Το φάρμακό σου.. η τροφή σου..

Και η ζωή σου θα έλεγα..αλλά..

 

Ανάλογα βέβαια και το τί κάνει κέφι ο οργανισμός σου..

Γιατί ο δικός μου είναι ένας αντάρτης οργανισμός...Τί διεργασίες γίνονται εκεί μέσα δεν γνωρίζω..

Την τελευταία φορά που πήγα να τον πιέσω και να τον κάνω χορτοφάγο  -  από τύψεις -  κι όχι γιατί με επηρέασε το κίνημα "δεν τρώω κρέας - δεν τρώω κρέας"

παραλίγο να με μαζέψουν με το κουτάλι..

Και να πεις πως δεν πήρα οδηγίες απ τη Μαρία??

Και ποια είναι η Μαρία? (με ρώτησε ο μάγκας) Ίσα μωρή Μαρίες ..συμπλήρωσε με ύφος που δεν σηκώνει αντιρρήσεις

που του τις έφερα ...και μου την έφερε.. Μέχρι και η Μαρία αναγκάστηκε να μου πεί ..Παράτα τα...

Κατά τ άλλα με τον οργανισμό μου συνεννοούμαστε άψογα..

Μου χτυπάει κάθε τόσο την πόρτα και όλο μου ζητάει ..Πότε αλάτι..πότε ζάχαρη..( Αρκετές φορές μου ζητάει αίμα..Σπλήνα...συκώτι.. Αυτό βέβαια δεν μ ανησυχεί γιατί ξέρω πως το μισό μου σόϊ κατάγεται  απ την περιοχή των Καρπαθίων.. χμ! μπορεί να κάνω και λάθος γιατί από γεωγραφία δεν.....αλλά που είναι η Βραΐλα γμτ μου?)

Ένα φεγγάρι  με έβαζε επί εννιά μήνες να μασουλώ κομμάτια από σπασμένα κανάτια.. το τι ψημένο πηλό έχω φάει........( γιατί θα ξεχάσω την ωμή σουπιά??? )

......................................

......................................

Μερικές φορές με βρίσκει μπόσικη .... και  τον μισώ...Τότε αρχίζει η μάχη... Δεν υπάρχει νικητής στο τέλος..Μόνο τραύματα ένθεν κι ένθεν..

Τον αφήνω σε μια άκρη αβοήθητο και χάνομαι..

Σ αυτές τις περιπτώσεις το δικό μου φάρμακο είναι το γέλιο...με το ζόρι..κλείνεις τη μύτη σου και το πίνεις΄΄

Το δικό του ...δεν ξέρω...δεν με αφορά ..όπως και κανέναν άλλον....

Ευχές κατόπιν εορτής σεβόμενη το άβατο...

Παραβιάζοντας το άβατο της θάλασσας τα κρίνα της άμμου εύχονται χρόνια πολλά..

Ετσι..χωρίς πρόγραμμα..και δίχως συνταγή

( απ τα γραπτά της Ιόλης)

Τα σύκα κανόνιζαν πότε θα πήγαιναν οι ιδιοκτήτες τους διακοπές. Όλο το καλοκαίρι ωρίμαζαν για να τους υποδεχτούν τον Αύγουστο λίγο πριν της Παναγίας. Πολίτικα, ασπρόσυκα, και μαύρα, μα τα καλύτερα ήταν τα πολίτικα. Όχι μεγάλα όσο τα ασπρόσυκα αλλά πεντανόστιμα και μελωμένα μα ακόμα καλύτερα όταν ήταν ξερά, το χειμώνα. Απ’ τη στιγμή που ωρίμαζαν, εκτός απ’ τα φρέσκα που έκοβες για να φας, αυτά που προοριζόταν για αποθήκευση είχαν αρκετή δουλειά.

Υπερικό ή Βάλσαμο ή Βαλσαμόχορτο

Οι τριγύρω λόφοι των Βατερών εκτός απ’ τα σχοίνα, τις "αστβές", τις λαδανιές ήταν γεμάτοι με βαλσαμόχορτα, που τα έκοβαν και έκαναν "απλωταριέ"ς. Φρύγανα, ήταν τα βάλσαμα με σκούρα κόκκινα κλαδιά και κίτρινα μικρά λουλούδια που εκτός από απλωταριές, φρόντιζαν να βάλουν και σε μπουκάλια με λάδι που το άφηναν στον ήλιο μέχρι που το λάδι να γίνει κόκκινο, μετά το φύλαγαν σε σκοτεινό μέρος έχοντας έτσι όλη τη χρονιά φάρμακο για πληγές, καψίματα, εντριβές ακόμα και για τα ζώα αν τύχαινε να πληγωθούν.

Πάνω στις απλωταριές στέγνωναν τα ώριμα σύκα που μάζευαν κάθε απόγευμα από κάτω απ’ τις συκιές. Μετά τα έβαζαν σε μεγάλα κοφίνια και αυτό συνεχιζόταν μέχρι το τέλος της εποχής τους οπότε άρχιζε άλλη διαδικασία.

Το πρωί πάλι και πάντα πριν βγει ο ήλιος, έκοβαν τα φρέσκα. Της γιαγιάς της άρεσε να τα τρώει επί τόπου, που ήταν όπως έλεγε «μπούζ-γκιπί» και μετά μάζευε για τους υπναράδες του σπιτιού να τα ευχαριστηθούν πριν τα ζεστάνει ο ήλιος.

Τα πρώτα-πρώτα σύκα της εποχής (έστελνε μήνυμα στους κουμπάρους* η γιαγιά αν δεν προλάβαινε να είναι εκεί) να τα πηγαίνουν δώρο στο σπίτι του Παπανικόλα  που ήταν απέναντι σκαλωμένο σ’ ένα λοφάκι και στα μάτια της Ιόλης φάνταζε μαγικό απ’ τις φωταγωγίες και τις μουσικές που ακουγόταν σχεδόν κάθε βράδυ. 

Η Ιόλη ήθελε απεγνωσμένα να πάει να παίξει με την κόρη τους που δεν την είχε δει ποτέ αλλά άκουγε τους Παπανικόληδες , δηλαδή την κυρία Άννα και τον κύριο Στρατή να μιλάνε γι’ αυτήν με τη γιαγιά της.

Όμως στις "βεγγέρες" που κάνανε οι μεγάλοι δεν την έπαιρναν μαζί τους μέχρι που αποφάσισε να το σκάσει ένα μεσημέρι και να πάει μόνη της μέχρι το λόφο. Η κυρία Άννα και ό άνδρας της οπωσδήποτε θα κοιμόταν τέτοια ώρα και μόνο η δική της συνήθεια να μην μπορεί να κλείσει μάτι το μεσημέρι την έκανε να ελπίζει ότι και το Ρηνέλλι θα ήταν ξύπνιο.

Σαν έφτασε μπήκε προσεκτικά ψάχνοντας με τα μάτια της την αυλή και κρατώντας στα χέρια την κούκλα της –πως αλλιώς θα παίζανε δυο κορίτσια-και το πρώτο που άκουσε ήταν το τρίξιμο του σχοινιού μιας κούνιας. Έτρεξε προς τα εκεί μα ξαφνικά σταμάτησε σαν είδε πως στην κούνια ήταν μια μεγάλη κοπέλα που κρατούσε στο χέρι της ένα βιβλίο, ντράπηκε και το έβαλε στα πόδια ενώ πίσω της άκουγε την κοπέλα να της φωνάζει: 

- Κοριτσάκι, ε.. ε.. ε.. Κοριτσάκι!...

Η γιαγιά της σαν την είδε να γυρνά τρέχοντας, αναστέναξε ανακουφισμένη …είχε πάρει τους δρόμους η καημένη γιατί φοβόταν τα πηγάδια που ήταν αρκετά στην περιοχή.

- Που ήσουν ; της έβαλε τις φωνές.

-Πουθενά…πήγα να παίξω με το Ρηνέλλι της κυρίας Άννας…

-Με ποιο Ρηνέλλι θα παίξεις μωρή σουσουράδα , που είναι η κοπέλα κορίτσι της παντρειάς;……

Ήταν η πρώτη και η τελευταία συνάντηση της Ιόλης με την Ρηνιώ  Παπανικόλα.  Χρόνια αργότερα μίλησαν στο τηλέφωνο εξ αιτίας μιας ραδιοφωνικής εκπομπής της Ρηνιώς με κείμενα της Ιόλης. Ντράπηκε αυτή να δώσει γνωριμιά  και μέχρι να μάθει να μην ντρέπεται όσους εκτιμούσε,- ποτέ δεν τα  κατάφερε- η Ρηνιώ έφυγε...

(* Παλιά συνήθεια τον τίτλο της κουμπαριάς και του κουμπάρου να τον κουβαλά όλο το σόϊ και των δύο οικογενειών)
  

Οι μολοχίες του Bασίλη

Μολοχία* Κόρχορος ο λαχανήρος (Corchorus olitorius)

Ο Βασίλης  ήταν φίλος ..  Απ τα παλιά..

Με αρκετή περιουσία  αρκετή γοητεία , μόνο που τέλειωνε  με γρήγορους ρυθμούς η πρώτη και ποτέ δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα γι αυτόν η δεύτερη..

Στο σπίτι του πήγαινα συχνά  σαν καλεσμένη της μητέρας του όποτε μαγείρευε «μολοχία» και φούλια .. Σαν πίνακας άλλης εποχής  ήταν το σπίτι του Βασίλη ..με τον Βασίλη μαζί.. Όλα σε τάξη,  ο Βάσος με τα ναυτικά του, η μαμά πάντα περιποιημένη μυρωδιά από αρωματικό λιβάνι που πάντα έκαιγε σε μια γωνιά και μπρούτζινα παντού… από διακοσμητικά στο σαλόνι μέχρι σκεύη στην κουζίνα..

Η μόνη παραφωνία ήμουν εγώ.. Κοντή σαλοπέτα και ξυπόλυτη ..

Μια φορά θέλησα να μιμηθώ ένα άλλο κοριτσάκι που ερχόταν με τον αδελφό του  και έβαλα το λευκό μου φόρεμα, πέδιλα στα πόδια και φιόγκο στα μαλλιά.

(Πολύ το χάρηκε η γιαγιά μου κι άρχισε πάλι να καμαρώνει να θαυμάζει κι όλα αυτά που μπορούν να κάνουν ένα παιδί και δη κορίτσι πρώτον να ζει σ έναν κόσμο ψεύτικο και δεύτερον προετοιμάζοντάς το αργότερα να χάσει τη γη κάτω απ τα πόδια του.. Όταν ανακαλύψει ότι υπάρχουν ομορφότερα και εξυπνότερα κορίτσια απ αυτό..)

Το λευκό από οργαντίνα φόρεμα και τα πέδιλα γύρισαν άχρηστα στο σπίτι γιατί το να ντυθείς πριγκίπισσα δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο όπως λένε οι σοφοί.

Αυτά όσο ήμασταν παιδιά… μετά χαθήκαμε με τον Βάσο και ξανασυναντηθήκαμε ..πάμε απ την αρχή :

Ο Βασίλης  ήταν φίλος ..  Απ τα παλιά..

Με αρκετή περιουσία  αρκετή γοητεία , μόνο που τέλειωνε  με γρήγορους ρυθμούς η πρώτη και ποτέ δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα γι αυτόν η δεύτερη..

Τον ξανασυνάντησα κατά τύχη όταν σε μια εφημερίδα διάβασα για το εμπορικό δαιμόνιο του Έλληνα και συγκεκριμένα για κάποιον που έστησε μια επιχείρηση πουλώντας στους τουρίστες ελληνικό αέρα σε κονσέρβα.

Ναι! Ο Βάσος ήταν..

Από τότε κάθε εξάμηνο περίπου άλλαζε επιχειρηματικά ενδιαφέροντα που του κόστιζαν πότε ένα διαμέρισμα πότε τα οικογενειακά κειμήλια της μητέρας του

Η οποία άρχισε να με ταΐζει πάλι μολοχία  ψιθυρίζοντας μου στο αυτί συγχρόνως
- πες του κι εσύ καμιά κουβέντα…βάλτου μυαλό…

Η τελευταία δραστηριότητά του ήταν το άνοιγμα μιας ψησταριάς που μόλις το έμαθα αναφώνησα χριστέ και κύριε ! και αποφάσισα για χάρη της μητέρας του να πάω .. 
Συνεχίζεται....

Μολοχία*

• 1 κοτόπουλο
• 1 πακέτο κατεψυγμένη και ψιλοκομμένη μολοχία
• 4 ποτήρια νερό
• 1 κρεμμύδι
• 5-6 σκελίδες σκόρδο
• κόλιανδρο
• κύμινο
• αλάτι, πιπέρι
• χυμός λεμονιού (στο πιάτο μας)

Εκτέλεση :

Βράζουμε το κοτόπουλο με ένα ολόκληρο κρεμμύδι, 2 σκελίδες σκόρδο και λίγο κύμινο.

σουρώνουμε το ζωμό και τον βάζουμε σε μία κατσαρόλα. Προσθέτουμε την ψιλοκομμένη μολοχία και βράζουμε για 5 λεπτά σε χαμηλή φωτιά να γίνει μία πηχτή σούπα.
Σε ένα τηγνάκι, καβουρδίζουμε με 1-2 κ.σ. φυτίνη 1 κοφτή κουταλιά κόλιανδρο και 3-4 σκελίδες σκόρδο κοπανισμένες. Μόλις πάρουν χρώμα τα ρίχνουμε στη σούπα μας, ανακατεύουμε και σκεπάζουμε να αρωματίσουν τη σούπα μας.
Συνοδεύουμε το βραστό κοτόπουλο μ αυτή τη σούπα και με ένα πιλάφι όπως το φτιάχνουν οι αιγύπτιοι (ώτες) με ρύζι και καβουρδισμένο φιδέ

Απάντηση στην Ιόλη

Και μέσα σ όλα να και η Ιόλη που το φέρνει γύρω - γύρω να επιστρέψει..
Μια συνταγή μου ζήτησε με mail τάχα μου ( σαν να μου έλεγε είμαι εδώ! Με θυμάσαι?) κι εγώ αφελής όπως πάντα της την έστειλα..
Και τι έκανε?? Με εξευτέλισε στο blog της γιατί λέει η συνταγή δεν πέτυχε!!!!
Και με ρωτάς κυρά μου εμένα πόσα χρόνια χαλάω τα τσουρέκια μου επιμένοντας να κάνω την συνταγή μιας σταρ τηλεμαγείρισσας ?
Εγώ δηλαδή δεν έχω ψυχή?? Για βάλε 5 χρόνια Πάσχα από 2 κιλά αλεύρι το ένα
χώρια ζάχαρες αυγά βούτυρα και ΔΕΗ ..για τον κόπο δεν μιλώ..
Και τι χάλασες εσύ ρε Ιόλη??

Ένα πλοκάμι χταποδιού
μια σουπιά
ένα καλαμάρι
μπαγιάτικο ψωμί
και ένα κρεμμύδι!
άντε και ένα αυγό
αν δεν ήθελες να κάνεις τα μπιφτέκια σου νηστίσιμα.. Δεν σου εξήγησα ότι αν δεν βάλεις αυγό θα βάλεις λίγο αλεύρι για να δέσουνε?? Δεν σου είπα να τα βάλεις στο φούρνο με πατάτες??
Που στην ευχή μπλέχτηκες ώστε να με αποκαλέσεις «Γενοβέφα» των blog?(σιγά μή βάλω s)

Μόνο μέτρα δεν σου έδωσα αλλά νόμισα ότι θα βάλεις λίγο το μυαλό σου να δουλέψει.!
Άκου μέτρα και αναλογίες!! Πές μου εσύ , με ένα πλοκάμι χταποδιού μια σουπιά και ένα καλαμάρι πόσα άτομα χορταίνουν?? Να φάνε λέμε όχι να πιούν το ούζο τους..
Και όσο έσπαγα το μυαλό μου να βρω που έκανες λάθος μου λές απ το τηλέφωνο!

- Κουράστηκε το χέρι μου να κάνω κιμά τα θαλασσινά.. γιατί στο μούλτι γυρίζανε τρελά και δεν κοβόταν..

- !!!!!!!!!! Και σου κόπηκαν με το μαχαίρι ρε Ιόλη??? Βρε ας τα ψέματα..
Τώρα κατάλαβα εσύ έκανες μίγμα μπιφτεκιών με κομμάτια θαλασσινών
Βρε !!!!! Πόσο μυαλό θέλει να σκεφτεί κανείς ότι για να κόψει εύκολα θαλασσινά πρέπει να τα βάλει για λίγο στην κατάψυξη??
Να χαθείς …να χαθείς..

( όσο για την επιστροφή σου θα το σκεφτώ πολύ και άσε την Theo και κανά δυο άλλους να σε θυμούνται…και να σε αναζητούν! Σουπιά Ιόλη!)

Εσύ Ιολη βρές αυτό το χταπόδι και βάλε...είναι πιό νόστιμο!

Πυρηνική ενέργεια (πως οι ελίτσες έχουν κουκούτσι.. το ήξερες?)

Grecoγκέισες.. Ραδιενέργεια !
Άντε σιγά-σιγά να βγάζετε το κιμονό σας που νοερά το φοράτε (λέμε τώρα ..χα!)
όταν δεν σας κάνουν τα κέφια ..
Ξεχάστε και τα soushi μπάρ παλιορουφιάνες γιατί θαρρείτε πώς δεν είχα καταλάβει πως τα μάτια του itamesan σας άρεσαν πρώτα και μετά μεζεδάκια του..
Μμμ! Σιγά το σκιστό το μάτι και το μαλλί το κορακίσιο!
Άσε τις μπούρδες ρε!
Οι τσιριμόνιες και οι υποκλίσεις του σ αρέσανε! Έπαιρνες στα χέρια το osachidori και μας τό’ παιζες μετά πασού στα Γιάννενα.
Ξέχνα λοιπόν και τα soushi και τις wasabi και τα στρείδια και προπαντός ξέχνα τις χελιδονοφωλιές..
Για το Surimi δεν σου λέω γιατί δεν το ξέρεις .. άστο αυτό είναι για τις μπατίρισσες..Ξέρεις όμως τα ανοιξιάτικα ρολά..



Ναι ! και το τσάι …κι αν είναι και με γιασεμί μακριά..
Εννοείται το μπασμάτι , τα νούντλς και για να είσαι και πιο σίγουρη βγάλε απ τη ζωή σου και την πάπια του πεκίνου γιατί ραδιενέργεια είναι αυτή ..ποτέ δεν ξέρεις..



Με λίγα λόγια για να μη σε κουράζω όπου δεις αυτό : 日本からの ΜΑΚΡΙΑ…
Αλλά και αυτό: 來自中國
Μπριφλι και τέρμα.. όπου βλέπεις ορνιθοσκάλισμα παίρνε δρόμο.
Για τα χρυσάνθεμα έχω έναν δισταγμό ..αλλά μια και έχεις φάει βατράχια , καγκουρό, στρουθοκαμήλους και ότι άλλο απαιτούσε η ελληνική παράδοση του βουνού και της στάνης κάνε πέρα κι απ τα χρυσάνθεμα..
Πρόταση μενού για μια νύχτα Απ(ό)ω Ανατολής τι θα έλεγες τζιέριμ για ένα Gӧmlek Kebap?
Ένα Tas kebabi?
Με ντόπια κρέατα υγιεινά και χωρίς ραδιενέργεια ….
Φίσκα στα αντιβιοτικά και στις ορμόνες ..
Βάλε και κανένα ραπανάκι «βιολογικής καλλιέργειας» δίπλα και ζήσε το παραμύθι σου.. όχι που θα σκάσουμε…

(To) μουσική δεν ξέρω αν είναι από Γιαπωνία..αλλά μάλλον δεν....

Εγώ καλά μου τα'λεγα

Ότι αποφεύγεις σε κυνηγά λένε και σχεδόν πάντα συμβαίνει..
Και ναι εσύ χτυπιέσαι για παραδοσιακές γεύσεις και ψιλοσνομπάρεις και κοροϊδεύεις τα περίεργα αλλά τι γίνεται όταν ο άλλος θέλοντας να σε ευχαριστήσει σου κάνει το τραπέζι σε ένα απ τα μαγαζιά που ούτε θέλεις να περνάς απ έξω?
Τίποτα δεν κάνεις…βγάζεις τις φόρμες και τα αθλητικά και «συνοδεύεις» τον συνοδό σου ενώ από μέσα σου βράζεις σε στυλ: τι το’θελες ρε φίλε το κουστούμι βραδιάτικα.. σε χτυπάνε τα ψιλοτάκουνα μα το μαρτύριο είναι η τσάντα που δεν ξέρεις πώς να την κρατήσεις.. την ξεχνάς σε διάφορα σημεία κι αναρωτιέσαι ..
- Μα καλά δεν σκέφτηκε κανένας σχεδιαστής σ’ ολόκληρη την υφήλιο να λανσάρει σακίδια αμπιγιέ??
Τώρα η πόρτα του αυτοκινήτου που σου ανοίγει ο μυστήριος σου τη σπάει λίγο γιατί κάνεις και τους συνειρμούς σου και διαπιστώνεις πως όταν φοράς φόρμα ποτέ δεν το παίζει ιππότης άρα κάνουν θαύματα οι γόβες άρα μην δείνεις σημασία και ας νιώσουν κολακευμένες αυτές
Το μαγαζί … καλό.. με τα καλά του όπως οι πελάτες του μα προπαντός οι πελάτισσες του.
Ζεστά χρώματα στους τόνους του κόκκινου βαριές βυσσινιές κουρτίνες στα παράθυρα γκραβούρες σε χρυσή κορνίζα στους τοιχους
Σκούρα καφέ καθίσματα ( κάτι μεταξύ ξύλου και πλαστικού) και παρόμοια τραπέζια που ο καπλαμάς που ήταν κολλημένος στις πλαϊνές επιφάνειες με έβαλε σε σκέψη..
Δυο τεράστια εκρού ταμπλώ σε έναν τοιχο με φωτογραφίες παλιάς εποχής καλά μου φάνηκαν αν δεν ήταν ( διακριτικά βέβαια.. αλλά… ) στολισμένα με μαίανδρους..
Η οροφή ξύλινη με δοκάρια και φεγγίτες μάλλον θα ταίριαζε σε καταστάσεις που ονειρεύομαι.. την ζήλεψα μεν δεν ταίριαζε δε.
Το ψαρονέφρι με ρόκα που πήρα παρ όλο που ήταν τέλεια ψημένο όταν πήρα είδηση
ότι η ρόκα ήταν μέσα του μαγειρεμένη με απογοήτευσε ..
Αρκέστηκα πάλι (όπως κάνω σε τέτοιες περιπτώσεις σε μια νόστιμη πολύχρωμη σαλάτα που αν την έτρωγα μαζί με φαγητό θα μου ήταν παραπάνω γλυκιά απ όσο έπρεπε.. υπερτερούσε το βαλσαμικό καθώς και το σιρόπι ξυδιού.. Ο μυστήριος δίπλα μου έτρωγε το σουφλέ του όταν ήρθαν ο σέφ και ο ιδιοκτήτης να μας χαιρετήσουν.
- Από δώ η μητέρα μου , είπε το μπουκωμένο με σοκολάτα στόμα..
- Ω! μάϊ γκάτ! Απίστευτο??? εκέκραξε η τρελή σέφ..(Ω γιές δεν είναι μόνο οι μόδιστροι)
Και έφυγε σαν πεταλουδίτσα να μεταφέρει τα νέα στους υπόλοιπους του μαγαζιού..
Ο λογαριασμός???
Άστο !!! Η τιμή , τιμή δεν έχει… τουλάχιστον άξιζε η σαλάτα αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω πως ο φίλος Γιώργος που μας έστειλε την συνταγή την φτιάχνει καλύτερη.
Τον ευχαριστώ και σας δίνω τα υλικά. Παραδοσιακή δεν είναι αλλά είναι στα πλαίσια της ανάρτησης..


Υλικά:
Σπανάκι
Ρόκα
Λόλα (πράσινη ή, κόκκινη ή, και τα δύο)
Κουκουνάρι
Κράμπερις ή, καρύδια.
1. Αχλάδι
χυμό από ένα λεμόνι (προαιρετικά για όσους τη θέλουν πολύ όξινη)
χυμό από ένα πορτοκάλι
Πέντε κουταλιές της σούπας λάδι
Τρεις κουταλιές της σούπας μουστάρδα (προτιμώ Ντιζόν)
Τρεις κουταλιές της σούπας ξύδι μπαλσάμικο
Αλάτι
Πιπέρι


Εκτέλεση:
Πλένουμε καλά τα λαχανικά μας και τα τοποθετούμε σε ένα μεγάλο μπωλ.
Ανακατέβουμε μαζί με τα κράμπερις ή, τα καρύδια και το κομμένο σε κυβάκια αχλάδι.
Στο μούλτι χτυπάμε καλά τα υπόλοιπα υλικά μας και τοποθετούμε το μείγμα στη σαλάτα μας
Ανακατέβουμε καλά να πάει η γεύση παντού.
Σερβίρεται άμεσα.
Πολλοί ψήνουν για λίγο στο τηγάνι τους το κουκουνάρι (μια χούφτα περίπου)
Λέγεται πως έχει πιο έντονη μυρωδιά και γεύση.
Δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω.
Τα κράμπερις είναι λίγο πιο ξυνά και πιστεύω πως στην όξινη εκτέλεση ταιριάζουν καλύτερα από τα καρύδια.
Η κλασική συνταγή, πάντως, είναι με καρύδια.
Την ίδια εκτέλεση την έχω φάει με ΧΩΡΙΣ ΑΧΛΑΔΙ με τηγανιτό μπέικον και κρουτόν

Γιώργος