χτυπάμε  προσθέτοντας λάδι. Για να μην τρομάξουμε , πρέπει να γνωρίζουμε πως το λάδι  την σφίγγει ενώ το λεμόνι την αραιώνει.. 



Βάζω όλα τα υλικά σε ένα μπολ και αρχίζω να τα χτυπάω ή στο χέρι , ή με μίξερ προσθέτοντας κάθε τόσο ελάχιστο λάδι και δυο τρεις σταγόνες λεμόνι.. 
Αν και τα υλικά είναι καθορισμένα , η μαγιονέζα είναι μια συνταγή που χρειάζεται και «μάτι» . 

Λένε πως ο κρόκος πρέπει να είναι πολύ φρέσκος και σε θερμοκρασία δωματίου . 
Γράφω λένε , γιατί αρκετές φορές ακολούθησα την οδηγία και η μαγιονέζα δεν έπηζε με τίποτα και άλλες φορές πάλι με όχι τόσο φρέσκο κρόκο και απ ευθείας απ το ψυγείο μου έδεσε ωραιότατα , και γρήγορα . 
Δεν το έψαξα και σπάνια πια ρωτάω γιατί ..Ακούω ένα εκατομμύριο εξηγήσεις που τις περισσότερες δυστυχώς πρέπει να τις αντικρούσω… κι εγώ βαριέμαι…. 

Με την ίδια μαγιονέζα φτιάχνω και την ρωσική σαλάτα . Η μόνη διαφορά με αυτήν του εμπορίου είναι πως η ρώσικη ύστερα από δυο τρεις μέρες νερουλιάζει ελάχιστα που όμως αν την ανακατέψεις φτιάχνει ..αλλά δεν φτιάχνουμε ρώσική και για μια εβδομάδα .. Αυτά .. 

Και βρε κορίτσια ..έκκληση σας κάνω ..Γράψτε τις συνταγές τις παλιές όσο και αν σας φαίνονται απλές .. Να υπάρχουν στο διαδίκτυο .. 
Εκτός και αν δεν σας ενδιαφέρει αν χαθούν ή όχι …. 



Υ.Γ. Και αν νομίζουμε πως θα τις σώσουμε μεταφέροντας τες στις κόρες μας …ας το ξανασκεφτούμε…

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Βαλσαμικά ξύδια με σιρόπι φρούτων




Το πετιμέζι το γνωρίζουμε όλοι. 
Είναι μούστος από σταφύλια ή από σύκα που τον βράζουμε μέχρι να γίνει ένα παχύρευστο σιρόπι. Το αποθηκεύουμε και το χρησιμοποιούμε κυρίως σε γλυκά ..

Πετιμέζια όμως μπορούμε να κάνουμε και από άλλα φρούτα .. Ψάχνοντας , βρήκα στην ιστοσελίδα Pontos gr πως οι κάτοικοι της περιοχής φτιάχνουν πετιμέζι εκτός από σταφύλια , πετιμέζια με κυδώνια, αχλάδια, βατόμουρα και πολλά άλλα …..γράφει η ιστοσελίδα: 

 «Το ενδιαφέρον μάλιστα της υπόθεσης είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι της περιοχής του Πόντου προτιμούν να καταναλώνουν τα διάφορα είδη πετιμεζιού, ειδικά τη χειμερινή περίοδο, θεωρώντας μάλιστα ότι έχουν και ευεργετικές ιδιότητες για την υγεία και τη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού.» 

 Ίσως πουν μερικοί πως είναι χρονοβόρα η διαδικασία για ένα σιρόπι που θα το χρησιμοποιήσουν αραιά και που , και αν τον χρησιμοποιήσουν. Δεν είναι όσο φαίνεται .Αντίθετα είναι παιχνιδάκι . 
Εδώ σας γράφω πως κάνουμε μούστο ή πετιμέζι στην δική μας μικρή κουζίνα. 
Η αλήθεια είναι πως κι εγώ εκτός από ορισμένα γλυκά που έκανα με το πετιμέζι , όπως μουστοκούλουρα , μουσταλευριά , ή λουκουμάδες και τηγανίτες στις οποίες το έβαζα αντί μελιού, το υπόλοιπο το φύλαγα σαν σιρόπι για τον βήχα … και τέλος .. 

Μέχρι που βλέποντας τώρα τελευταία πως δεν υπάρχει συνταγή μαγειρικής που να μην περιέχει κάποιο μπαλσάμικο με άρωμα φρούτου σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ εύκολο να φτιαχτεί στο σπίτι ανακατεύοντας ξύδι με πετιμέζι . 
Και ω του θαύματος πέτυχε.. προς το παρόν μπαλσάμικο σταφυλιού. 
Τις αναλογίες τις βρίσκουμε μόνοι μας ανάλογα πόσο γλυκό ή πηχτό θέλουμε το τελικό υλικό μας. Εγώ έβαλα ένα μέρος πετιμέζι και λίγο λιγότερο ξύδι .( γιατί το ξύδι μου είναι δυνατό ) 
Το πιάτο που το έβαλα είναι μανιτάρια λεμονάτα με ρύζι .. 




Και ναι ! Έχω μπαλσάμικο σταφυλιού δικής μου παραγωγής .. Ανυπομονώ να ρθεί το καλοκαίρι για να δοκιμάσω και με άλλα φρούτα.. Κυρίως με σύκα .. πετιμέζι που στη Μυτιλήνη το λένε νομίζω βράσμα

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Λαχματζούν




Δεν γνωρίζω απο που είναι το Λαχματζούν  και ποιες χώρες διεκδικούν την πατρότητα του . Αυτό που εμένα μ ενοχλεί είναι πως και η Τουρκία  και η Αρμενία το ονομάζουν  Τούρκικη ή Αρμενική πίτσα 

" Κόψιμο"  κιμά με τα πιτάκια να περιμένουν ..πάντα σκεπασμένα  με πετσέτα

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά  και ζυμώνουμε  καλά εκτός  απ τα λαχανικά τα οποία τα έχουμε κομμένα σε κύβους τα οποία τα βάζουμε στο τέλος  ανακατεύοντας και πάλι το μείγμα καλά . Μετα το βάζουμε σε ένα ξύλο κοπής και με ένα μαχαίρι με φαρδιά λάμα  το οποίο το κρατάμε οριζόντια με τα δυο μας χέρια, αρχίζουμε να ψιλοκόβουμε το μείγμα  σαν να ψιλοκόβουμε ψιλοκόβουμε  πατσά ή μαϊντανό..  Αυτό θα μας βοηθήσει  να μην μείνει το μείγμα στεγνό αλλά  να  βγούν οι χυμοί των λαχανικών και να του δώσουν την υφή  σφιχτής σάλτσας για να μπορεί να ποτίσει  λίγο τις πίτες..   

Αν σας αρέσουν τα πολύ καυτερά ,  μην ξεχάσετε να τα φάτε με γιαούρτι 

Υλικά :
250 γραμμάρια μοσχαρίσιο κιμά 
250  αρνίσιο  
Ένα μεγάλο κρεμμύδι,
δύο ντομάτες μόνο την σάρκα τους,
ένα φλιτζάνι μαϊντανό , 
3 σκελίδες σκόρδο, 
μια  ( εγώ βάζω  δύο ) καυτερές πιπεριές,
μια κουταλιά σούπας σάλτσα ντομάτα ή κέτσαπ, 
ένα κουταλάκι του γλυκού μαύρο πιπέρι, 
ένα κουταλάκι κύμινο, 
ένα κουταλάκι πάπρικα  
δύο κουταλάκια αλάτι ( αν δεν εχει αρκετό η σάλτσα )  
ένα πέμπτο  φλιτζανιού λάδι ,


Και μια ζύμη όπως της πίτσας που θα έχετε φτιάξει με αλεύρι , νερό μαγιά,  αλάτι και λίγο φυτικό  λάδι  
Προσέχουμε  η ζύμη να γίνει πιο μαλακιά απ του ψωμιού. Την αφήνουμε να φουσκώσει και την κάνουμε μετά μπαλάκια σε όποιο μέγεθος θέλουμε τα λαχματζούν .. τα σκεπάζουμε με πετσέτα ..μεχρι που να φτιάξουμε το μείγμα μας 

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς  για 10  περίπου λεπτά ανάλογα με τον φούρνο μας , προσέχοντας να μην ξεροψηθούν οι πίτες  
Σερβίρουμε  με λεμόνι ή λίγο γιαούρτι.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Λουκουμάδες " Η μηχανή του χρόνου"





Σάββατο σήμερα και γυρνώντας απ το σούπερ μάρκετ είπα πως είναι καιρός  να ρίξω μια ματιά στα ντουλάπια  να πετάξω  τυχόν ληγμένα και κυρίως  να τα τακτοποιήσω  γιατί δεν χωρούσε τίποτα .. Τίποτα δεν είχε λήξει ..τα στρίμωξα όπως  -όπως και μου ΄μεινε στα χέρια μόνο ένα σακουλάκι με τρία  δάχτυλα ρύζι .. Η πρώτη σκέψη ήταν να το πετάξω.. 
Γνωρίζοντας πως η ιστορία  επαναλαμβάνεται και πολλές φορές χρειάστηκα  μια κουταλιά υλικό για μια παρασκευή πλην όμως το είχα πετάξει επειδή ήταν μια σταλιά χωρίς να το αντικαταστήσω   λέω στον εαυτό μου :  
- Κι αν το χρειαστώ το ρύζι ?? 
– Έχεις άλλο.. Κιλό ολόκληρο που δεν το έχεις ανοίξει μου απαντά αυτός .. 
- Εντάξει μωρέ …το πετάω !!   Τι θα κάνω με τρία δάχτυλα ρύζι ?? 
– Λουκουμάδες μου απαντά πάλι ο άθλιος ! 
- Δεν έχω κανακάνει..Μόνο ακουστά τους έχω..
Και ίσως να είχα φάει κάποια φορά εκεί..στην προκυμαία  .. 
σ ένα ζαχαροπλαστείο που τους έφτιαχνε δίπλα στο Φωτο Ζουζη , 
που ήταν δίπλα στο Φωτό Βασιλείου, 
που ήταν κοντά στο Blue sea…εκεί κοντά στο δεξιό λιμενοβραχίονα … 
Εκεί που με κανό κινδύνεψα άπειρες φορές να γκρεμοτσακιστώ στα βράχια ..
εκεί δίπλα ..στα τσαμάκια που ακόμα δεν ήταν πλαζ ..
εκεί στα μικρά καφενεδάκια που απ το απόγευμα άρχιζαν  να μοσχοβολούν  ούζο και τηγανιτό καλαμάρι ..Εκεί… κάτω απ το κάστρο που μας πήγαιναν εκδρομή…
εκεί…πίσω απ την απαγορευμένη γειτονιά που τα αγόρια όταν μιλούσαν γι αυτή  καμάρωναν για τα ψέματα που έλεγαν ,  αλλά ο σκοπός είχε επιτευχτεί αφού  εμείς τα κορίτσια  τους βλέπαμε  πια σαν μεγάλους  έχοντας  τέτοιες εμπειρίες 
……………………………………………………..................................................................................
Να κάνω λουκουμάδες .. με ρύζι..τώρα …χωρίς συνταγή ..Να μη μου γίνουν καλοί ..να στεναχωρηθώ,  να νευριάσω… φτάνει να φύγω από εκεί …Να φτιάξω λουκουμάδες καούν …φτάνει να μην μυρίζω την θάλασσα, το πεύκο, τα καλαμαράκια και το ούζο…
……………………………………………………………………………………………………..................



Τι έβαλα μέσα δεν θυμάμαι ακριβώς ..
Νομίζω  1 και μισό φλιτζάνι κίτρινο αλεύρι 
1 φλιτζάνι  για όλες τις χρήσεις 
1 φακελάκι μαγιά με μια πρέζα ζάχαρη 
λίγο αλάτι 
και τα τρία δάχτυλα  του ρυζιού 
το οποίο έβρασα , σούρωσα , αλλά δεν πέταξα το ζουμί του..
Το αραίωσα με λίγο νερό, ίσα-ίσα να κρυώσει μην μου χαλάσει την μαγιά  και το έριξα στα υπόλοιπα υλικά φτιάχνοντας  έναν σχετικά σφιχτό χυλό 
Σε μία ώρα είχε φουσκώσει , τηγανιστεί και παραλίγο φαγωθεί.. 

Ωραιότατοι γίνανε ….
αλλά ψυχοφθόροι …

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Χουρμάς γλυκό του κουταλιού , ....


...... με την απλή μέθοδο των τριών, που ήταν δύο.. 





Δεν είναι καθόλου απλό γλυκό .. Να μη σας πως  χρειάζεται να είσαι  καθηγητής μαθηματικών ..να παίζεις την Άλγεβρα στα δάχτυλα .. Αν όχι  στην ανάγκη φτάνουν και τα μαθηματικά του Δημοτικού .. δηλ η απλή μέθοδος  των τριών. Εμένα όλα αυτά μου μοιάζουν κινέζικα ..οι κολλητοί μου το γνωρίζουν τόσο καλά που όταν φταρνιστούν ποτέ δεν μου λένε  το γνωστό : Πές μου έναν αριθμό ..

Ξύπνησα σήμερα το πρωί  με την ιδέα κολλημένη στο μυαλό  να φτιάξω γλυκό του κουταλιού  χουρμάδες.. Ζάχαρη είχα , χουρμάδες είχα , μπαχαρικά είχα, λεμόνι είχα,  δεν μου έλειπε τίποτα.. Τίποτα μέχρι  να κάνω την επόμενη σκέψη.. Την μετατροπή των υλικών της συνταγής  για μικρότερη ποσότητα.. η συνταγή μιλούσε για ένα κιλό και 280  γραμμάρια  χουρμάδες , κι εγώ είχα 250 γραμμάρια ..Και αν στην μια οκά χουρμάδες της συνταγής χρειαζόταν 800 γραμμάρια ζάχαρη  στα 250  γραμμάρια χουρμάδες πόση ζάχαρη θα έβαζα?? .. Κοίταξα με αμηχανία το ρολόι ..Με το ζόρι 6 π.μ.  Χωρίς να το σκεφτώ  έστειλα μνμ  στον από μηχανής ( υπολογιστή ) Θεό .. Και λύθηκε το πρόβλημα ..
Η συνταγή:
@ Ένα κιλό και 280 γραμμάρια χουρμάδες τους οποίους  τους αφήνουμε για τρεις ώρες στο νερό.. Εγώ από μόνη μου τους ξεφλούδισα μετά …πάλι του κεφαλιού μου  με κίνδυνο  να διαλυθούν  στο βράσιμο..






@ 800 γραμ. ζάχαρη 
@ ένα και μισό φλυτζάνι τσαγιού νερό 
@ Ένα ξύλο κανέλλας  
@ 2-3 γαρύφαλλα 
@ 2 κουταλάκια χυμό λεμονιού  
@ αμυγδαλόψιχα ασπρισμένη για να τους γεμίσουμε  .. Και ιδού…


Γι αυτούς τους χουρμάδες μιλάμε  έτσι ? Και όχι για ένα είδος τζίτζιφων  που καλλιεργούνται στην Ελλάδα, που τα λένε  και χουρμάδες ή αλευράκια  ( Ziziphus jujuba )
 Υ.Γ 1 Απεδείχθη πως καλώς ξεφλούδισα τους χουρμάδες 
Υ.Γ. 2  Παρ όλη την επιτυχία θα προτιμούσα να έτρωγα τους χουρμάδες  όπως τους αγόρασα  που με ξετρελαίνουν γιατί δεν μ αρέσουν τα γλυκά του κουταλιού    
Υ.Γ 3 Αμυγδαλάκια δεν βάλαμε μέσα γιατί δεν υπήρχαν στα ντουλάπια μας ..τώρα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν χουρμάδες και όχι αμύγδαλα … μην το ψάχνεις.. 
Και Υ.Γ. 4 Ευχαριστώ τον από μηχανής θεό  την Ζαμπία  δλδ , που με βοήθησε  στην αριθμητική χωρίς να με κυνηγήσει  πρωινιάτικα .. Θεώρησα υποχρέωσή μου να της χαρίσω  το τραγούδι « ο Φάρος μου»


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Λάβετε ..φάγετε ..




Έχω απογοητευτεί απ τον ξερόλα εαυτό μου ..
Μα να υπάρχει τέτοιος τρόπος παρασκευής ψωμιού κι εγώ να μην το έχω δοκιμάσει?? 

Και να πως έχουν τα πράγματα . 
Χθες το μεσημέρι χτύπησε το τηλέφωνο..Η φίλη μου ήταν απ την Μυτιλήνη με την οποία είχαμε μιλήσει το ίδιο πρωί..Σκέφτηκα ότι κάτι θα ξεχάσαμε να πούμε  στην δίωρη συζήτησή μας. 
– Μήπως σημείωσες τα υλικά της συνταγής για το ψωμί χωρίς ζύμωμα ? 
– Ε?? απάντησα σαν ηλίθια  εγώ .. 
– Ω ! κατάλαβα!! Τι θα κάνω τώρα !!  Ασε θα πάρω την κουνιάδα μου  να την ρωτήσω!! 
Κατάλαβα  αμέσως πως κάτι είχε δεί στην τηλεόραση. 
Της υπενθύμισα πως δεν βλέπω .. 
– Καθόλου?? Νόμισα πως δεν βλέπεις ορισμένες εκπομπές μόνο..
Γέλασα  και της απάντησα πως θα κοιτάξω στο blog της Ζαμπίας  και ίσως υπάρχει καμιά συνταγή..
και πράγματι υπήρχε ..και όχι μόνο υπήρχε αλλά ήταν αναλυτική σχετικά  με το πώς και από πού ξεκίνησε αυτή η συνταγή , προς μεγάλη απογοήτευση της φίλης μου,  που έμαθε πως δεν ήταν  έμπνευση της τηλεμαγείρισσας που θαυμάζει .. 
Τέλος του πρώτου μέρους . 
Το δεύτερο μέρος αρχίζει , όταν ύστερα από αρκετές ώρες θυμήθηκα την συνταγή την ξαναδιάβασα  κοίταξα στα ντουλάπια μου αν έχω υλικά ( και σιγά τα υλικά ) δεν είχα τα σωστά , ψιθύρισα το αγαπημένο μου μοτο  : 
- Ε και ? 
έστειλα  όμως ένα μνμ στην Ζαμπία  για  να μου δώσει την συγκατάθεσή της  για την αυθαιρεσία  που ετοιμαζόμουν να κάνω πάλι  την οποία  την έκανα τελικά πρίν μου απαντήσει η Ζαμπώ..
Το μείγμα ύστερα από 12 ώρες

Μετά ήρθαν οι τύψεις, το άγχος και η σιγουριά ότι το ψωμί δεν θα πετύχει..
Χαστούκισα  για πολλοστή φορά τον εαυτό μου όπως κάθε φορά που κάνει του κεφαλιού του..
Γελούσε η Ζαμπία , αγωνιούσα εγώ  κι  μ αυτά και μ εκείνα  μπήκαμε στο τρίτο μέρος ..
Που άρχισε σήμερα το πρωί στις 8 π.μ. και μετά από 12 ώρες.. 
Τα σημάδια ήταν θετικά  καθώς και το αποτέλεσμα , γι αυτό εξ άλλου διαβάζετε αυτό το κείμενο..
Το μόνο που δεν είναι εντάξει , είναι που εξ αιτίας  του καλού αποτελέσματος δεν θα βάλω μυαλό  θα εξακολουθώ να κάνω του κεφαλιού μου ..μέχρι να το σπάσω..
 
Λίγο πριν αρχίσω να το διπλώνω

Έτοιμο για τον δίωρο ύπνο του 

Και νά αδελφέ μου !!! ..απίστευτο !!

Παρατηρήσεις : Τους χρόνους όμως αναμονής  που υπάρχουν στην συνταγή τους τήρησα  ευλαβικά.. Το δωδεκάωρο  αναγκαστικά γιατί κοιμόμουν , και το δίωρο περίπου γιατί έπινα τον πρωινό καφέ μου..


Το μόνο που δεν ακολούθησα ..ο χρόνος  ψησίματος..
Το αλεύρι έφταιγε … ΟΧΙ ΕΓΩ !! 

Υ.Γ. Όχι  δεν το δοκίμασα μέχρι στιγμής  !  
Ας κρατήσει η χαρά λίγο ακόμα, γιατί όπως έλεγαν και κάτι παππούδες :  Μηδένα προ του τέλους μακάριζε 

Υ.Γ 2 Για την συνταγή της Ζαμπίας ( με Ζ) εδώ 

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Τηγανητό κουνουπίδι




Τα τηγανητά λαχανικά ήταν ένα συνηθισμένο φαγητό  που μαρτυρούσε την ευελιξία  της νοικοκυράς να παρουσιάζει ένα ακόμα πιάτο στο τραπέζι  μετατρέποντας  μια βραστή σαλάτα  λαχανικών ,   σε κυρίως φαγητό διαφορετικό απ τα γνωστά λαδερά .. Μια παρόμοια μέθοδος με τα τηγανητά  είναι και τα λαχανικά ογκρατέν που νομίζω έχουμε ξαναμιλήσει .



Το κουνουπίδι γίνεται νοστιμότατο τηγανιτό , - το γνωρίζεται άλλωστε -  και το περίεργο είναι ότι έτσι καταφέρνεις να συνδυάσεις λαχανικό το κυρίως πιάτο  με λαχανικό σαλάτα . Στο σπίτι μας το συνοδεύαμε  με σκορδαλιά , όπως εξάλλου με σκορδαλιά  συνοδεύαμε και το τηγανιτό πράσο που η συνταγή τους είναι ίδια  εκτός απ το μοσχοκάρυδο που βάζουμε στο κουνουπίδι .

Η παρασκευή του απλή και κυκλοφορεί  ευρέως στο διαδίκτυο.
Κουνουπίδι  σωστά βρασμένο ( να μην διαλύεται ) καλά στραγγισμένο,  και κουρκούτι
Στο κουρκούτι βάζω και αλεύρι και καλαμποκάλευρο , γιατί έτσι παρατήρησα πως δεν  "πανιάζει"  αμέσως μόλις βγει απ το τηγάνι , ένα αυγό, αλάτι ,πιπέρι  και μοσχοκάρυδο .
Πολλοί βάζουν και τυρί τριμμένο . Να μη ξεχάσουμε να  τα βάζουμε  σε απορροφητικό χαρτί πριν τα σερβίρουμε .
Σήμερα θα το συνοδεύσουμε  με τονοσαλάτα αφού βρέθηκε μια κονσέρβα τόνου στο ντουλάπι, και ένα βαζάκι μαγιονέζας στο ψυγείο που θα λήξει σε λίγο.
Όσο για το ντεκόρ  του πιάτου..ας τα πούμε τηγανιτά φύκια πασπαλισμένα με χοντρό αλάτι.