Σουμάδα , θάσιο ή θάσο ..

και  για ευκολία  η Αζτέκικη ονομασία  του :  Έλα  ! μύγδαλαα...

“ Το αθάσιον στα αρχαία ήταν το αμύγδαλο με τη λεπτή εύθραυστη φλούδα.

Στον τόπο μας έμεινε η λέξη με αυτή ακριβώς τη σημασία, ( τα θάσα αμύγδαλα)
αλλά για να λέμε ακόμα κι ένα γλυκό δυναμωτικό χυλό, που έφτιαχναν με αμύγδαλα για τις λεχώνες.
Σκωπτικά και με κάποια δόση χαιρεκακίας, γι' αυτούς που υφίσταντο ερωτική απογοήτευση, έλεγαν τη φράση: "ήπγι του θάσιου". Η ψυχική και κατά συνέπεια και σωματική κατάπτωση του απογοητευμένου θύμιζε λεχώνα".
Παραλλαγή της φράσης ήταν "ήπγι του πικρουθάσιου", κυριολεκτικά, γιατί έβαζαν και πικραμύγδαλα μερικές φορές, και μεταφορικά, γιατί επρόκειτο για την πικρή εμπειρία της ερωτικής απογοήτευσης»
( Τάσος Μακρής, στις σελ. 210-211 του βιβλίου του "Τα παραμύθια των λέξεων" Έκδοση Συλλόγου Πολιχνιατών Αθήνας, Μυτιλήνη 2007)

Το καταπληκτικό αυτό ρόφημα το δοκίμασα όχι ως λεχώνα ούτε σαν άρρωστη , ούτε σαν ερωτευμένη , αλλά σαν ένα επιλεκτικά λαίμαργο παιδί που ενώ για να φάει ένα αυγό το έκαναν βόλτα μιας ώρας λέγοντάς του ιστορίες ζητούσε απαιτητικά να τρώει οτιδήποτε ήταν απαγορευμένο , πικάντικο , ή της γειτόνισσας που πράγματι ήταν πιο γλυκό..
Μόλις είχε γυρίσει η μάνα μου στο σπίτι , με ένα μωρό στην αγκαλιά που τον είπαν αδερφό μου ( μια πολύ λυπητερή ιστορία για μένα αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα )

Άρχισαν λοιπόν να έρχονται επισκέψεις , όλοι με ένα πιάτο «μπαλεζέ» στα χέρια,
 αυτή την κρέμα που την έτρωγαν οι λεχώνες που μ άρεσε βέβαια αλλά πόσο μπαλεζέ να φάει κανείς…
 Μερικές φίλες της της έφεραν και ένα ρόφημα άσπρο σαν γάλα που αηδίασα μόλις το είδα ( γάλα γαρ ) μέχρι που άνοιξαν ένα μπουκάλι και έβαλαν να πιεί η μάνα μου η λεχώνα.
Στην μύτη μου τότε ήρθε μια εξαιρετική μυρωδιά,  απαλή , γλυκιά,  βελούδινη , ακριβώς σαν το γάλα που θα έδιναν στους μικρούς νεογέννητους θεούς πάνω στον Όλυμπο. Έτσι το δοκίμασα ..

Της γιαγιάς μου δεν της άρεσε - ως συνήθως - και είπε θα φτιάξει εκείνη για να δουν οι καινούργιες νοικοκυρές τι θα πεί «θάσο»

Η συνταγή είναι απλή
 Θάσιο
Υλικά: • 50-80 gr αμύγδαλα κοπανισμένα
• 1 κουταλάκι γλυκού ζάχαρη
• κανέλα ή ανθόνερο
• 1 ποτήρι νερό
 Εκτέλεση: Κοπανίζουμε τα αμύγδαλα και τα βάζουμε σε τουλουπάνι, όπου ρίχνουμε καυτό νερό. Στύβουμε το τουλουπάνι, να τρέξει ο γαλακτώδης χυμός από τα αμύγδαλα σε ένα κατσαρόλι. Προσθέτουμε λίγη ζάχαρη και κανέλα, ανακατεύουμε καλά μέχρι να λιώσουν και είναι έτοιμο το μαντζούνι μας.

Πιο απλός τρόπος παρασκευής
Βράζουμε τα κοπανισμένα αμύγδαλα και τη ζάχαρη 15-20΄ λεπτά, προσθέτουμε λίγη κανέλα και δίνουμε το ζωμό με κουταλάκι στον ασθενή.

Το ονομαστό «θάσο» της γιαγιάς μου ήταν μια παραλλαγή της παραπάνω συνταγής που αντί για νερό είχε γάλα ..
Πρόσφατα , ψάχνοντας και ρωτώντας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ένα σημείο μου είπε μιαν άλλη εκδοχή του Θάσιου για πιο ανέμελες καταστάσεις .

Συνταγή δεύτερη
 200 γραμ. ασπρισμένα αμύγδαλα κομμένα σαν αλεύρι
 Νερό όσο πάρει
 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
 ½ κιλό γάλα
 Μισή κουταλιά σούπας κορν φλάουρ
 Κανέλλα
 Ανθόνερο

Σουμάδα
Τα ίδια υλικά  της πρώτης συνταγής

Βράζουμε καλά την αμυγδαλόψιχα μέχρι να χυλώσει προσέχοντας να μην μας κολλήσει Μόλις χυλώσει ρίχνουμε το γάλα , το άμυλο διαλυμένο και την ζάχαρη ανακατεύουμε και μόλις πάρει δυο τρείς βράσεις προσθέτουμε το ανθόνερο ( όσο θέλουμε φτάνει να μην αραιώσει πολύ το μίγμα που πρέπει να είναι σαν πολύ αραιή κρέμα.. )

Το σερβίρουμε σε ποτήρια πασπαλισμένο με κανέλα Πίνεται παγωμένο ή ζεστό

Τα στοιχεία είναι απο το  paleochori-lesvos.blogspot.gr/

Αλμυρό με φρούτα του περιβολιού..

Εν αρχή ήτο  τούτη εδώ να.... Φυσαλίς η Περουβιανή...

Που κάρπισε ξαφνικά  σαν τρελή..

Και άνθιζε και έδινε καρπό, και γύρω χιόνιζε , και έκανε λιακάδα και ξανάνθιζε  και είπαμε τι θα τις κάνουμε τόσες φυσαλίδες..

Και αποφασίσαμε  να τις κάνουμε αλμυρό κέικ Και αφού οι φυσαλίδες είναι της γνωστής οικογενείας της κ. Ντομάτας με τι θα ταίριαζε  εκτός από τυρί φέτα?? Μαζέψαμε τα υλικά  προσθέσαμε  και πιπεριές  , με τον φόβο ότι θα τα κάνουμε σαλάτα  και  αρχίσαμε το έργο..

Το αποτέλεσμα  ήταν καλό παρ όλη την αγωνία μου όσο ήταν στον φούρνο αφού η συνταγή ήταν  ενός απλού κέικ χωρίς την ζάχαρη.. Φοβόμουν όμως μη βγάλουν οι φυσαλίδες και τα  υπόλοιπα λαχανικά υγρά.. Ύστερα από μια ώρα ψήσιμο στους 180 βαθμούς ήταν πανέτοιμο  και μυρωδάτο..

Και ύστερα ακριβώς  από δύο ώρες και κάτι ..... δεν υπήρχε ούτε ψίχουλο..

Και να πεις πως δεν υπήρχε φαγητό  και ήταν πεινασμένοι??

Το χούϊ ( Οι γευστικές περιπλανήσεις στο άγνωστο )

Πάντα αναρωτιόμουν για την πρώτη στιγμή μιας τροφής ..μιας γεύσης , την αρχέγονη στιγμή της , στην εμφάνιση του πρώτου ανθρώπου ..

 Τι εντύπωση έκανε, τι γκριμάτσα προκάλεσε τι παρενέργειες είχε τι απορρίφτηκε και τι συνεχίστηκε..
 Πράγματα που δεν θα τα μάθω ποτέ και θα αρκεστώ σ αυτά που βρήκαν οι ερευνητές , οι αρχαιολόγοι, οι ανθρωπολόγοι και όσοι ασχολήθηκαν με αυτό το μυστήριο ον ..

Κατόπιν οι απορίες μου μεταφέρθηκαν σε πιο κοντινή εποχή και σε πιο περίπλοκα ερωτήματα τα οποία λύθηκαν με την βοήθεια της φαντασίας έτσι ώστε να μην ψάξω να τα βρω σε βιβλία που μπορεί βέβαια να τα έλεγαν εντελώς διαφορετικά , αλλά εμένα μου άρεσε η απάντηση που μου έδωσε η φαντασία μου π.χ. πως ανακάλυψαν το προζύμι ή πως τους προέκυψε το πρώτο κρασί…

Σταμάτησα να ασχολούμαι κάποια στιγμή και αρκέστηκα να απολαμβάνω την τροφή όχι σαν κάτι που γέμιζε το στομάχι μου αλλά σαν ένα θαύμα που έφτιαξε ένας θεός , ταιριάζοντας τα υλικά, τα χρώματα τις γεύσεις και μας τα μοίρασε ως κομμάτι,  του είναι του ,λέγοντας μας : Φάετε …τούτο εστι το σώμα μου ..

Αρκετοί φίλοι μου γνωρίζουν το χούι μου εξ απαλών ονύχων με τις γεύσεις αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχε η γιαγιά μου …
Δοκίμασα χώμα όταν έμαθα πως από κεί είχε πλαστεί ο άνθρωπος ,
δοκίμασα νέκταρ λουλουδιών όταν έμαθα για τους Ολύμπιους
 ζήτησα με απαίτηση και χτυπώντας τα πόδια μου στο πάτωμα να μου βρεί η γιαγιά μου το μάνα εξ ουρανού θέλοντας να διαπιστώσω ότι όντως η γεύση του έμοιαζε με ψωμί και μέλι ..
ως νήπιο ξεράθηκα στην κυριολεξία στο κλάμα γιατί ήθελα να δοκιμάσω την κάπαρη που υπήρχε στο τραπέζι αλλά δεν μιλούσα και οι μόνες λέξεις που ήξερα ήταν φθόγγοι ..

Σε μεγαλύτερη ηλικία έφτιαξα το «τσάμπα» που έτρωγαν οι Θιβετιανοί μοναχοί όταν περιπλανιόταν για καιρό μακριά απ τους ανθρώπους..
Μετά δοκίμασα τα καλαμποκίσια πιττάκια των Αζτέκων όπως τα περιέγραφε ένα βιβλίο που διάβασα γι αυτούς καθώς και σοκολάτα με κόκκινο πιπέρι ..
Νομίζω πως αν ήμουν κτηνοτρόφος θα δοκίμαζα και μέλανα ζωμό..

Αργότερα κάνοντας πειράματα, και αλχημείες, κατέστρεψα υλικά άρα πέταξα λεφτά, έχασα χρόνο που είναι χρήμα κι αυτός όπως λένε , αλλά πέτυχα κάτι γεύσεις κατα λάθος όνειρο !! στα δικά μου γούστα βέβαια ..
Έτσι και σήμερα .. Μιας και το κουμ κουάτ ως γλυκό του κουταλιού μου γίνεται σκληρό ,
και μιας που ως κάμπια δεν αφήνω λαχανικό για λαχανικό να μην το κάνω βραστή σαλάτα έκανα πάλι το θαύμα μου ..
Βραστό λάχανο λαδολέμονο και ωμό κουμ κουάτ..
Γλυκό το λάχανο ,
 γλυκοσπιρτόζικη η φλούδα του φρούτου
και πικρόξινό το μέσα του..
( Θα το  δοκιμάσω  και με μπρόκολο και κουνουπίδι.. )

Τι άλλο να ζητήσω απ τη ζωή μου ??
Και τι άλλο να προσφέρω στην ανθρωπότητα??

 ( και χωρίς αστεία τώρα..το κουμκουάτ ωμό είναι μια πρωτόγνωρη γεύση για όσους αγαπούν τα απρόσμενα και τα ξαφνικά.. )

Σού 'πα... κολοκύθα

Σαφώς οι κολοκύθες δεν είναι για μαγείρεμα ..
 Τοις πάσι γνωστό πως ο προορισμός τους είναι να οδηγούν - ως άμαξες - πριγκίπισσες στα πόδια πριγκιπόπουλων ..
Έτσι πρέπει και αυτό γίνεται..
 Γι αυτό και καπαρώθηκαν τα καλύτερα παιδιά ..

   Και επειδή τα θαύματα δεν επαναλαμβάνονται , μείναμε εμείς και οι κολοκύθες μας , και πειραματιζόμαστε κάνοντας αλχημείες , που πετυχαίνουν καμιά φορά , αλλά μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με το φαϊ.
 Ξέρω τώρα πως αν διαβάζει ο πρίγκιπας θα κάνει τον σταυρό του θα κοιτά στον καθρέφτη του και θα μονολογεί ανακουφισμένος.. Γλίτωσα απ την στρίγγλα μάγισσα που θα με είχε καταντήσει 100 κιλά με τα φαγιά της ..
   Και επειδή επίσης δεν μ αρέσουν οι πρίγκιπες οι φιλάρεσκοι , ιδίως στις εποχές που ζούμε, φτύνω στον κόρφο μου και λέω γεια στα χέρια και φτού μου…

Τα υλικά της σούπας απλά..ότι βρούμε, αλλά να ταιριάζουν λίγο και να είναι διακριτικά …όπως εγώ …όσοι με ξέρετε..

Τα δικά μου είναι:
Πατάτες
 καρότα
κρεμμύδια
ρίζες πετροσέλινου,
σέλινο
και φύλλα χρένου

 Τα καρυκεύματα απλά κι αυτά ..
πιπεριά καυτερή ,
αλάτι
 μπόλικο κουρκουμά,
 δεν είχα φύλλα φασκόμηλου οπότε έριξα ελάχιστο μοσχοκάρυδο αφού δοκίμασα με την μύτη αν του πάει
 ελάχιστο ξύδι βαλσαμικό
και νερό όσο χρειαζόταν για να βράσουν τα λαχανικά τα οποία πολτοποίησα με έναν πολτοποιητή χειρός . ( Πρέπει να σημειώσω πως αντί νερό έβαλα ζωμό από λαχανικά που έπρεπε να φύγει απ το ψυγείο και επίσης ένα μεγάλο κόκαλο με μεδούλι ( γιατί το χρειαζόταν επειγόντως ο κώστας )

 Έκοψα πάνω πάνω την κολοκύθα την καθάρισα από σπόρους την ψιλοαλάτισα και την έβαλα στο φούρνο στουμπώνοντας τη καλού κακού με μπόλικη λαδόκολα ..


Σε μισή ώρα δεν είχε βέβαια μαλακώσει τελείως αλλά εμένα μ ενδιέφερε να μπορώ να βγάλω την σάρκα της την οποία την έριξα μέσα στα λαχανικά που βράζανε..

Στο τέλος έριξα μια γερή κουταλιά της σούπας βούτυρο τύπου
Κερκύρας..

Πολλοί θέλουν αυτή τη σούπα να την συνοδεύουν  με μια κουταλιά γιαούρτι από πάνω ή με κρέμα γάλακτος .. Εγώ το γιαούρτι δεν το τρώω και αν έβαζα κρέμα γάλακτος σε σούπα που εχει μέσα μεδούλι
θα σηκωνόταν ο Τσελεμεντές και θα μ έπαιρνε στο κυνήγι .
Γιαυτό την στόλισα  με βαλσάμικο και  τα απαραίτητα κρουτόν  για να μην πετάμε και το μπαγιάτικο ψωμί..

Μην κάθεστε και τηγανίζετε τα ψωμάκια ..Βάλτε τα  σε ένα ταψάκι ,ψεκάστε τα με λάδι  και βάλτε τα στο γκρίλ. 

Αλλοτινές μου εποχές

αλλοτινοί  μου χρόνοι

αχ και να ερχόσαστε ξανά  αυτά τα γκρίζα δειλινά 

που ειν η καρδιά μου μόνη ..

Το να χάνεται η παράδοση κάθε τόπου είτε από θρησκευτική  μισαλλοδοξία  είτε από πολιτική  μυωπία , αλλά ακόμα και  από την ανοησία  των μιμητικών ζώων  της ξένης προς εμάς κουλτούρας  αποτελεί  έγκλημα ..

Δεν είναι λίγες οι φορές  που και γι αυτά -  εκτός όλων των άλλων -  έχω βγει έξω απ τα ρούχα μου ( να δείς που μας την έχουν στημένη από παντού ) βλέποντας  τους  φορείς  και τους υποστηρικτές ( λέγε με like )  της νεοπαράδοσης    να καταστρέφουν  ότι τους κληροδοτήθηκε απ τους παππούδες τους που έψαξαν , σκέφτηκαν  , βρήκαν,   και έφτιαξαν  ( κάτω απ την ανάγκη πολλές φορές  ) αριστουργήματα απλά  αλλά και ταπεινά  που θα τα ζήλευαν  και οι καλύτεροι διατροφολόγοι  και που δεν ξεκουφαίνουν τα αυτιά των άλλων ουρλιάζοντας : Κοιτάχτε με  εγώ είμαι..

Μαγειρική ( κατά το δυνατό) η σελίδα  για τρόφιμα μιλά..Όμως μερικές φορές κρίνει σκόπιμο  να καυτηριάσει συμπεριφορές μερικών , όχι για την μπαρούφα που μας σερβίρουν   αλλά γιατί αυθαίρετα την  εντάσσουν  μέσα στην παράδοση.. 

Όπως και να το κάνουμε  ο τραχανάς είναι παραδοσιακός και υγιεινός  ..Οι χάχλες*  τραχανά γεμιστές με σαλάμι αέρος και λαδοτύρι  είναι ένα παρασκεύασμα  που αναθεωρεί  την ίδια πρώτη του ύλη.

Το λικέρ  καθώς και το γλυκό κουταλιού από ελιές  δεν ξέρω πως είναι στην γεύση , παραδοσιακό προϊόν της Μυτιλήνης όμως δεν είναι ..

Υπάρχουν μερικά προϊόντα και τρόφιμα  που δεν πρέπει ούτε γα αστείο  να τα ακουμπάμε ..Κι αν η ανάγκη το επιβάλλει  ας τα σεβαστούμε τουλάχιστον..Κρίμα που λιγοστεύουν οι αχινοί  και δεν τους βρίσκουν εύκολα  αλλά φανταστείτε να βλέπαμε και καμιά  σούπα αχινών με αυγολέμονο, ή  π.χ. φούσκες*  γιαχνί με πατάτες..

Ας το πάρουμε είδηση πως η νέα παράδοση  που προσπαθούμε να φτιάξουμε  η παράδοση που θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές, είναι  η «παράδοση»  του χορτασμένου, η «παράδοση»  της εύκολης κονόμας  , η « νέα παράδοση»  που θυσιάζει την παλιά   για χάρη του τουρίστα..Ακριβώς όπως τα νέα νησιώτικα κα δημοτικά τραγούδα που κυκλοφορούν..

Για χάρη   λοιπόν αυτών που ήρθαν από απέναντι  και μας έμαθαν πέντε πράγματα  θα σας  κάνω κι εγώ γνωστό   τον Μικρασιάτικο χαλβά που λίγοι τον γνωρίζουν ..Αν είχε μεγάλη κυκλοφορία το Blog  θα  παρακαλούσα να μου δώσουν ακόμα και οι άγνωστοι  ότι στοιχεία  θα ήξεραν γι αυτόν τον χαλβά..

Και επειδή αυτός ο χαλβάς ήταν το «σήμα κατατεθέν» των πανηγυριών της Μυτιλήνης

ας δούμε πως πωλούσαν την πραμάτεια τους  οι πανηγυρτζήδες  απευθυνόμενοι  που αλλου??? στα παιδιά..  

- Λάτη, βρε µουρέλια !Αγιασιώτ’κου χαλβαδέλ’ ! 

- Μέλ’ γλειφιτζουρέλια !Πειτναρέλια τσι γατέλια ! 

-Τ’ς γριγιάς του µαλλί ! Ένα σκαµάτς του ξ’λαρέλ’ ! 

- Φλουγέρης τσι παγιαυλέλια ! 

-Κλαίτη, βρε µουρέλια, να σας πάριν οι µάννης σας ! 

( Απ το Basilika.gr)

Μικρασιάτικος χαλβάς Αγιάσου

Μικρασιάτικη συνταγή που χάνεται στα βάθη του χρόνου, αποτελεί η συνταγή για την παρασκευή του γνωστού παραδοσιακού χαλβά της Αγιάσου, που σήμερα βρίσκουμε μονάχα εκεί. Το χαλβά σήμερα πουλάει στεκόμενος έξω από την πόρτα της εκκλησίας, ο Πολυπάθου Παναγιώτης, σύζυγος εγγονής πρόσφυγα, του Δημήτριου Κουντουρέλλη, που πρωτοέφερε τα μυστικά της συνταγής το ΄22 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην Αγιάσο.

Για τη ζωή του Δημήτριου Κουντουρέλλη σήμερα δεν γνωρίζουμε και πολλά, παρά το ότι είχε τέσσερα παιδιά, και πιθανότατα πουλούσε χαλβά περιστασιακά στα πανηγύρια. Από τα τέσσερα παιδιά του (Γεώργιος, Αντώνιος, Χαράλαμπος, Ευστρατία), ο Γεώργιος συνέχισε την παράδοση του πατέρα του, παρασκευάζοντας και πουλώντας χαλβά σε γιορτές του χωριού και περιστασιακά ως πλανό- διος στο δρόμο, ενώ η κανονική του δουλειά ήταν αγρότης.

Σήμερα η παράδοση συνεχίζεται από τα παιδιά του Γεώργιου Κουντουρέλλη, Αικατερίνη και Δημήτριο, αλλά κυρίως από την Αικατερίνη, τον σύζυγό της, Παναγιώτη Πολυπάθου και τα παιδιά τους. Ο χαλβάς φτιάχνεται και πουλιέται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες και σε μικρή ποσότητα. Η παραγωγή του αγγίζει τα 400 κιλά το χρόνο και η παρασκευή του, αν και απλή, απαιτεί μεγάλη προσοχή.

Συγκεκριμένα, μέσα σε ένα ειδικό μεγάλο μπρούτζινο καζάνι, το οποίο παλιά λειτουργούσε με ξύλα, σήμερα πια με πετρογκάζι, βράζουν το σιρόπι (νερό με ζάχαρη), όπως το λένε, για τέσσερις ώρες μέχρι να πήξει, ρίχνοντας μέσα και τη μαγιά (χαλβαδόξυλο που παράγεται μονάχα στη Ρωσία). Όταν αυτό το μίγμα πήξει, το ρίχνουν μέσα σε μια κούπα και το αφήνουν να κρυώσει. Του δίνουν σχήμα λουκάνικου και μετά το κόβουν σε μικρά κομματάκια, τα λεγόμενα «πταρέλλια», τα οποία τα ρίχνουν στο σουσάμι, για να τα συσκευάσουν αμέσως μετά. Να σημειωθεί πως ο χαλβάς είναι νηστίσιμος χωρίς λάδι. Βέβαια, όπως μας είπε ο κ. Πολυπάθου, ο χαλβάς για την οικογένειά του, αποτελεί στην ουσία παράδοση και όχι τόσο πηγή εσόδων, αφού όπως μας εξήγησε, βγαίνει ένα μικρό κέρδος, αλλά με το οποίο σε καμιά περίπτωση δε ζει κανείς.

«Το βρήκε η γυναίκα μου από τον πατέρα της, το Γεώργιο τον Κουντουρέλλη, και εμείς απλά το συνεχίζουμε. Αν υπολογίσεις 400 κιλά παραγωγής επί 10 ευρώ το κιλό, πάει περίπου 4.000 ευρώ. Αν βγάλεις τα έξοδα, σου μένουν περί- που τα μισά. Δεν ζεις, απλά ένα μικρό συμπλήρωμα είναι. Αλλά έτσι κι αλλιώς εμείς το φτιάχνουμε γιατί το αγαπάμε. Έτσι το βρήκαμε και θα το μεταφέρουμε και στα παιδιά μας, που το έχουν αναλάβει ήδη. Τη μαγιά τη φέρνουμε εμείς από την Αθήνα, αλλά ξέρουμε ότι παράγεται μονάχα στη Ρωσία», δήλωσε ο κ. Πολυπάθου.

Ιστορίες σαν παραμύθι ..

Το 1916 στη
Κωνσταντινούπολη ζούσε μια φτωχή ελληνική οικογένεια, η οικογένεια Παπαδοπούλου.

Ο πατέρας Γιάννης ήταν ξυλουργός και τα έφερνε δύσκολα βόλτα με τη γυναίκα του Μαρία και τα τρία μικρά παιδιά τους τον Νίκο, τον Ευάγγελο και τον Θεόφιλο.

Για να βοηθήσει τον άνδρα της και τα παιδιά της, η Μαρία ζύμωνε και έψηνε κάθε μέρα πολύ γευστικά μπισκότα με δική της μυστική συνταγή.

Τα τρία παιδιά της οικογένειας με τα πανεράκια τους γυρνούσαν στις γειτονιές της Πόλης πουλώντας τα πεντανόστιμα μπισκότα της μητέρας τους τα οποία είχαν αγαπηθεί πολύ κι έτσι η Μαρία Παπαδοπούλου κάθε έφτιαχνε περισσότερα μπισκότα. Τότε είναι που τα μπισκότα της απέκτησαν και όνομα «πτι-μπερ», ενώ ο άνδρας της έφτιαξε και μια ξύλινη σφραγίδα, με την οποία τα μπισκότα σφραγίζονται και γίνονται έτσι πιο αναγνωρίσιμα.

Η γαλλική ονομασία πτι μπερ emoticon smile μικρά μπισκότα βουτύρου) ήταν πολύ εύστοχο καθώς η γαλλική ζαχαροπλαστική είναι φημισμένη σ’ όλη την Ευρώπη.

Το 1922 όμως με την Μικρασιατική Καταστροφή σε εξέλιξη, η Μαρία Παπαδοπούλου χωρίς τον άνδρα της και με τα τρία παιδιά της επιβιβάζονται εσπευσμένα στο πλοίο που θα τους πάει στη Γαλλία. Σε μια στάση μερικών ημερών που έκανε το καράβι στον Πειραιά για ανεφοδιασμό η οικογένεια Παπαδοπούλου κατεβαίνει στο λιμάνι και αποφασίζει να δει και την Αθήνα λίγο προτού το πλοίο τους συνεχίσει το ταξίδι του για τη Γαλλία.

Κάθισαν σε ένα καφενείο παραγγέλλοντας καφέ και μπισκότα αλλά ο καφετζής παραξενεύτηκε για την παραγγελία, μη γνωρίζοντας τι είναι το μπισκότο. Η οικογένεια διαπίστωσε με έκπληξη ότι οι Αθηναίοι δεν γνώριζαν από μπισκότα κι αυτό ήταν αρκετό για να αποφασίσουν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα.

Σε μια προσφυγική πολυκατοικία κοντά στον Λυκαβηττό αρχίζει ξανά η παραγωγή των περίφημων μπισκότων «πτι-μπερ» και τα παιδιά που πλέον ήταν νεαροί πουλούν τα μπισκότα γυρνώντας με ποδήλατα στις γειτονιές της Αθήνας. Κι έτσι άρχισαν οι Αθηναίοι να τρώνε μπισκότα.

Το 1935 η οικοτεχνία Μπισκότων Παπαδοπούλου μετατρέπεται σε βιοτεχνία, αφού εγκαθίσταται σένα μικρό εργοστάσιο στα Πετράλωνα, δίπλα στις γραμμές του Ηλεκτρικού και αγοράζει τα πρώτα της μηχανήματα. Τώρα πια η διανομή γίνεται με ένα μικρό φορτηγό και ο γιος ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος έχει αναλάβει τα ηνία της επιχείρησης.

Η ιδιαιτερότητα του μπισκότου δεν είναι μόνο η υπέροχη γεύση του αλλά και το καινοτόμο σχήμα «με τα δοντάκια», καθώς επίσης τα καλαίσθητα τετράγωνα κουτιά από λευκοσίδηρο με ελκυστικές ετικέτες με παιδικά μοτίβα όπου συσκευάζονταν. Τα οποία κουτάκια δεν τα πετούσε κανείς αφού τελείωναν τα μπισκότα αλλά τα χρησιμοποιούσαν για φύλαξη αντικειμένων.

Έτσι η μικρή βιοτεχνία αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ακόμα και τις εισαγόμενες αγγλικές και γαλλικές ετικέτες παρόμοιων προϊόντων.

Το 1955 ανοίγει το εργοστάσιο της Πέτρου Ράλλη, που είναι και η σημερινή έδρα της επιχείρησης κι έτσι τα μπισκότα Παπαδοπούλου μετατρέπονται από βιοτεχνία σε βιομηχανία.

Ακολουθούν τα εργοστάσια στη Θεσσαλονίκη το 1974, στο Βόλο το 1984 και στα Οινόφυτα το 1990.
Το 1972 δημιουργείται το γνωστό λογότυπο της εταιρείας με το Π κεφαλαίο και από πάνω οι φιγούρες 4 παιδιών -2 αγόρια και 2 κορίτσια- πιασμένα χέρι χέρι που συμβολίζουν τα παιδιά του Βαγγέλη Παπαδόπουλου.

Δίπλα στα «πτι-μπερ» προστέθηκαν κράκερς, κρακεράκια, τα «Μιράντα», τα «Γεμιστά», τα «Caprice», διάφορα αρτοσκευάσματα και τόσες άλλες λιχουδιές. Όλα τα παραπάνω πλούτυναν τις επιλογές κι άνοιξαν για την επιχείρηση ακόμη περισσότερες εμπορικές ευκαιρίες στην Ελλάδα και τη δυνατότητα για πετυχημένες εξαγωγές σε 40 χώρες του εξωτερικού.

Οι λέξεις «Μπισκότα» και «Παπαδοπούλου» είναι πλέον ταυτόσημες για τον καθένα μας.

Από το 1996 η εταιρεία φέρει πιστοποίηση ποιότητας και ασφάλισης τροφίμων (ISO-HACCP), ενώ σήμερα απασχολεί 1.000 άτομα..

https://www.facebook.com/EisTenPolin/posts/369884613198057 

Εφ όλης της ύλης

Τούτο το ιστολόγιο ξεκίνησε από προτροπή φίλης  έτσι ώστε να γραφούν συνταγές που ή δεν φτιάχνονται πια ή φτιάχνονται με άλλο τρόπο.

Παραδοσιακές συνταγές απ όποια χώρα και αν προέρχονται ( για να μη ξεχνάμε και φράσεις της επικαιρότητας)

Στο δρόμο του , χάθηκε,  μπερδεύτηκε , και τα πήρε όλα σβάρνα ..Προσπάθησα να το πάρω απ το χέρι και να το ξαναφέρω στον ίσιο δρόμο .. 

Δεν ήξερα τον τρόπο..Δεν ήξερα πώς  οι παλιές συνταγές  με νέα υλικά  χάνουν την μαγεία τους . Πως αλλιώς  τηγανίζεις  στο μάτι της κουζίνας κι αλλιώς σε φωτιά με λιόκλαρα.. Αλλιώς γίνεται η φασολάδα μέσα στη « γραγούδα» ή στο «τέστο» κι αλλιώς σε μια κατά τα άλλα  χάρμα οφθαλμών ανοξείδωτη χύτρα ..

Χάνουν την μαγεία τους σου λέω.. 

όπως  την χάνουν  και όταν τους αλλάξεις όνομα 

που ως καραγκιόζης  βαφτίζεις το  πάλαι ποτέ «ολίγον από σκέτο» εννοώντας  το γιουβέτσι , κριθαρότο 

ή το κατάπλασμα με τραχανά  αυτήν την κουτσουλιά μέσα σε τεράστιο πιάτο ..  τραχανότο .

Με αγωνία κοιτώ σελίδες ανθρώπων που εκτιμώ μην  χάθηκαν κι αυτοί  στο δρόμο που χάραξαν οι γνωστοί ελέω τηλεόρασης Σεφ.. Το « τα πάντα για το χρήμα» είναι τετριμμένο , καθώς επίσης και το « το χρήμα πολλοί μίσησαν την δόξα ουδείς»..Συμβαίνουν  εσαεί και τα δύο σήμερα μάλιστα  σε όλες τις φάσεις της ζωής μας ..

Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που εκνευρίστηκα με μικρότητες τύπου γειτονιάς  και κουτσομπολιού ανάμεσα σε άξιους αλλά και μη  άξιους ανθρώπους που επιτίθενται παραμονεύοντας στην γωνία μπας και αυτός που ζηλεύουν  ( γιατί μόνο ζήλεια  δείχνει  η συμπεριφορά τους ) υποπέσει σε αμαρτία - θαρρείς  και οι συνταγές   οι περισσότερες σχεδόν  σύγχρονες  συνταγές είναι προϊόν παρθενογένεσης -   ..

Ακόμα δεν είναι λίγες  οι στιγμές που έκλαψα βλέποντας  π.χ. ένα κουταλάκι  σκαλιστό ασημένιο  με κοκάλινη λαβή σε  φωτογραφίες φίλων..

Που γεύτηκα εξ αποστάσεως τρόπους μαγειρέματος  ξεχασμένους και άγνωστους για τους πολλούς  όπως τα γεμιστά της «Ζ όπως λέμε Ζαμπία»  στην κατσαρόλα ..

Που ένοιωσα στα χείλη μου και στο πρόσωπό μου την αρμύρα της θάλασσας το ιώδιο από φούσκες και την γλύκα  του αχινού από ιστολόγια που αρμενίζουν γράφοντας ιστορία χωρίς να το ξέρουν για την ζωή της θάλασσας που εξαφανίζεται..

Που εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας νεαρές μαμάδες – αν κρίνω απ τα μωρά τους – να ασχολούνται  με την μαγειρική με τόσο μεράκι..

Λίγες και οι στιγμές ,  αλλά  με  γέλιο και απορία για τις  πριβέ σελίδες .  

Καταλαβαίνω  πως κάποιος που θεωρεί τους άλλους ανεπιθύμητους στην παρέα θα φτιάξει ένα πριβέ μπλόγκ …αλλά  και στην μαγειρική?? 

Το βρίσκω αστείο αλλά και μικροπρεπές αν δεν είσαι επαγγελματίας μάγειρας και φοβάσαι μη σου πάρουν τις συνταγές σου..και βρούν κεφάλαιο ουάου, και ανοίξουν μαγαζί  ξανά ουάου, και πάει καλά το μαγαζί, -  με φπα 100% -    και ξανά ουάου στο τετράγωνο.

Δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί η σελίδα μου… Ήδη το Γιουκαλίλι  σταμάτησε ..χωρίσαμε τα τσανάκια μας και σκέπτεται να συνεχίσει μόνο του χωρίς εμένα με αναδημοσιεύσεις που του αρέσουν..

Όπως και να χει καλά είναι μερικές φορές να κάνουμε τον απολογισμό μας κοιτώντας πίσω φέρνοντας στο μυαλό μας λεπτομέρειες που μπορεί να πλήγωσαν, άθελά μας

 ..Η ακόμα ζώντας ευχάριστες στιγμές  που ποτέ δεν δώσαμε σημασία .. 

Θα ανακαλύψουμε πως ναι τίποτα δεν είναι πια ίδιο αλλά κρύβει μια νοσταλγία εποχής , χρόνου, συγκυρίας,  που πήραμε , δώσαμε ,  όπως  ακριβώς ο επιβάτης στο γκισέ του σιδηρόδρομου που ταξιδεύει συνεχώς  πληρώνοντας το αντίτιμο του ταξειδιού του ( και το ταξείδι με έψιλον γιώτα )

Στην φωτογραφία  αν  κοιτάξεις προσεκτικά   υπάρχει το γλυκό , το αλμυρό  ,το καυτερό, το κόκκινο , το έντονο το ουδέτερο..Όπως  είναι όλα στη ζωή μας που ωστόσο θα πρέπει όλα να είναι σε αρμονία  ..

Υπενθύμιση συνταγής για τσάτνυ  εδώ