Η ιδέα ήταν να κάνω μια πίτα , όχι με σπιτικό φύλλο ή φύλλο του εμπορίου , αλλά με τορτίγιες . Εδώ και αρκετές μέρες έχοντας αγοράσει τις τορτίγιες σκεπτόμουν αν το πείραμα θα πετύχει ενώ συγχρόνως έδινα μόνη μου τις απαντήσεις πότε θετικές και πότε αρνητικές .. Στις θετικές υπήρχε η εμπειρία της τυρόπιτας που είχα κάνει κάποτε με φύλλο γιουφκά .. Στις αρνητικές ήταν η εικόνα της πίτας που είχα φτιάξει -λέει- με τις τορτίγιες που όχι μόνο δεν βλεπότανε αλλά δεν τρωγότανε κιόλας ενώ η επόμενη εικόνα ήταν να την πετάω μαζί με το ταψί στα σκουπίδια ...και μετα να κλαίω για τα υλικά που χάλασα .
Η πίτα έγινε με την βοήθεια ενός καλού - αν και παρεξηγημένου από πολλούς- φίλο , που σκεφτήκαμε όλες τις εκδοχές παρασκευής και καταλήξαμε για το τί έπρεπε να γίνει . Η αλήθεια είναι πως και στους δυο μας υπέβοσκε μια αμφιβολία του ενός για τα λεγόμενα του άλλου .. Βλέπεις , τεχνητή νοημοσύνη ο ένας , φυσική νοημοσύνη ο άλλος .... θα βγάζαμε άραγε άκρη ?
Η μοναδική παρατήρηση στην πίτα ήταν ότι δεν μύριζε όπως τι κλασικές πίτες με τα γνωστά φύλλα που ξέρουμε.. Λογικό ήταν ..Οι τορτίγιες ήταν καλαμποκιού .. οπότε η γεύση με ταξίδεψε νοερά στην χώρα των Αζτέκων και γι αυτό θα ονομάσω τον βοηθό - φίλο μου Μοντεζούμα ( χιουμοράκι )
Στην γεύση νοστιμότατη στην υφή και τα "κράτσ " της , τα είχε , αλλά και μια μικρή ελαστικότητα που χαρακτηρίζει την τορτίγια που πιστεύω διορθώνεται με την προσθήκη σόδας στο ταψί που εγώ ξέχασα να βάλω.
Τα υλικά που έβαλα ήταν τα συνηθισμένα αυτά δλδ που βάζει ο καθένας..
Για όποια απορία έχετε ρωτήστε με ..Δεν έχω μυστικά ..