Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014

Πιπεριές..









Πριν χρόνια άρχισα να καλλιεργώ τις πολύ μικρές ασιατικές πιπεριές
μου ..
Και τις λέω ασιατικές γιατί τις πρώτες  τις οποίες τις χρησιμοποίησα για σπόρο της αγόρασα από ασιατικό μαγαζί..

Οι δυο τρεις ρίζες που φύτεψα δεν περίμενα ότι θα έδιναν τόσο καρπό
Έφτιαξα καυτερούς πολτούς , αλμυρούς , γλυκούς τις έβαλα μέσα σε τσάτνυ
μέχρι που σκέφτηκα να δοκιμάσω να φτιάξω ταμπάσκο..
Δεν τα κατάφερα ούτε τον πρώτο χρόνο ούτε τον δεύτερο οπότε τα παράτησα..

Οι πιπεριές μου στο μεταξύ ( που είχαν δυό χρόνια ζωής  ) έκαναν καρπούς και επειδή δεν ήξερα τι να τους κάνω πια τους άφηνα πάνω για ομορφιά..
Μετά από πολύν καιρό ή  ξεραίνονταν και έπεφταν..ή σάπιζαν με τις βροχές..

Πριν λίγο διάστημα στις αρχές του φετινού Φλεβάρη βλέποντάς τες να είναι γεμάτες με μικρές πιπερίτσες ενώ τα φύλλα τους όσα δεν είχαν πέσει ήταν κατακίτρινα μου ξανάρθε πάλι στο μυαλό το ταμπάσκο..
Σκέφτηκα τις τόσες δοκιμές που είχα κάνει όλα αυτά τα χρόνια...και σαν φλασιά μου ήρθε η απάντηση..
Είχα κάνει τις πιο δύσκολες και πολύπλοκες απόπειρες ..ενώ δεν είχα σκεφτεί να κάνω την πιο απλή...
Και πέτυχε!!
Αν είμαι χαρούμενη??
Ναι..είμαι ενθουσιασμένη..

Όταν το δοκίμασε  το Ρηνιώ  μου είπε πως είναι πολύ πιο δυνατό
απ αυτό του εμπορίου και είναι αλήθεια γιατί την ώρα που το έβαζα στα μπουκαλάκια  έτρεχαν τα μάτια μου..
- Θέλω την συνταγή  Τώρα !
- Δώς μου εσύ μια συνταγή  ώστε να μην είμαι αναγκασμένη να σε έχω πάνω απ το κεφάλι μου με τα νυστέρια σου  τις αντλίες σου και τους τροχούς σου ..και μετά σου δίνω την δική μου  της απάντησα..
- Χαχα!  ..Θα την διαβασω όταν τη δημοσιεύσεις ..μου λέει
- Χαχα ! Μασά η κατσίκα ταραμά της ξανααπαντώ..
- Μασά μου λέει..φτάνει να έχει εμένα για γιατρό της...

Γι αυτό μην αναρωτηθείτε γιατί δεν βάζω την συνταγή..
Εμ Ρηνιώ μου ..ας σε βασανίσω κι εγώ λίγο..


Έψαξα για να συνοδεύσει την ανάρτηση μου  ένα άσμα που λόγω των ημερών θα ταίριαζε.
Κάτι σαν το : Ανέβηκα στην πιπεριά , ή το πώς το τρίβουν το πιπέρι..
Αλλά...μάλλον δεν  τό'χω το καρναβαλικό ..
Θα ήμουν πρόθυμη  να τα ακούσω ..αλλά μόνο με συντροφιά γυναικών..
Το μικτό με ενοχλεί..
άνθρωπος του γυναικωνίτη ..τι περιμένεις..
η ντροπή και το ρεζίλι των γυναικών . Κρεμάστε με...


Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

Περέκ ( My way )

Ζύμη μόνο με νερό αλάτι κι αλεύρι

Πρόλογος ( Οπως λέμε ορντέβρ )
Το πόσο μ αρέσει να "ακούω"  τί λέγεται πίσω απ την πλάτη μου δεν περιγράφεται.
Αλλά πιο πολύ μ αρέσει   η κλωτσιά  που τους έρχεται απ το πουθενά , και όχι πως τους ενοχλεί, απλά  αναρωτιούνται .
Βέβαια  πως σε στόλιζαν κανονικά ούτε περνάει απ το μυαλό τους ..
Ως " πόντια " λοιπόν ( επίθετο που το νομίζουν για βρισιά , γιατί αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις σκέψεις σου τους σουτάρεις μεγαλοπρεπώς και ξεκινάς να  φτιάξεις ποντιακά περέκ  για να δικαιολογήσεις  το παρατσούκλι  που σου κόλλησαν μεν , και  να κάνεις τραπέζι στους πραγματικούς φίλους σου δε.

Το σκεύος των Ποντίων το λένε σατς   .. Το δικό μου είναι γουώκ αναποδογυρισμένο .. 




Τα περέκ τα αποθηκεύουμε σε δροσερό μέρος μέσα σε πάνινη  σακούλα..Κρατάνε ένα χρόνο. 


Έτοιμα , με γέμιση τυριού ( φέτας ) Κανονικά γίνονται με περισσότερα  φύλλα 

 Κι όταν ανοίγεις τον φούρνο  για τα περέκ..κάνεις και ένα ψωμί..
Και οι Ελιές Μαίστρες τι άλλο ψωμί θα έκαναν από λιόψωμο ??

Με ελιές και μυτιληνιά ρίγανη ..

Σ.Σ τα περέκ αφού τα βρέξουμε λίγο τα βάζουμε στο τηγάνι με γέμιση της αρεσκείας μας..
2 φύλλα  ένα πάνω ένα κάτω.. Συνήθως τυρί ..

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013

Μαγειρική του ονείρου , της μαγείας και της αγάπης . Επίσης δυναμωτικό ματζούνι απ την Μανισιά ( Manisa )



" Να υπάρχει λέει γεμάτο φεγγάρι
και νά ναι μπουνάτσα η θάλασσα
και να περιμένεις την ώρα που θα ανοίξει ο ουρανός
και να φανεί ο δρόμος  από φώς...
Ακολούθησε τον  κι αυτός  θα σου πεί τα μυστικά..
Μάζεψέ τα προσεκτικά ...
και γύρνα στην κουζίνα σου..
Μόνο να μη ξεχάσεις σε ό,τι κάνεις να βάλεις μια πρέζα ψυχή..."
Eλια .M.


Ματζούνια και αρώματα απ τις χίλιες και μία νύχτες

Νevruziye ή  Mesir Macunu
Φτιαχνόταν μια φορά τον χρόνο  το εκτιμούσαν ως αφροδισιακό  και σύμφωνα με ορισμένες πηγές ετοιμάστηκε για πρώτη φορά το 1539 απ τον γιατρό της βασιλομήτορος Χαφσά στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας..

Άμβαρι το τεφρόν ( Ambra  grisea physeteridae) 4 γραμ.
Μόσχος ( Moschus moschiferus ) 2 γραμ.
Ροδόνερο 2 κιλά
Καρυόφυλλον το αρωματικόν ( Caryofhyllus Aromatikus ) 25 γραμ.
Κρεμέζι ( Coccus llicis / Cochenille ) 50 γραμ.
Τριαντάφυλλα  50 γραμ.
Αμυγδαλέλαιο γλυκό 50 γραμ.
Κανέλα ξύλο 50 γραμ.
Σαπουνόριζα  ( Gyrosphila Arrosti ) 125 γραμ.
Βανίλια 25 γραμ.
Αρβουτος η Αδράχνη η γνησια ή σάνταλο ( Arbytus Andrachne ) 125 γραμ.
Ελοσκιάδιον το κομβανθές ή κάρδαμο ( Elettaria  Cardamomum ) 45 γραμ.
Μυριστική η ευώδης ή μοσχοκάρυδο ( Myristica fragrans ) 10 γραμ.
Ινδική καρύδα 10 γραμ.
Πιπερόριζα ( Zingiber Officinale ) 10 γραμ.
Κορίανδρον το ήμερον ή κόλιαντρο (  Coriandrum Sativum ) 25 γραμ.
Αγγελική  ( Angelica Sylvestris) 10 γραμ.
Αχιλλεία  η χιλιόφυλλος (  Achillea Millefolium ) 2 μπουκετάκια
Ζάχαρη  2 κιλά 

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά κια φτιαχνουμε το ματζούνι
Υ.Γ
Τα υλικά ΔΕΝ ξέρω που τα βρίσκουμε... 
Χα!

Υπάρχουν διάφορες φήμες για τα συστατικά  που χρησιμοποιούσαν οι Οθωμανοί  στην παρασκευή αυτού του παγκοσμίου φήμης  μαντζουνιού.
Θρυλείται ότι μεταχειριζόταν  41 υίκά  που προστάτευαν τον άνθρωπο  από 41 ντέρτια  και σκοτούρες
Η συνταγή βρέθηκε  στα αρχεία του Τοπκαπί



Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Καρυκεύματα..



Μια όμορφη ιδέα για το ψάρι ..
Δεν ξέρω αν το κάνουν κι άλλοι γιατί εγώ την κατέβασα απ το κεφάλι μου
( ναι ..μερικές φορές έχω φλασιές.. )
αλλά πρέπει να πάρω υπ όψιν μου και ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση όπως λένε..
Ήμαρτον παναγιά μου,  άφες αυτοίς....πάμε παρακάτω..

Για το ψητό ψάρι κοπανίζουμε αλάτι χοντρό με κεδρόμηλα ( άρκευθος ) , το πασπαλίζουμε
και το ψήνουμε..
Αν δεν μπορούμε να βρούμε κεδρόμηλα βάζουμε σπόρους σχίνου που δεν τους έχω δοκιμάσει αλλά νομίζω θα είναι ομορφότεροι..
Αυτά τα ολίγα  εξ άλλου οι συμβουλές δεν είναι για χόρταση..
Όπως και το ψάρι εξ άλλου..

Κέδρος - κεδρόμηλα
Σχίνος

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

'Οταν ίσχυε το : Κάθε πράγμα στον καιρό του..


Όταν υπήρχαν οι εποχές
Όταν τα παιδιά δεν ήταν μικρομέγαλα
Όταν τα φρούτα και τα λαχανικά δεν ήταν παντός καιρού
Οταν υπήρχε έρωτας
Και όταν ο έρωτας είχε τις φάσεις του
Όταν οι γιαγιάδες δεν παλιμπαίδιζαν...

( σε λίγο μας βλέπω να έχουμε χριστούγεννα το δεκαπεντάγουστο και Πάσχα την πρωτοχρονιά)

Καμιά ανάλυση για τα παραπάνω..Δεν υπάρχει..Όλα αλλάζουν
Είτε μας αρέσει , είτε όχι..
Στο πολύ μακρινό παρελθόν δεν θα υπήρχαν λέτε  άνθρωποι που πόναγαν για τις αλλαγές??
Για την εξαφάνιση του δικού τους πολιτισμού?
Η ιστορία μας λέει πως όλα τελειώνουν και κάτι άλλο γεννιέται στη θέση τους
Έτυχε λοιπόν να είμαστε εμείς, ή , μερικοί από μας , που προσπαθούμε να κρατήσουμε σε σύνδεση το παρελθόν με το μέλλον
Σίγουρα δεν θα τα καταφέρουμε
Σίγουρα σε πολλούς είμαστε οι γραφικοί..
Σίγουρα όμως υπάρχει νόστος μέσα μας , που σε λίγο ( τι είναι μερικές δεκαετίες χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα) θα χαθεί κι αυτός και θα υπάρχει μόνο στα λεξικά ως μια μικρή άγνωστη λέξη.

Κάποτε


Λίγο πριν πέσει ο ήλιος λοιπόν , αυτήν την "κοσμική" ώρα που όλα πουλιά ,ζώα , άνθρωποι,  σιωπούν
θαρρείς και προσεύχονται αποχαιρετώντας τη μέρα που φεύγει
 και καλωσορίζοντας τη νύχτα που έρχεται... 

τα παιδιά αποθήκευαν εικόνες, λόγια , συνήθειες.. Ενα άλλο...διαφορετικό σχολείο..
 Δεν κρατούσε πολύ ..
Σε λίγο αν έστηνες προσεκτικά το αυτί σου
θα άκουγες από πέρα μακριά και τους αρχέγονους ήχους  και θα καταλάβαινες
πως ήταν η αρχή του κόσμου..
ποδοβολητά ζώων, τρέξιμο κοπαδιών , λαχάνιασμα σκύλων, και περίεργοι ήχοι προσταγμάτων από ανθρώπους , ήχοι που μόνο τα ζωντανά τους καταλαβαίνουν..
Ήταν οι ταϊφάδες που γύριζαν απ τα χωράφια , τα περβόλια, και σε λίγο θα γέμιζαν ζωή τα σπίτια , θα έβλεπες καπνό  σε κάθε αυλή , και όλη η περιοχή θα μοσχοβολούσε ζεστό φαγητό..
Έγραψες ? Διάβασες?? Ήταν η πρώτη ερώτηση στα παιδιά που όλη μέρα ήταν στο σπίτι μαζί με τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους..
(Είχα την ευτυχία να ζήσω πολλές τέτοιες στιγμές στο σπίτι της παιδικής μου φίλης που ξημεροβραδιαζόμουν αφού στο δικό μας υπήρχε διαφορετικό καθεστώς..)
- Ελίτσααααααααααααα !!
στην καλύτερη στιγμή με φώναζε η γιαγιά μου για να μην γίνω βάρος  στο "ξένο"
σπίτι που οι άνθρωποι βιαζόταν να ετοιμαστούν , τα ταΐσουν την οικογένειά τους και να ξεκουραστούν..
Πηγαίνοντας για το σπίτι μου άφηνα πίσω μου τα κακαρίσματα που έκαναν οι κότες
θαρρείς και δεν ήθελαν να τις βάλουν ακόμα στο κοτέτσι τους ..
" Ζεστό" και το δικό μας σπίτι ..Δεν λέω..αλλά άλλου είδους ζεστασιά
Η ζεστασιά της αγκαλιάς
Το μόνο αρνητικό ήταν που ποτέ δεν μου άρεσε το δικό μας φαγητό..και απόψε στο σπίτι της φίλης μου η μητέρα της έφτιαχνε φασόλια σούπα..
Εκεί έξω...στη σάγια, με φωτιά από λιόκλαρα ... με την μυρωδιά να έρχεται  καμιά πενηνταριά μέτρα πιο πέρα..κατευθείαν  σε μένα ..

Τουρσί καυκαλήθρες
Αυτήν την εποχή με τις πρώτες βροχές φυτρώνουν κι αυτές..
Ειναι απ λίγα χόρτα , μαζί με το κρίταμο που τα κάνουμε τουρσί χωρίς να τα ζεματίσουμε  ( Δεν ξέρω για τα τσιτσίραυβλα)
Αν τις ζεματίσουμε χάνουν με τον καιρό την τραγανή υφή τους ..






Βάζουμε τις καυκαλίθρες μέσα σε βάζο που έχουμε προσθέσει ξύδι και λίγο αλάτι Απλό δεν είναι??
Συνοδεύουν όλες τις σούπες με όσπρια αλλά ιδιαιτέρως την φασολάδα..Σούπα ή πιάζ...
Η φωτό με την φασολάδα είναι της φίλης Ζαμπίας..










Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

Σύκα.. μέχρι τελικής πτώσης




Τα σύκα απ τα Βατερά ερχόταν Σεπτέμβρη με Οκτώβρη..
Μέσα σε τσουβάλια..
Στο σπίτι είχε ετοιμαστεί ο χώρος υποδοχής τους..ένα μικρό δωμάτιο  με πεντακάθαρα μεγάλα κοφίνια ..
Δεν μ ενδιέφεραν  αυτά..
Περίμενα τη στιγμή που ο " κουμπάρος" Νικέλλης  θα άνοιγε το ταγάρι του και θα έβγαζε από μέσα την πλατσέντα* της κουμπάρας Παναγιώτσας..
Ένα απλό... απλότατο γλυκό ( όπως κατάλαβα με τα χρόνια ) αλλά που ποτέ δεν ξαναέφαγα από τότε τόσο νόστιμο..
Με τον ερχομό των σύκων άρχιζε ένα χαρούμενο αλλά και ιδιόρρυθμο πήγαινε έλα στο σπίτι..
Χαρούμενο γιατί ερχόταν οι γυναίκες του χωριού να αγοράσουν σύκα..
και ιδιόρρυθμο γιατί ο έμπορος (η γιαγιά μου) ρωτούσε πόσες οκάδες ήθελε η κάθε μια.. τα ζύγιζε προσεκτικά με το καντάρι μην κάνει κανένα λάθος και δώσει περισσότερα.. αλλά ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα... Απλά..ήθελε να κάνει τον έμπορο...

Συγχρόνως ..κάναμε και τις δικές μας ετοιμασίες για τον χειμώνα ..
Αφού φτιάχναμε τα γεμιστά σύκα.. μετά ερχόταν η ώρα της αλευριάς..
Η θεία Άννα που βοηθούσε στα πάντα τη γιαγιά μου  άναβε κάτω απ την μεγάλη καρυδιά μια τεράστια φωτιά και τέσσερα άτομα  έβαζαν πάνω το καζάνι..
Έριχναν τα σύκα και τα άφηναν να βράσουν καλά..προσθέτοντας και μερικά νεραντζόφυλλα μέσα..
Ώσπου να βράσουν  πεταγόταν η θεία Άννα σ ένα μικρό λόφο εκεί κοντά στο σπίτι μας που υπήρχε άφθονο ασπρόχωμα... Το χρειαζόταν για να κόψουν τον μούστο..
Γιατί  εμείς στη Μυτιλήνη και το ζουμί απ τα βρασμένα σύκα μούστο το λέγαμε...και ήθελε κι αυτός "καθάρισμα"  όπως ο μούστος απ τα σταφύλια..

Απ το βράσιμο των σύκων και μετά άρχιζε η κούραση όσων βρισκόταν  στο σπίτι αλλά και η δική μου ταλαιπωρία..αφού όταν γινόταν τέτοιες βαριές δουλειές με είχαν του κλότσου και του μπάτσου..και κανένας δεν ασχολιόταν μαζί μου..
Σε άλλες περιπτώσεις  , όπως καθαριότητα του σπιτιού, μπουγάδα,   κτλ..
πήγαινα και χωνόμουν  μέσα στα άδεια κοφίνια των σύκων και εκεί έκανα  δακρύβρεκτα σενάρια  του τύπου ..θα πεθάνω και τότε  θα με θυμηθούν.. ή θα πάρω τα μάτια μου να ξενητευτώ..μέχρι που με έπαιρνε ο ύπνος..

Στην περίπτωση όμως της παρασκευής της αλευριάς , ελλείψει κοφινιών , ξενητευόμουν στην πραγματικότητα.. Έβαζα σε μια πετσέτα  ψωμί,  τυρί αχλάδια.
και πήγαινα  "εξοχή"...
Η εξοχή δεν είχε σχέση με την απόσταση ...αλλά με την πετσέτα που υπήρχε μέσα το κολατσιό σου.. τέτοια εξοχή ήταν και το σπιτάκι του κηπουρού καμιά εκατοστή μέτρα παραπάνω.. Μαζί μου πάντοτε ο Μαξ βέβαια..
Όταν  με θυμόταν ..αφού είχε τελειώσει το πανηγύρι και ερχόταν και με μάζευαν
το σπίτι μύριζε σύκο κανέλα και καρύδι..

Οι πάγκοι της δεσπέντσας ήταν γεμάτοι από πιατέλες , σουπιέρες και ότι χρησικό που λέει και ένας φίλος..μπορούσες να φανταστείς με μουσταλευριά ...

Τι την κάναμε τόση μουσταλευριά... ?
Την μοίραζε πάλι η γιαγιά μου..αυτή τη φορά ώς πεσκέσι και όχι ως εμπόρευμα ..Χα!χα!

Μερικές φορές μαθαίνεις να "ζεις" με λιγότερα , να θυμάσαι με ελάχιστα ,
Να φαντάζεσαι τον κήπο σου  με μία γλάστρα, το περιβόλι σου με μια ρίζα πιπεριάς.. Κι όμως κι έτσι είσαι ευτυχισμένος..ανάλογα τι ζητάς απ τη ζωή σου..

Έτοιμα για βράσιμο

Βρασμένα  να στραγγίζουν τον "μούστο"  για την αλευριά.. Αναλογία εφτά μέρη μούστος , ένα μέρος αλεύρι.




Έτοιμη , με κανέλα και καρύδι.



Τα υπολείμματα των σύκων ..μαρμελάδα  με καρύδια χοντροκομμένα , κανέλα και  ψιλοκιμμένο ζαχαρωμένο τζίντερ

....... απλωμένη σε ζύμη πάστα Φλώρας  με κομμάτια μήλου από πάνω  και σκεπασμένη με την ίδια ζύμη



και έτοιμη η μηλόπιτα

Τώρα....τι δουλειά έχει η μηλόπιτα σ αυτό το πόστ μόνο ο θεός το ξέρει...







Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013

Αμυγδαλωτά ή "γεμάτα" ...





και κατά τον γυιό μου  "μωρά"

Δεν ξέρω γιατί ο γυιός μου τα έλεγε  έτσι όταν ήταν μικρός..
Υποψιάζομαι πως επειδή τα γνώρισε στη Μυτιλήνη και συγχρόνως άκουγε συχνά
τη λέξη : Μωρό, μουρέλλι 'μ ...και τι κάνει το μωρό ..και έχε το νού σου το μωρό ..
σου λέει ας πω κι εγώ κάτι στην ντοπιολαλιά τους..Κι ετσι μέχρι τώρα  για να του δώσω να καταλάβει τι γλυκό θα του φτιάξω στα γενέθλιά του του λέω: Μωρά..


Πάμε λοιπόν  να φτιάξουμε τα "μωρά"

Στη Μυτιλήνη, μαζί με τον μπακλαβά ήταν και εξακολουθούν να είναι το παραδοσιακό νυφιάτικο γλυκό και αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του τελετουργικού, δεν λείπουν λοιπόν από κανένα  γαμήλιο κέρασμα.  Η γλυκιά γεύση και το λευκό τους χρώμα, συμβολίζει την γλυκιά αρχή αλλά και φωτεινή συνέχεια στη ζωή ενός καινούργιου ζευγαριού και προοιωνίζει ευτυχία και γλυκύ βίο.

Τα γεμάτα ήταν και εξακολουθούν να είναι τα γλυκά των αρραβώνων, που προσφέρονται από τη νύφη στην πεθερά για να κεραστούν οι καλεσμένοι, γι' αυτό λέγονται και «προσπέσματα».  Πολλοί τα θεωρούν ως τα καλύτερα αμυγδαλωτά της χώρας.

Πλάθονται με τα χέρια, σε φόρμες που έχουν έρθει από τα αρχαία χρόνια και θυμίζουν άκανθες από κιονόκρανα και περίεργα φυτά, η απλοΪκότερη εμφάνισή τους είναι αυτή σε σχήμα πολύ μικρού αχλαδιού.



Κατ' εξαίρεση, το γλύκισμα αυτό του γάμου, πήγαινε σαν πεσκέσι σε επετείους, βαφτίσια , γιορτές και φιλοδωρήματα, σε ανθρώπους που οι Μυτιληνιοί θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλη υποχρέωση.

υπάρχουν δύο τρόποι παρασκευής αμυγδαλωτών
Εδώ έφτιαξα αυτόν που δεν χρειάζεται φούρνο , αφού ο δικός μου έχει χαλάσει..

Υλικά: 4 κούπες αμύγδαλα ασπρισμένα και ψιλοκομένα (περίπου 1 κιλό) αν υπάρχουν βάζουμε και μερικά πικραμύγδαλα φανταστείτε όχι περισσότερα από 10 (αν δεν υπάρχουν προσθέστε λίγες σταγόνες άρωμα πικραμύγδαλο), 3 κούπες ζάχαρη άχνη, ανθόνερο,  άχνη ζάχαρη.

Αμύγδαλο, άχνη, ανθόνερο, εσάνς πικραμυγδάλου
Με όλα τα υλικά κάνουμε μια σφιχτή ζύμη
Προσέξτε  αν βάλετε εσάνς πικραμύγδαλο μη βάλετε πολύ..είναι δηλητήριο :P :P
Εγώ σε 1/2 κιλό αμύγδαλο έβαλα 5 σταγόνες
Ανθόνερο θα βάλετε όσο χρειαστεί για να γίνει μια ζύμη σφιχτή ώστε να πλάθεται..

ΣΣ. Η συνταγή και η περιγραφή είναι απ την σελίδα aegeanshop.gr
 γιατί βαριόμουνα να γράφω ..