Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Αμα καμιά φορά σου λέω: απλώνω τραχανά ...να με πιστεύεις...




(Η αναδρομή στο παρελθόν  - στο κείμενο - έγινε με την βοήθεια της Ιόλης η οποία δεν είναι πια μαζί μας… εδώ και οκτώ μήνες…)


Στο σπίτι μας δεν φτιάχναμε ποτέ τραχανά και σπάνια τον μαγειρεύαμε..
Όπως και αλλαντικά καθώς και τυρί, ή γιαούρτι..Δεν είχαμε ζώα παρα μόνο γάτες  καμιά εξάδα σκυλιά και μερικές κότες, πάπιες και χήνες..

Καημός τα πουλερικά  αφού όταν ερχόταν η στιγμή να γίνει φαγητό κάποιο απ αυτά γινόταν ένας θρήνος  απ την γιαγιά μου που με επηρέαζε κι εμένα μιας και όταν ήμουν μικρή όλα τα ζώα - εκτός των  σκυλιών- τα έβλεπα αδιάφορα μεν , χωρίς όμως να τα βασανίζω δε.. πράγμα που με κάνει να  απορώ σήμερα .. 

Δεν ξέρω αν βρήκα τη εξήγηση  για την τότε συμπεριφορά μου σε σύγκριση με την σημερινή έχω καταλήξει όμως πως αγαπάς δυνατά κάτι και κοιτάς να το προστατεύσεις  όταν βρεθείς στη θέση του , όταν στιγμές της ζωής σου φέρνουν στο μυαλό ανάλογες στιγμές της ζωής  ενός τετράποδου και αυτό το δέσιμο έρχεται με τον χρόνο.. Ίσως κάποιος με ρωτήσει : Γιατί τότε δεν αγαπάς  τόσο και τους ανθρώπους?
Θα σου πώ, ότι αναθεωρώ συνέχεια τις εμπειρίες μου μ αυτούς για να το μπορέσω ..και πάλι και ξανά ..αλλά  ο άνθρωπος βάζει  πάντα τα δυνατά του να μην τα καταφέρω..

Ας το βουλώσω τώρα  γιατί πρώτον  δεν είμαι δειπνοσοφιστής  και δεύτερον οι εκ βαθέων  εξομολογήσεις για τον εαυτό μου δεν αφορούν κανέναν..

Παρ όλο που δεν μ άρεσε ο τραχανάς όταν ήμουν μικρή θυμάμαι έντονα την γεύση του , - και μπορώ να πώ  τον έτρωγα ευχάριστα – του τραχανά που έφτιαχναν στα Βατερά, τον τόπο που παραθερίζαμε ..
Μάλλον όμως για την νοστιμιά του θα ευθυνόταν το ψάρι ή τα ορτύκια που έβαζαν μέσα.. ίσως όμως και  η θάλασσα,  το παιχνίδι και οι εξερευνήσεις μου στους γύρω λόφους , να ήταν αυτά που με έκαναν να τρώω τα πάντα ( μικρή δεν ήμουν ούτε λαίμαργη ούτε καν φαγού ) προς μεγάλη χαρά της γιαγιάς μου..


Στην Μυτιλήνη ο τραχανΟς  γίνεται πάντα με γάλα που το αφήνουν να ξυνίσει..
Και πάντα με σιτάρι χοντροκομμένο  και όχι με στάρι επεξεργασμένο  σε πλιγούρι..
Δύσκολη δουλειά  αφού θέλει μυϊκή δύναμη για την παρασκευή  του..
Βρήκα με μεγάλο κόπο και αναζήτηση  το σιτάρι  που ήθελα ( δίπλα στα μάτια μου ήταν ..δλδ..στην λαϊκή  αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να ρωτήσω μιας και δεν ήταν  εκτεθειμένο στους πάγκους..)

Με χαρά το αγόρασα ( 3 και μισο ευρώ το κιλό ) , το πήγα στο σπίτι   το έβαλα στο ντουλάπι  και τέλος.. Γιατί είναι βλέπεις και το γάλα…Που θα βρώ πραγματικό?? Και ποιος έχει εμπιστοσύνη στο γάλα του εμπορίου  ότι θα ξινίσει έξω απ το ψυγείο χωρίς να κόψει??
Κι έτσι αποφάσισα να φτιάξω μια συνταγή τραχανά που είχα  - και όπως φαίνεται την κάνουν πολλοί - από ένα βιβλίο με σαρακοστιανά ή νηστίσιμα  ..δεν ξέρω πως τα λένε.. Όταν την είδα και στη  Διαδρομή το αποφάσισα , με μικρές αλλαγές που δεν παίζουν ρόλο..

Επειδή  δεν γνωρίζω την γεύση του παραπάνω τραχανά  δεν μπορώ και να ξέρω και αν ο δικός μου πέτυχε..
Το ίδιο είχα πάθει και όταν έφτιαξα το ποντιακό τσατσιμπέλι..


Τα δικά μου λαχανικά  που χρειάστηκα  ήταν Ντομάτες , κρεμμύδι  πιπεριές Φλωρίνης, μερικές καυτερές και μιά πατάτα
Έτοιμο !!

 
Η μαγεία και το θαύμα της ζύμωσης 



Και το άπλωμα... 

Σας έχω την  σύνδεση με την σελίδα της Διαδρομής.. εδώ 


ΥΓ. Με προβλημάτισε το τρίψιμο  του αφού δεν έχω  χοντρό κόσκινο ( σταρκό το λένε στη Μυτιλήνη ) ...αλλά σιγά που δεν θα έβρισκα τρόπο!!  Χα !

Δεν υπάρχουν σχόλια: